Lake District - voorpret.

Dit voorjaar gaan we dus naar het noorden van Engeland; Yorkshire en The Lake District. Het district van de meren is ook een gebied vol bergen. Misschien zou het beter The Mountain District With Some Lakes heten. Het wordt gezien als de moeder van de bergsport. Nee, alpinisme is niet ontstaan in de Alpen; daar was de vaardigheid om met de bergen overweg te kunnen een survival skill. In de 19e eeuw in het Verenigd Koninkrijk begonnen de eerste contouren van wat modern toerisme zou worden, zich te laten zien. Bergbeklimnmen was een manier om, nadat oorlogvoeren (tijdelijk, dat wel) en duelleren minder gangbaar waren geworden, je heldhaftigheid te bewijzen. Natuurlijk was het de upper class die als eerste de tijd vrij kon maken om, in plaats van werk te verrichten, elitaire hobby's als trektochten door onherbergzame delen van het Verenigd Koninkrijk er op na te houden. Terwijl in de Alpen de enige noodzaak om een alp te beklimmen het redden van een prijsgeit was, hield men in de Angelsaksische traditie er andere ideeën met betrekking tot noodzaak op na. Why climb that mountain? Because it's there! Zo hebben ze de halve wereld ontdekt, veroverd en als eerste beklommen (Hillary - Mount Everest) of bezocht (Shackleton - Noordpool, wel dood, shit happens).

De hoogste berg van Engeland ligt in the Lake District.Scafell Pike is 3200 voet hoog. Beklimmen is een optie maar op en af is een dagtocht en ik denk niet dat ik de dames zo ver krijg om vroeg op te staan, de hele dage eerst bergop te ploeteren en als beloning 's middags het hele end weer naar beneden te lopen. Ik zal wel een wat bescheidenere piek opzoken - bij voorkeur met een Primark op de top. De hoogste berg van het Verenigd Koninkrijk ligt trouwens in Schotland - dat terzijde. 

Alfred Wainwright (1907-1991) heeft vanaf 1952 zijn leven lang gewerkt aan reisgidsen voor The Lake District. Als jonge man, van zijn eerste spaarcenten samen met zijn neef op een trektocht door het gebied in de vroege  jaren '30 van de vorige eeuw was hij er dermate door gefascineerd dat hij de rest van zijn leven is gaan lopen. Hij liep als kind al veel; wandelingen van 20 mijl waren heel gewoon. Geschat is dat hij in zijn leven meer dan een half miljoen mijl (zo'n 800.000 kilometer) gelopen heeft. In het Verenigd Koninkrijk. Na zijn pensioen ging hij pas goed los. Hij vestigde zich midden in het district en ging aan de slag. Iedere dag om vijf uur in de ochtend er uit, om 9 uur 's avonds terugkomen bij zijn zus - natuurlijk ongehuwde monomane gek) aan wie hij dicteerde wat hij die dag allemaal had gezien.

Toen hij in 1991 stierf liet hij een collectie reisgidsen achter van het Lake District. Het zijn bijzondere gidsen; ze zijn uitgegeven in het pietepeuterig precieze handschrift van zijn zus, met er kris-kras tussen alle schetsjes en tekeningen die hij in zijn aantekenboekjes achterliet. Ze worden nog steeds uitgegeven, ik wil er graag eentje kopen. Ondertussen loopt een andere, minstens even bejaarde en eveneens zeer excentrieke Brit alle tochten van Wainwright nu na; hij corrigeert voor nieuwe en verdwenen paden, zodat de gidsen actueel blijven.

Dat het Lake District een inspirerende en indrukwekkende omgeving is, blijkt uit het aantal kunstenaars dat zich heeft laten verleiden om te proberen het landschap te vereeuwigen. William Turner, Sidney Richard Percy, om er maar eens twee te noemen.

Het meest beroemd in de Angelsaksische cultuur evenwel zijn de gedichten van William Wordsworth over het gebied. Het allerberoemdst is Daffodils. Zoals bijna iedereen in Nederland de regels van Marsman ("Denkend aan Holland zie ik breede rivieren, traag door oneindig laagland gaan" (etc)) kent, zo kent elke Brit wel een strofe uit het onderstaande gedicht:

Daffodils (by William Wordsworth) 

(1804)

I wander'd lonely as a cloud
That floats on high o'er vales and hills,
When all at once I saw a crowd,
A host, of golden daffodils;
Beside the lake, beneath the trees,
Fluttering and dancing in the breeze.

Continuous as the stars that shine
And twinkle on the Milky Way,
They stretch'd in never-ending line
Along the margin of a bay:
Ten thousand saw I at a glance,
Tossing their heads in sprightly dance.

The waves beside them danced; but they
Out-did the sparkling waves in glee:
A poet could not but be gay,
In such a jocund company:
I gazed - and gazed - but little thought
What wealth the show to me had brought:

For oft, when on my couch I lie
In vacant or in pensive mood,
They flash upon that inward eye
Which is the bliss of solitude;
And then my heart with pleasure fills,
And dances with the daffodils.

Ik ben niet zo van de hogere cultuur maar dit vind ik wel een mooi - en nog opvallend begrijpelijk en leesbaar, 210 jaar oud! - gedicht.  Weet iemand trouwens wat "jocund" is?

Ben even bosje narcissen kopen. Tot snel.

Yorkshire 2014 - eerste voorbereidingen

De rampmaand december zit er weer op. Tjokvol als gebruikelijk met blije dagen, dit jaar hysterisch ondersteund door dat Heppieliedje van Farell, schoolgedoe met proefwerkweken en rapporten, steeds kortere dagen met steeds vollere programma's. Snieklaas in Ubachsberg (waar? Ubachsberg!), Rijks Amsterdam, downtown Weert, Kerkrade Buiten, Didi Heerlen, Antwerpen. Dagelijks retour Sittard - Eindhoven. Hollen, kilometers. Ik word er moe van als ik eraan denk.
En dan wordt de IC nog niet eens met vuurwerk beschoten door dronken hersenbeschadigde halvegaren - het lastigvallen van hulpverleners is nog niet tot voorbij de SEH gevorderd.

2014 begint zoals ik het graag zie. Veel te warm voor de tijd van het jaar. Enige nadeel is dat het gesjouw met winterbanden er enkel toe geleid heeft dat ik nu beduidend minder wegligging heb dan met zomerbanden - life sucks. Van mij mag de lente beginnen; tegenover ons huis staat al een struik paars te bloeien.

De camper staat uit te rusten in Weert. Nou ja, Weert; net voor de Belgische grens ligt Vetpeel. Negorij is een liefkozend compliment voor de afgelegen boerderij waar ons monster staat te overwinteren.
Enfin, begin april wordt het ding gereanimeerd en voor APK en enkele kleine verbouwingswerkzaamheden (volgens mij, zo leert de ervaring langzaam, is dat zeker twee keer per jaar nodig, slijtagegevoelig intensief gebruikt ding, zo'n camper).

En dan. En dán. Dan gáán we weer. Opnieuw het Verenigd Koninkrijk, nu naar het Noorden van Engeland; de Yorkshire Dales en het Lake District dat, het zal u niet verbazen, diverse meren omhelst. Yorkshire is het prachtige heuvelgebied waar James Herriot dierenarts was - voor de fossielen onder ons.

De nieuwe versie van Google Maps werkt goed mee voor de rondtrekkende reiziger. Je kunt eigen kaarten maken met spelden erop waarbij popups komen die je zelf kan inrichten met tekst en webadressen, zodat je alles wat in de voorbereiding de moeite van het bekijken waard lijkt, aangevinkt en toegelicht kan worden. Als je daar klaar mee bent, kun je de route grofweg uitzetten aan de hand van je markeringen.

Alleen de namen al. Scarborough, Middlesborough, York, Whitehaven. Buttermere,Windemere, Haweswater, Uilswater. Veel Britser wordt het niet.

We varen van Rotterdam naar Hull. Opnieuw nachtboot, 's avonds inchecken, lekker pitten, 's ochtends uitgerust aan land in Groot-Brittanië. Meteen Ürlaub, zogezegd (don't mention the war!). Terug gaan we via London, deze keer een paar dagen op een camping vrij dichtbij de stad - maar buiten de Congestion Zone. Met de camper aanwezig zijn (dus ook gewoon stilstaan) binnen die zone kost 100 pond (120 euro) PER DAG. Doe maar treinkaartje dus. Daarna naar Dover of Folkestone; laat boeken isde moeite daar. Vanwege de frequente afvaarten en treinverbindingen door de tunnel is last minute daar een interessante optie. Dat kán evenwel betekenen dat je 's ochtends om 5 uur de trein op moet rijden - dat nooit dus- maar meestal is er wel een goedkoop plekje te vinden.

Krijg er zin in zo langzamerhand. Zal de eerste keer zijn dat ik met mijn D610 foto's ga maken in the UK; fullframe it is. Ben Benieuwd; Bekwaam Belichte Big Ben Bijzonder Belangrijk Bij Buitengewoon Blits Beeldapparaat.

Edinburgh en naar huis

Thuis. Altijd een prima plek om weer te zijn.  Ik heb zitten tellen, tussen deze en de volgende vakantie zitten ongeveer 100 werkdagen (4 dagen/week, klein halfjaar). 

Edinburgh viel wat tegen. Het is geen aantrekkelijke stad, ondanks het kasteel op de berg. De gebouwen zijn van donkergrijs-zwarte stenen, die eruitzien alsof ze smerig zijn. Wel monumentaal en oud, niet uitgesproken mooi. Beetje onoverzichtelijk ook, het centrum lijkt uit drie afzonderlijke, per ongeluk bij elkaar terechtgekomen gebieden te bestaan. Wel leuk was het ontbreken van winkels die je overal vindt, het waren toch vooral kleine speciaalzaakjes. Van horrormaskers tot toeristentoestanden. Op maat gemaakte kilts met attributen, whiskey-speciaalzaken waar flessen maltwhiskey van soms wel 130 pond per fles te koop zijn, snoepwinkels in felle kleurtjes. Vooral ook veel exclusieve, conservatieve en peperdure kledingwinkels - tweed is hier nog uiterst hip. Leuke CD-winkel. Natuurlijk Primark - met de schrik vrijgekomen, trouwens. Eénmaal binnen - ik moest zelf ook kijken voor een spijkerbroek - al snel door de manager (blond, homo, spleetje tussen tanden) buitengezet vanwege hond. Dus ik buiten wachten. Mét de creditcard. Mr. Humpries, thank you!

Over het algemeen vriendelijke mensen, daar in Edinburgh. Beetje stug- en daarin anders dan de Engelsen, die spontaan contact met je maken. Schotten zijn, in mijn beperkte ervaring, meer afwachtend  - maar net zo vriendelijk en humoristisch als je eenmaal een praatje aan het maken bent.

Moe op zoek naar een pub, zo om een uur of vier. Even zitten, biertje, cola - nou, mooi niet. De ene pub had geen vergunning voor kinderen, de andere liet alleen kinderen toe als je iets kwam eten - erg gastvrij zijn de stadsverorderingen niet, verzuchtte een lokale uitbaatster die ons de deur moest wijzen. En om nou bij (de enige, achteraf gelegen en in een zijstraat samen met KFC en Burger King verstopte  (hulde, zo kan het ook)) McDonalds te gaan zitten, dat was ook niet helemaal het idee van een leuke afsluiting. Sjagrijnig en pissed off. En toen begon het ook nog (eindelijk eens) te regenen. 

Plan omgegooid; supermarkt gevonden, Lekkere dingen gekocht. Met de bus (lijn 27, kwam steeds aanrijden als je hem nodig had - familiepas stadsbussen 7 pond 50) terug naar onze camper en lekker gekookt, film gekeken en niet te laat naar bed. 

Volgende ochtend Morrisons - grote supermarkt, ritueel en traditioneel einde van de vakantie om boodschappen te doen voor thuis. Zo kan ik plots in maart in pickles gemarineerd vlees serveren, heb ik altijd genoeg worshestershire saus in huis en heb ik grote potten met curry's in gevarieerde smaken - voor al uw Indiase varianten. Canned beans, niet te vergeten. En een grote ontbeende varkenspoot met huid om een sunday roast met echte crackling te kunnen maken. En groot stuk roast beef niet te vergeten; in de vriezer. Deze keer geeneens lamsvlees. Heinz Special Sauces; 2 verschillende, de één nog scherper dan de andere. 

De terugreis ging zonder veel bijzonderheden (nogal wat dronken voetbalfans, veel mannen en weinig vrouwen aan boord dus vechtpartijtje).

Wachten op de ambtenaren (grensgestapo) in de ferryhaven, aan beide zijden van de Noordzee, was nog het meest irritant. RoRo, my ass (roll on, roll off)

De dienstkloppers, stempelhufters, havennazi's, paspoortpooiers, identiteits-eikels, smokkelsnollen, zollzeikerds. 

Borderbastards. 

Frontierfuckers.

Inmiddels worden de foto's op de Google + site gezet; graag krijg ik van de geïnteresseerden te horen of ze er in geslaagd zijn om de fotolink bovenaan deze pagina te gebruiken om ernaar te kijken. Ze zijn publiek gedeeld, probeer als het niet lukt anders even deze link:

https://plus.google.com/photos/111980865217032310468/albums/5932071816484521201?hl=nl&sort=1

Alweer drie dagen gewerkt, door de regen en geplaagd door fikse files vandaag (Eindhoven-Sittard 2 uur 30 minuten) laat en in het donker thuisgekomen. Je zou bijna vergeten dat je nog maar 80 uur terug bent uit Schotland. Schotland, waar het mooi weer was - en droog. Vakantie is mooi.

Nog 97 diensten. 

Fairy Ponds & Drumnadrochit, Loch Ness

"Fazanten," sprak mijn vrouw, "zijn eigenlijk de kippen van Schotland". Zo. Dat jullie het weten. Omdat je zo veel fazanten ziet. In Schotland. En zo weinig kippen maar. In Schotland.

Schapen, daarentegen, zijn eigenlijk de koeien van Schotland - van vroeger dan. Toen er nog heel veel koeien buiten stonden. Bij ons. Zo staan er hier heel veel schapen. In Schotland. Maar dan ook héél veel schapen. Buiten. Verwilderde schapen. Op berghellingen. Op straat. In greppels. Witte schapen. Maar ook bruine. Met hoorns, soms gekrulde en vrij lange. Maar ook zonder hoorns. Veelal met fluorescerende vlekken op hun rug. Dat komt dan weer van de ram; die heeft een potje verf op zijn borst. Verschillende rammen, verschillende kleuren. Dat leidt soms tot moderne kunst op de rug van het betreffende, meermaals gedekte schaap.Dat moet niet. Maar meestal gaat het goed. 

Koeien tenslotte zijn de écht goeie rijstevlaaien van Schotland. Of ze maken die, dat weet ik niet helemaal. Er zijn er in ieder geval niet zo heel veel van. En dan zijn ze nog best verschillend; wolhaarrunderen - paarse vlek erop en je denkt dat het een belachelijk groot schaap is - staan tussen Black Angus stieren, vrij gewoon uitziende runderen en van die langharige bruine beetje sullig kijkende buffels met van die grote rechte hoorns. 

Terwijl de twee pubers in het gezelschap terug moeten naar de afwasruimte om het plafond te ontdoen van rijst en Bhuma-saus - kwestie van overmoedig afwascorvee - zit ik hier te schrijven in de camper. Flinke etappe vandaag; van Drumnadrochnit naar Edinburgh is 180 mijl over in het algemeen slechte wegen, enkelbaans. Het regent hier een beetje; onderweg veelal droog. Morgen droge dag voorspeld hier in Edinburgh.

Gisteren ook een stevige etappe; van Loch Greschornisch naar Drumnadrochit was 120 mijl, met een omweg om bij Fairy Ponds te komen. Over Skye rijdend, op weg naar de watervalletjes die Fairy Ponds heten, vond ik een mooi beeld om te beschrijven hoe het landschap eruit ziet. In de dierentuin of in het circus zie je wel eens een olifant van dicht bij. De rimpelige structuur van de huid en het grijsbruin, dat zijn de bergen; de zwarte traangoot die bijna als een litteken over de kop naar beneden loopt, dat zijn de beken die van de heuvels af eroderen. 

Fairy Ponds was even zoeken maar de moeite waard. Tussen kale hoge heuvels ligt een parkeerplaats vlakbij een plek waar allerlei bergbeekjes bij elkaar komen. Stukje lopen door indrukwekkend landschap en klauteren over rots-poeltjes met perfect helder steenkoud water. Kinderen erg onder de indruk - zéker 2 minuten stil geweest.

Nieuw statief. Niet slecht hè?

Eenmaal van Skye af verandert het landschap snel; de Highlands doen hun naam eer aan, je stijgt snel naar meer dan 1000 voet (duurde even voordat ik het eerder besproken navigatiesysteem begreep, voeten zijn geen meters, Omvlee) en de begroeiing neemt toe. Meer bomen, vooral naaldbomen, waardoor het buitenaardse effect van Skye ontbreekt. 

Loch Ness is natuurlijk een begrip. Saai plasje maar toch kijk je onwillekeurig even extra goed op zoek naar Nessie, het beroemde monster dat er niet zit. Loch Ness is heel smal en heel lang, grofweg van noord naar zuid lopend een diepe geul die twee delen maakt van het vasteland van Schotland. Halverwege ligt dus Drumnadrochit, waar we op een uiterst saaie en oninteressante camping gestaan hebben. Nog duur ook en geen WIFI. Wél interessant: er zit een stoeterij aan vast. Vandaar dat we vanochtend vijf knollen bestegen en een uur lang te paard rond - en ook letterlijk een eindje dóór - Loch Ness gereden zijn onder de deskundige leiding van Darcy. Erop zat Christine. 

Emma reed op Coblet, Joss op Todd, Lillian op Bilbo, Miri op Caspian en Charlotte op Sorrel. Pikant detail: Lillian kreeg een klein zweepje dat ze verrassend goed wist te hanteren. 

Niemand eraf gekukeld, iedereen veel plezier gehad, mooie rit door prachtige omgeving.

Daarna via Inverness - dus eerst naar het noorden, Loch Ness ligt in de weg - afgedaald naar Perth en onderweg besloten door te rijden naar Edinburgh, nog klein uurtje verder. Morgenochtend met de bus naar de stad, het beroemde kasteel verkennen en de winkelstraten onveilig maken. Schijnt hier een Primark te zitten. 

De foto's willen niet zo lukken dit jaar. Tenminste, de foto's wel maar het tussentijds uploaden niet. Hier op de camping is de wifi stuk; vorige had geen wifi; dáárvoor weer deed de wifi het maar half dus er staan nog maar weinig foto's in het Google+ album. Komt goed.

Loch Greshornisch, 15 oktober 2013

Hieperdepiep voor Emma! Veertien jaar alweer, met de dag mooier, groeit nog steeds als kool en werkt zich te blubber op school. Míjn dochter. Topwijf in wording.

Voor meer foto's: ben aan het uploaden, klik eens op het foto-icoontje rechtsbovenaan de blogpagina.

Beetje droevig begin van de dag, juist door die verjaardag. Een mens voelt zich om minder ontheemd; 1000 kilometer van thuis, zo'n vijftig kilometer geleden bij the middle of nowhere zijn we rechtsaf geslagen en nu zitten we zo ongeveer nét over het randje van de wereld. Mooi randje, dat wel. Ver weg van alle vrienden en bekenden, geen persoonlijke felicitaties van mensen die er toe doen - o nee ik vergeet Miré. Wél een boel berichtjes op FB en Twitter maar nu - tot overmaat van ramp - geen bereik! 

Want Loch Greshornisch. Ja, dié. Schitterende C&C clubsite - ja wij zijn lid van de internationaal vermaarde organisatie van verenigde, over het algemeen hoogbejaarde, caravan- en camper-eigenaren die collectieve kortingen voor haar leden afdwingt in Europa. Middels ter plaatse overlijden dwingen ontevreden leden van deze club malafide uitbaters van campings bij ernstige overtredingen tot verbetering van de lokale situatie. In situaties waar minder agressieve methodes toereikend zijn vinden clubmeetings plaats waarbij de onmiddellijke stijging van de saaiheidsfactor (in combinatie met de wachttijden bij de droger en de weeë geur van oudemensen-winden in het restaurantje) de beheerder van het kampeerterrein tot beterschap dwingt.

Die club dus zorgt ervoor dat we hier op een luxe camping aan  het Loch staat voor 19 pond per nacht. Normale prijs (laagseizoen) 35 pond. Prima club dus.

Beetje de zweetvoeten wassen - net twee dagen wild gekampeerd, in Oban en Mallaig. Laatste blog geschreven in Edinburgh, 600 kilometer geleden. 

Komt een beetje metafysisch zweefverhaal nu, kun je eigenlijk ook overslaan, voegt weinig toe. 

Het blijft een vreemde gewaarwording dat de wereld zo klein en binnen handbereik is gekomen door dat internetgedoe. Ik kan verbijsterd zijn door het gat in het muurtje van de parkeerplaats in Oban dat ik in Zitterd al gezien had op Google Street View. Het parkeerplaatsje om de hoek van de haven waar niet nadrukkelijk stond dat je er niet met de camper mocht overnachten (want ik kon de borden op street view lezen!). Tegenover de pub van het hotel-restaurant Port Of Oban, waarvan ik de openingstijden en de menukaart al had bekeken vanuit mijn luie stoel. Waar ik terechtkwam via de geplotte route van Google Maps, waardoor ik de weg in de eenrichtingsstraatjes wist alsof ik er woonde - terwijl ik er nog nooit geweest was. 

hetzelfde voor Mallaig, de brede strook parkeergelegenheid in de bocht tegenover de haven was inderdaad zo vlak als ik had verwacht - altijd belangrijk als je afwast en kookt. 

De werkelijkheid lijkt te worden ingehaald door cyberspace. In de voorbereidingen op een reis kun je overal geweest zijn, alles bekeken hebben, alle musea bezichtigen en live webcams bezoeken die je de actuele situatie vrijwel realtime voorschotelen. Wat is de zin van het opstoken van aanzienlijke hoeveelheden diesel, zeeziekte riskeren, dure ferries en campings boeken? Waarom over alleberoerdste wegen hobbelen - aan de verkeerde kant van de weg ook nog - rare dingen eten (heb echt een haggis in de koelkast liggen, wordt vervolgd) en lijf en leden riskeren om verre vreemde plaatsen te bezoeken? To Baldly Go Where No Man Has Gone Before? (nou ja, t is Schotland, er komen hier wel eens mensen). Virtueel kun je alles zien, meemaken, over een tijdje vast ook wel in 3D en met olfactorische special effects, zonder je dure luxe woonomgeving te verlaten. 

(Zie je wel? Zweefstukje, had je best over kunnen slaan, voegt verder niks toe.)

Gelukkig kan de werkelijkheid nog moeiteloos winnen van alle Youtube-filmpjes, reisverslagen, StreetView weergaves en Picasa foto's, hoe mooi ook. Rijden door Schotland is een oh&ah belevenis, de omgeving is niets wat ik eerder zag. De heide is roestbruin met veel grassoorten die er in grote lappen tussendoor groeien. Daardoor zien de bergen er uit alsof ze met camouflagedoeken bekleed zijn. Opvallend is de extreem heldere lucht, waardoor je de heuvels achter de heuvels achter de heuvels - zo'n 60 kilometer verderop - moeiteloos kunt onderscheiden. Ook 's avonds is het heel helder; de zonsondergang gaat gepaard met gloeiende oranjeroze horizonten 

Uitgestrekt ook. Natuurlijk niet van de afstanden in Amerika - maar toch, vrijwel niemand in de omgeving te bekennen, mijlenlang geen dorp of gehucht, heuvels die almaar niet dichterbij komen. Skyfall, de laatste Bondfilm, is deels hier, op Isle of Skye, opgenomen. De begroeiing is niet meer dan kniehoog, over een glooiend landschap met flinke heuvels hier en daar. De hogere bergen, tot zo'n 1200 meter maximaal, zijn tot halverwege begroeid; daarboven kale rots. 

Het water is nog zo'n verhaal. Overal water, kleiner dan je gewend bent; de lochs en meertjes zijn van grote aantallen, zelden van grote omvang. Je rijdt er omheen, tussendoor, soms overheen - maar er zijn maar weinig bruggen hier. Zodra je uitstapt en van de weg af gaat zak je in zompige, zachte en volledig verzadigde mosgrond weg. Je snapt niet goed hoe de wegen blijven drijven. 

De havens zijn schilderachtig en bevatten de nodige roestige vissers- en reddingsschepen. Oud meets nieuw; in de haven van Mallaig lagen dankbare verroeste foto-objecten tegenover de overslaghaven waar enorme zakken MEDICATED FISHFOOD in lage barken werden geladen om vervoerd te worden naar de enorme zalmkwekerijen die hier overal te zien zijn.

Eergisteren van Edinburgh naar Oban. Schoot lekker op, meer dan 220 kilometer, wegen vielen mee - hoewel de kronkelige binnenwegen die in Schotland voor hoofdwegen doorgaan niet echt opschieten.

Gisteren vanuit Oban op zeehondenjacht -ééntje (even) gezien, kolonie lag in het water - iets met 's nachts kouder en nog warm water en liever daarin en zo. Geen bontje kunnen knuppelen dus. Wel aangename rondvaart van ruim een uur - de 10-uurs trip naar tig eilanden en 7 uur varen maar even gecancelled na de wat onstuimige tocht over de Noordzee. De aansluitende tocht naar Mallaig was zeer fraai, ik dacht het hoogtepunt van de vakantie te hebben gehad. Alleen het weer zou beter geweest zijn; er waren regelmatig wolken en soms moest je een trui aan.

Vandaag daarentegen was de hemel strakblauw en pas op het eind van de dag waren er een paar wolken te zien - prettig voor de variatie in de foto's, Schotland hoeft er niet de héle tijd als Malibu Beach bij te liggen. Wát een dag, ongelooflijk. Om 11 uur met de ferry van Mallaig naar Skye en daarna over het eiland gedwaald; met opzet een doodlopende weg van 15 kilometer ingereden, gestegen tot bijna 800 meter, gebarbecued met zalm (Emma immers jarig), tonijn, bief en naan-brood. 

Zwangere Zuchtende Zielige Zweterige Zeugenhoudster Zat te Zaniken; Zag Zienderogen Zware Zorgen Zeuren Zonder Zekerheid;  Zalig Zeikend Zalm Zoldaat gemaakt. 

Kortom; lokale drachtige keuterboerin had moeite met onze picknickplek -er mocht eens iemand komen die wilde keren -  en was de eerste onvriendelijke Britse die ik tot nu toe meegemaakt heb; heb haar zeer beleefd maar krachtig duidelijk gemaakt dat openbare weg daadwerkelijk openbare weg betekent. Zie Zo. Zeiksnor. 

Portree nog even verkend. Klein, zo klaar. Flesje single malt whisky gekocht, eens proeven waar al die lokale ophef over gaat; best lekker spul, snap het wel maar zal nooit een sterke-drank-fan worden. Half flesje op, nergens last van. Sgreiven gaat noch priema. (45 ml is heel flesje dus zal wel meevallen).

Stella blijkt als verstekeling mee; regelmatig hoor ik haar "Mirééé" roepen maar ik kan haar steeds niet vinden. Emma beweert dat de betreffende Miré zelf haar moeder zo onwaarschijnlijk goed imiteert maar ik kan me dat soort gebrek aan ontzag bij dit lieve, bescheiden, behulpzame, respectvolle, beleefde en allervriendelijkste meisje volstrekt niet voorstellen. Het boeren gaat trouwens wel steeds beter.

Schotland - maar nét

Voeten in aarde. Merkwaardige uitdrukking, iets heeft 'nogal veel voeten in aarde'. Dat betekent dan dat er vrij veel bij is komen kijken. Erg nauwkeurig is die uitdrukking niet en erg helder is de beeldspraak niet. ik heb geen etiologie-woordenboek bij de hand. Wel Google. 

"ziende op het vellen van een boom, die met veel wortels (figuurlijk voeten; vgl. lat. pes, wortel; pes betaceus, beetwortel) vast in de aarde staat en dus niet met den eersten slag valt"

Maakt alweer meer zintuig. (Makes more sense). 

We overnachten nu bij Edinburgh, in een voorstadje dat Mortonhall heet - nu alweer vergeten, weinig indrukwekkend.

Ons toch al wat overspannen navigatiesysteem - in Italië ook enkele discutabele beslissingen genomen, voetbaltrainers worden voor minder weggestuurd - heeft ons vanaf Newcastle over de A1 laten rijden. A1, klinkt goed, is ook de goede kant op - maar helemaal langs de kust en al snel een uurtje extra rijden.

Maar ik sla delen van importantie over. Al kort op FB gemeld: nog vóór vertrek hadden we al vertraging. DFDS, de ferrymaatschappij, belde om ons te laten weten dat de veerboot uren vertraging had als gevolg van slecht weer op de Noordzee. Het bleek om een formidabele najaarsstorm te gaan, windkracht 8+ en golven tot 8 meter (!) hoog. De boot van woensdag op donderdag was verwacht om 10 uur in de ochtend en gearriveerd om 19 uur. Dus viel onze vertraging van zo,n 3 tot 4 uur nog wel mee. Opbeurend vertelde de telefoniste ons dat de storm al begon te kalmeren,.dat de golven nog maar een meter of vijf waren, de tegenwind zo ongeveer windkracht 5 tot 7 en dat we niet zo heel veel vertraging zouden oplopen; vóór drie uur in de zaterdagmiddag moesten we toch echt wel in Newcastle zijn (geplande aankomsttijd 09 uur...).

En het was geeneens slecht weer in Sittard. Beetje wolk, beetje zon, drupje regen. Nat matras onder de alkoof. Lekkend raampje - bij stilstand-, half uur voor vertrek naar een van de natste gebieden van de wereld. Ach, ladder, beetje kit, knutseldeknutsel, klaar. Kinderen allemaal prachtig op tijd - met veel moeite geregeld met docenten, dekanen, jaarleiders, coordinatoren (die me bestraffend toespraken over de uitzonderoing op de regel dat de kinderen een (HEEL) uur school misten!) - achteraf onnodig, want vertraagde boot. 

Toch?

De straat uitrijdend, toch maar op de geplande tijd, lekker op het gemak dan maar - ook mooi. Zo halverwege de uitvalsweg - camper trekt voor geen meter. Sicherheitslauf! Ding rijdt door tot in de eeuwigheid maar niet meer dan 2800 toeren, geen turbo en maximumsnelheid van 80 km/u. Hollen gaat, zeker bergop, sneller. Nou ja, voor Kees dan. Keertje of twaalf opnieuw starten, mooi geen resultaat. Traag als een slak op superlijm.

Gelukkig, gelukkig, tijd over, geen stress, leve de bootvertraging, hieperdepiep voor de storm, naar Stein - nee meneer dat is echt iets voor Mercedes. Dus op naar Spaubeek, Mercedes bedrijfswagens - om zo ongeveer in Geleen te merken dat het probleem na - nog maar een keertje- starten verdwenen was. Mercedesmonteur: zonder storing geen probleem. Diagnose: beetje vocht. Rijden maar. Geen problemen meer gehad. 

Dus vol goede moed, al weer uur vertraagd, op naar Ijmuiden. Voorspoedige rit met inderdaad progressief slechter wordend weer, conform de opmerking van de mevrouw van DFDS in Ijmuiden, eerder die dag dat het daar toch echt pokkenweer was. Daar aangekomen bleek ze niet te hebben gelogen. Getankt - natuurlijk lag de randweg open en was de uitgekozen Tango - ons Limbo's ben zuunig - vrijwel onbereikbaar - en naar de tevoren uitgezochte snackbar - die om onduidelijke redenen gesloten was. Omdat we net zeker 4 euro 30 verdiend hadden aan goedkope diesel hebben we dus maar in een visrestaurant aan de haven enorme borden friet met kibbeling gegeten, met veel mayo en ravigotte-saus. Voelt u de clou al aankomen?

Op naar het schip, de Princess of Scandinavia - DFDS is een Deense maatschappij. Tijdje rondhangen - de Filippijnse stewards moesten de brokjes van de stormtrip met extra haast nog uit de vloerbedekking en gordijnen bikken terwijl de auto's, bussen dikke bejaarde Duitsers (ja echt) en een klasje of vier Noord-Engelse bleekneuzige pubers zonder efficiënte begeleiding al aan boord begonnen te denderen.

Het schip zou om 21 uur 30 vertrekken - 4 uur na de geplande tijd - en vertrok om 19 uur 45. Eindelijk een meevaller. Zo tot het havenhoofd gleed de boot soepeltjes door het water, de sfeer was goed, de mensheid blij; zou het tóch nog een leuke avond worden.

Miré en Emma zijn een film wezen kijken. Het gewapper van het bioscoopdoek trok de aandacht; toen ze de minicinema - waar ze een privé voorstelling van We're The Millers hadden genoten - verlieten en een Britse bleekneus bijna over hun schoenen kotste werd hen ook duidelijk wat de rest van het schip al enige tijd was opgevallen. Deining. Nogal. Van het onmiskenbaar zeeziekteveroorzakende soort. De Duitse pensionado's, veelal normaal al niet te best ter been en over het algemeen na jaren van Bockwürste und Bier van overmatig veel kilo's voorzien - krabbelden als geelgroene schildpadden over de dekken van het schip. De gebruikelijk op dit soort schepen aanwezige hooligan-types vol tattoos en nog voller met bier waren minder luidruchtig dan anders. Over de alomtegenwoordige Bleekneusjes van onbestemde Noord-Engelse komaf - één van hen was de schoenenkotser van Miré. 

Na twee biertjes, normaal een fijne fundering, was mijn huisje ineens af. Ik was erg moe - dat ook - maar mijn gestel maakte me duidelijk dat het gekozen pad hier, zo vlak voor de afgrond, eindigde. Dus deed ik het verstandigste dat ik kon bedenken: ik ging naar bed. Voelt u de clou al aankomen?

Mijn vrouw wachtte geduldig op het einde van de film van Emma en Miré. Charlotte was, stuiternd van de drukte, er door mij van overtuigd dat slapen gaan een goed idee was. Ze sliep binnen tien minuten. Zij wel.

In bed liggend was ik onder de indruk van het natuurgeweld. Het is een wat bejaard schip, onze Princess, roestig maar van binnen goed onderhouden en van een aanzienlijke omvang. Het is een opmerkelijke ervaring om zo'n reusachtig ding als een speelbal van de elementen waar te nemen. Stampend, onbestemde kraak- scheur- en dreungeluiden makend, omhoog bewegend - en dan even he-le-maal stil, het meest verontrustende moment - om vervolgens neer te ploffen in drie of vier steeds stevigere schokbewegingen. 

Ik kon er niet echt goed van slapen. Ik lag ook een beetje te wachten op zeeziekte; stressdag, kibbeling, saus, bier. Mooi niet. Lekker puh.

Na een uurtje ben ik in slaap gevallen; gedurende de nacht ging de storm verder liggen - we voeren in feite door de oude storm heen, ben oprecht blij dat we geen dag éérder op het ding zaten.

Emma en Miré hebben nog een uurtje zitten bibberen - wordikziekofnie? Ondanks de voorbijsnellende hostesses met speciale kotsstofzuigertjes (ook weer: ja écht), kokhalzende bejaarden, groengrijze wankelende pubers en sproeigewijs verontreinigde toiletblokken zijn de dames uiteindelijk ook niet bezweken en hebben de nacht doorstaan zonder antiperistaltische activiteiten. 

En Lilian? No problemo. Beetje tollen, slecht geslapen, kibbeling in situ gebleven. 

Om 12 uur Engelse tijd van boord, dat viel ook nog wel mee. Lapzwanzerige luie arrogante hufters van douaniers lieten de stoet wachtende auto's desondanks nog gerust een half uur wachten - bijna 4 uur te laat maar ze hadden vast pauze. Fuck de tourists. Ik mag de juut niet maar aan de douane heb ik pas écht een pesthekel. Zeg er maar eens wat van, dan sta je twee uur later nog steeds op de terminal te wachten tot de drugshonden gearriveerd zijn. 

Schotse grens: groot bord. Foto. Rond 13 uur 30 lokale tijd, uur vroeger dan in Nederland. 

Eigenlijk op weg naar Glasgow - het museum moeten schrappen als gevolg van de weergoden, plan was om bij Loch Lomond te overnachten. Daar heb ik nogal een punt van gemaakt, onlangs; vandaar dat onzelieveheer de boel vandaag gesaboteerd heeft.

En nou zit ik hier tegenover twee boerende pubers - Miré is aan het oefenen - en op dit moment komt er 7-up uit de neus van Miré. Morgen gaan we expres niet naar Edinburgh centrum - slechts 6 kilometer verderop. Al was het maar omdat de geldautomaat onderweg zonder opgaaf van redenen alle - ik bedoel álle - creditcards en bank- en giropasjes vriendelijk accepteerde, de hele opnamecyclus doorliep en dan  - nét als je dacht dat je klaar bent - het pasje uitspuugt zonder opgaaf van redenen  en de transactie annuleerde. En dus hebben we geen geld voor de bus. 

Dus op naar Oban, dat ik Obán noemde maar door tussenkomst van de rasechte Schot achter de balie van de camping weet ik nu dat ik Oóben moet zeggen. Fucking dure camping trouwens. 

Tot snel. O ja dit was pas dag 1. Feet in the earth. 

Sorry maar laatste testje

Vanzelfsprekend heb ik niks bijzonders te melden, net ná het vorige blog en gewoon op een doordeweekse werkdag. Ik zit echter het blog te configureren - onder andere voor facebookloze primitievelingen die via een belachelijk ouderwets communicatiemiddel als email op de hoogte gehouden moeten worden. Daarnaast heb ik - als het goed is - nu een doorklikfoto naar het (foto)album dat ik tijdens de vakantie bijhoud op de blogpagina staan. Dat je het maar weet.

Kusje. O ja weersverwachting voor Schotland: nu knudde, koud, nat en mistig; vanaf vrijdag heldere dagen, regelmatig zon, minimum 8 maximum 16 graden. De hele volgende week. Mens krijgt dus duidelijk wat hij verdient.

Nog een kusje. Tot dan.

Schots voor Beginners - Laatste voorbereidingen

Artslui. Ben Lui. Ben Vorlich. Bein An Lochain. Beinn Ime. Landgedoe; diverse types heuvels, bulten,bergjes, molshopen, grasvelden.

Lake, Loch, Bay, Sea, Sound, Mull, River, Canal, Creag, Stream, Lochan. Of Lochain, daar wil ik vanaf zijn. Waterpartijen; bergbeekjes, heuvelplassen, zeearmen, kanaaltjes, engtes, nauwe

doorgangen tussen twee schiereilanden.

Eerste nieuwtje. Zijn er Kuifje-liefhebbers in de zaal?

Terwijl ik de kaart van Schotland zit te bestuderen heb ik een ontdekking gedaan. Hergé, de tekenaar van Kuifje, is beroemd om de precisie van zijn tekeningen. Hij wist precies de sfeer én de werkelijkheid van een land te vangen in zijn tekeningen - terwijl hij zelf Brussel eigenlijk nooit verliet. Dat lukte hem door een enorm archief van tijdschriftknipsels - veel van zijn complexe tekeningen zijn reproducties van foto's van auto's, vliegtuigen en gebouwen.

Nou was die Hergé (Georges Remí, als hij de telefoon opnam als waarachtig Franstalige Belg zei hij Remí Georges, vandaar Hergé - RG) geen heel frisse jongen. Nogal fout in de oorlog. Beetje collaboreren, beetje na-oorlogs geïnterneerd in verband met niet geheel gewaardeerde sympathieën en heulen met de bezetter en zo. 

Ook wat primitieve ideeën over hoe negertjes eruitzagen en spraken. Zie Kuifje in Afrika. 

Nogal rabiaat rechts - zie Kuifje in Rusland, waarin de dappere verslaggever het opneemt tegen de Bolsjewieken.

Nou ja, je krijgt het plaatje zo wel. Maar tekenen kon hij - en later ooit nog spijt betuigd, wat hem siert. 

Die Hergé dus heeft ook de onsterfelijke Kapitein Haddock -waarvan boze tongen beweren dat het meer dan een gewone vriend van de sexloze Kuifje was - geschapen. Die kapitein, dáár heb ik nou een zwak voor. Kuifje is een zielloze Joris Goedbloed, beetje een eikel. Haddock echter is een notoir drankorgel, politiek incorrect als de pest, geen blad voor de ruwe zeepitbek nemend en immer in het kapiteinspak, inclusief pet. En wat dronk die kapitein nou? (komt 'ie éin-dé-líjk to the point, die Omvlee); je raadt het nooit: Loch Lomond Whiskey. En laten we daar nou de eerste nacht gaan doorbrengen. Altijd gedacht dat het een verzonnen meer was - indien "meer" de juiste vertaling van "loch" is.

En als het meer bestaat, zal de whiskey ook wel bestaan. Nou ben ik geen liefhebber van sterke drank - flamberen kun je er wél prima mee, trouwens - maar ergens tijdens deze reis zal ik heus een lokaal destilleerderijtje bezoeken. Op zoek naar Loch Lomond. Dat ziet er trouwens zó uit:

Vanavond hebben we met Stella, de moeder van Miré - vriendin van Emma, gaat mee - afspraken gemaakt. Belangrijkste advies voor mensen die met een leenkind naar Groot-Brittanie reizen: geen Schengen. Dat betekent reisdocumenten mee - geen vrij verkeer van personen. In het geval van minderjarige koters: een toestemmingsverklaring van de ouders van het leenkind is wel handig als je de grens over wilt, zeker als er een joekel van een cruiseschip betreden moet worden. Die wachten niet op de fax die je moet regelen als je die verklaring niet bij je hebt. Verleden jaar met Roos hebben we mazzel gehad met een soepele douanebeambte in Duinkerke - waar trouwens 2 uur later weer een boot gaat - maar voor de ietwat duurdere en minder frequente vaart naar Newcastle gaan we maar geen gokje op zetten. Briefje van pappa mee, Miré!

Zei er iemand gokje? Het DFDS veerbootje waarmee we gaan oversteken is, qua veerbootgehalte, ongeveer de Love Boat onder de veerboten. Stuk of tien bars, vier restaurants, bioscoop, casino, winkelstraat, The Princess Seaways.

Bouwjaar: 1986

Lengte x Breedte: 161 m X 28 m

Gross Tonnage: 31356, Waterverplaatsing: 4110 t

Geregistreede Snelheid (Max / Gem): 18.9 / 17.1 knots

Vlag: Denmark [DK]

Roepnaam: OXED2

Belangstelling? Live feed over positie, snelheid, diepgang, ETA enzovoorts op:

http://www.marinetraffic.com/ais/nl/shipdetails.aspx?mmsi=220489000&header

Onder het wachten tot we écht gaan vertrekken staat ons campertje - nou ja, onze camper - bij onze leverancier. Zonnepaneel monteren, we gaan immers naar Schotland. Nieuwe voorruit ook, roetsplekken in afwatergoot wegwerken - en nog wat klein bier - slotjes en zo. Gastanks al vol, diesel ook zo - nog even bijvullen in Ijmuiden straks trouwens, Britse diesel ben duur. Volflikkeren met boodschappen moet ook nog - Hollandse kost mee! Snert in Scotland! Boerenkool in Glasgow, stamppot in Edinburgh.

Zin drin.

Testing continues

Blog blijkt NEF te accepteren. Weer goed nieuws.

Google Rules

Google Rules. Oh yeah.

Verontrust maar blij. Nieuwsgierig en terughoudend. Geïnteresseerd en achterdochtig. Optimistisch en paranoïde. Steeds verrast door de innovaties van Google, steeds bezorgd over de prijs van de gratis toepassingen en inventieve oplossingen die deze moloch ons brengt. Moet ik me als individuele gebruiker zorgen maken over de privacy die ik opgeef door gebruik te maken van hun diensten?  Is het einde van anonimiteit in zicht doordat ik, samen met honderden miljoenen  anderen, blind gebruik maak van de service die Google biedt en we allemaal doen alsof Google een charitatieve instelling is? 
Ik heb oprecht geen idee. Ik weet wel dat, steeds wanneer ik denk dat een toepassing niet brengt wat ik ervan verwacht of een programma te rigide is naar mijn smaak, Google met een oplossing komt die meestal gratis is - of lijkt. Waar Apple een minstens even zware wissel op mijn privé-leven trekt en daar ook nog de hoofdprijs voor vraagt biedt Google praktische en bruikbare oplossingen voor opslag, programma's, app's en cloud-toepassingen. In de meeste gevallen zonder een vergoeding in euro's te vragen. En met de mogelijkheid om zélf iets aan de data die je beheert te bepalen. Bij vragen: probeer maar eens een bestand in i-tunes, mijn absoluut favoriete programma (NOT-NOT-NOT-NOT-NOT; itunes moet DOOD!), een naam te geven die JIJ wilt geven. Rest my case. 

Dit blog is een nieuw voorbeeld van de effectiviteit van de diensten van Google. Op twee fronten. 

Google Plus leidt al enige jaren een wat kwijnend bestaan in de marge. Geen serieus decor, de connectiviteit van Facebook is zó superieur dat Google+ geen schijn van kans had. Google calandar was een lachertje. Picasa? Doe mij maar Flickr. 

Nu werkt Calendar samen met Outlook. Picasa overvleugelt langzaam Flickr; qua naamsbekendheid zijn  ze er al langs, te meer daar Google Photo de opslag van JPEGs -mits niet idioot groot - gratis onbeperkt toestaat. Natuurlijk is Facebook onbedreigd - voorlopig althans. 

Dus ik was druk bezig met het uploaden van al mijn vakantiefoto's van de afgelopen jaren. Cloud is saven in het kwadraat, immers; online saven garandeert een beetje eeuwig leven, zelfs de Katholieke Kerk lijkt daaromtrent wat terughoudender te worden. 

Mijn blog komt normaliter uit via reislogger.nl. Een leuke local hero met meer tekortkomingen dan voordelen; uploaden gaat traag, je kunt geen voorgeschreven teksten vanuit Word knippen en plakken, de alyout is primitief en er zit allemaal reclame in je homepage.

Niet zo gek dus dat ik tijdens het uploaden - 2500 pics kosten wat tijd - overwogen heb om eens te kijken of Google ook iets te brengen heeft op bloggebied. Nou, dit dus.
Een fraaie interface, 

hier en daar een foto, filmpje uit youtube kan er ook in, lijkt me prima. Vooralsnog testfase; ik vrees dat reisblogger een klant kwijt gaat zijn. Even checken of ik dit oo op FB kan delen. Ik houd u allen op de hoogte. Dood aan Apple. Broertje, dan.