Eén of ander gat aan de Bodensee

Inmiddels zondagavond en een boel opgeschoten zijn we niet. Bij vertrek in Sittard bleek de auto van de camper het prima te doen maar dat de onafhankelijke stroomvoorziening van de cabine het niet doet. En daarmee de koelkast niet. En de verlichting. En de Airco. En de waterpomp. Alleen wanneer we aangesloten zijn op 220 volt werkt alles wel dus de schade is beperkt; we kunnen moeilijk tot niet "vrij" kamperen; ook al hebben we dat  bij aankomst in Schaffhausen wel gedaan.

Even bij begin. Dat was moeizaam dus; op de parkeerplaats van de Lidl, waar we als rechtgeaarde Hollanders goedkope melk, piepers en pindakaas gescoord hadden (want Zwitserland is duur zeggen ze) bleek dat de camperaccu leeg was. Bij "den Olde Caravan" in Zittert vond men uit dat het bijladen van de accu niet functioneerde. Een oprecht vloekende verhuurder In Venray gesproken hebbende is er besloten de reparatie in Der Schweiz te laten uitvoeren dus zijn we gewoon gaan rijden. Een aangename reis was het deels wel en deels niet. Door massale wegwerkzaamheden (ik schat dat zeker 80 km van de route er snelheidsbeperkingen waren) ontstonden er veel files. Mijn vriendin in het kastje die de weg altijd zo goed weet en nooit zegt: "Oh, hier hadden we eraf gemoeten geloof ik" voorspelde een aankomsttijd van 20.40 uur toen we om 15.00 uur "Den olde caravan" verlieten. Drie kwartier gestopt om te eten, rest gereden; we waren om 23.30 uur bij de inmiddels opgedroogde waterval van Schaffhausen. In het donker door de camper met zaklampjes wroetend iedereen te bed en zo - want stroom doet het niet in Schaffhausen, biedt alleen douches en toilet - maar kost dan ook maar € 15,-- per nacht.

Volgende ochtend naar Winterthur. Niet op de route maar locale "Rimor-dealer" aanwezig die ons niet kon helpen want net zoals in Nederland gaan er in Zwitserland alleen auto's kapot door de week. Werkstatte geschlossen. Wel erg behulpzame Zwitser die ons nog adressen meegaf waar we maandag terechtkunnen. Kein problem, gerne gemacht. Nou had'ie niks gemacht, camper nog steeds stuk maar vooruit. Verder gereden langs de Bodensee. Onverwacht langs enorme campe- boot- en caravandealer annex werkplaats gekomen maar ook hier geen monteur want Wochenende. Mon\ag ab 8 Uhr sind Sie der erste!

Aan het meer, bij een haven, gepickenicked en uitgerust. Prachtig weer, 28 graden, zon. Fohn nog nooit zo nadrukkelijk meegemaakt. Het waait als de hel en het is echt een warme wind, hens Fohn. Camping bij boer in binnenland; uitzicht over het meer, bespottelijk warm. Matilde en Roos in buitententje gebivakkeerd; als roos (en matilde) geslapen. Boer Bere Duur, wel fijne douche. Vanmorgen opgestaan, opgebroken en Matilde en Roos hiken naar de volgende camping, die wel direct aan de Bodensee ligt. Vandaar uit kunnen we dan morgen naar ander gat aan de Bodensee vertrekken, maar dan gat met camperreperateur. Emma, Charlotte en Lilian zijn met de fiets naar het dal gegaan. Ook mooi; pappie en Bram met de camper. Raampje open. Weer warm maar bewolkt.

Schildkrote angelaufen, zegt het wilkomstbord van de Camping. Soep? Nee mag niet van de kinderen. Vriendelijek beheerder wiens tanden wat weghebben van Stonehenge; zowel qua kleur als qua stand. Kein Geld fur ein Bugelchen. Rabat? Ja Bitte. Hier hat man WIFI!.

Zojuist weer beroerde beurt als vader gemaakt door Emma en Charlotte met opblaasboot en al naar de Bodensee te sturen. Ja ja pappa komt zo. Eeenmaal ter plaatse beide spruiten 250 meter uit de kant tegen de Fohn aan aan het worstelen. Ik stond al op het punt om een kayak te pikken die ik op de camping had zien liggen toen Emma met bewonderenswaardige koelbloedigheid en kalmte de boot naar de kant geroeid kreeg. Gloeiend van trost stond pa stilletjes van binnen te juichen dat het qua trauma-niveau gelukkig wel meeviel. Charlotte wel wat onthutst maar geen permanente emotionele schade, geloof ik. Bonus was dat Emma vertelde dat ze blij was zo goed geleerd te hebben hoe te roeien - in Devon, van pappa. Pappa, die zich nog prima de gefrustreerde bozigheid voor de geest kon halen "het lukt niet!!!!! dat dóe ik tóóóóch!!!!"waarmee de betreffende exercitie gepaard ging.

Terwijl ik dit schrijf zijn Matilde en Roos nog onderweg. Het was hemelsbreed niet meer dan een kilometer of 6. De dames nog geholpen met schoenveters strikken; bergschoenen moeten goed zitten. Zijn nu al zeker 4 uur onderweg; vrees dat ze in een kaasfondue gevallen zijn.

Eerste camperreis Europa - we gaan bijna

Extra dag vrij kunnen nemen vandaag. Zojuist afgesproken dat camper morgen al opgehaald mag; sympathieke vent, die Peter van Pedime Campers te Venray, voor de geïnteresseerden.

.

Bij Action (wat een superwinkel is dat, zie je nou wel dat alles altijd veel te duur was vroeger!) gasbrander/ kooktoestel gekocht voor maar liefst 12 euro en gas erbij per fles 1 euro 10. Je zou er bijna thuis op gaan koken. Waslijn, wasknijpers, afwasmiddel; alle hier in huis volledig geautomatiseerde functies gaan we a raison van 100 euro per dag vrijwillig met de hand uitvoeren. Goed dat Roos meegaat. In Zwitserland zijn zat rotsen om de spijkerbroeken op te schuren en daarna af te spoelen in het ijskoude beekwater.

Het weer slaat op vrijdag om. Minimumtemperatuur Zwitserland vandaag -10 (!) wordt +12, maximum van +5 loopt op naar 23 graden of zelfs nog beter begin volgende week. Woensdag noorden Schweiz koud en nat maar zuiden aan Italiaanse grens verwacht 25 graden. Laten we dan nou net daar ongeveer zijn dan.

Morgen fiets naar fietsenmaker voor grote beurt (omdat ik zoveel fiets moet er natuurlijk wel goed onderhoud gepleegd worden). Gevalletje Social Deal, google maar eens als je dat nog niet kent. Kippen zijn zojuist afgevoerd naar een kippenwalhalla in Nuth, collega van Lilian neemt ze definitief over. Helaas heden geen soep, wel drumsticks van de Nettorame gegeten om in de sfeer te blijven.

Barcelona speelt net thuis gelijk tegen Chelsea; Abramovitch weer in de Champions Legue finale, mag lijen dat oliepatser toch weer verliest.

Woonkamer verandert, zoals gebruikelijk vlak voor een vakantie, langzaam in slagveld waarin de kabeltjes en laders om territorium strijden met vuile dan wel schone was, speelgoed, tijdschriften en de gebruikelijke puinzooi van ongeinteresseerde minderjarige woonkamerterroristen.

Op de snelweg van en naar Eindhoven kijk ik al weken of ik de Rimor Europeo 6 zie rijden. Zat campers gezien; geen enkele Europeo 6, zelfs geen enkele camper van het topmerk (ha ha) Rimor. Tientallen andere, soms bekende, veelal nooit-van-gehoord merken. Alles op Ford, Peugeot- of Fiat onderstellen. Sporadisch ouwe Mercedes of Volkswagen besteller.

De jongste twee hebben al vrij, de oudste moet nog naar school - en naar de tandarts. Kan alleen terecht vrijdagochtend. Ik hoop stiekem op de Inspectie voor het Onderwijs die mij vermanend komen toespreken; de vrijdag van de voorjaarsvakantie is notoir berucht (dubbelop?) voor frauderende ouders die kinderen ziekmelden vanwege stiekem eerder vertrek naar vakantiebestemming. Lijkt me heel bevredigend om zo'n controle frik mislukte politie-inspecteur ietwat beteuterd aan te kijken alsof je betrapt bent en dan gezellig samen even naar je tandartspraktijk te rijden om je vijftienjarige aan te wijzen terwijl ze geduldig met de playmobil spelend zit te wachten op haar beurt om het gaatje te vullen dat wellicht bij hoogteverschillen nare pijnklachtjes kan opleveren. Fijne zin, wat lang maar grammaticaal juist.

Morgen gaan we echt beginnen met inpakken. Natuurlijk is er weer een auto stuk, zowel de ABS-sensor als de (hopelijk alleen die) kogellager van de  Nissan Tino van Pa (blijft hier de auto van opa) moeten vervangen, ook APK nodig. Laten we doen als we weg zijn maar moet nog wel even omheen georganiseerd. Kippen naar collega Liel brengen. Auto's vol oud papier en kringlooptroep - pas kleren uitgezocht. Watermeter vervangen, kloppen de standen? Planning tuinverbouwing. Kost veel geen geld. Keuzepakket Matilde, afspraak mentor. Fotoboek Amerika. Garantie SD-kaart videocamera. Horloge laten maken. Wijst wel de tijd aan maar streepje van 1 leidt eigen leven en zweft los door kast heen. Kabinet gevallen, ook mooi.

Zwitserland voorjaar 2012 - voorpret

Na onze grote Southwest Expeditie zijn we erg enthousiast gebleven over de ervaringen met een camper. We vonden het zo leuk dat we ons afvragen of we in de toekomst geen camper van onszelf willen, die we deels exploiteren om de kosten beheersbaar te houden en deels zelf als vakantiemobiel willen gebruiken.

Om uit te vinden of we camperen in Europa, met een kleinere camper, net zo leuk vinden, gaan we dit voorjaar 10 dagen met een gehuurde camper naar Zwitserland.

De vertrekdatum nadert. De druk van het werk lijkt exponentieel toe te nemen, zoals wel vaker het geval als vakantie nadert. Laatste loodjes en zo. Bij het uitzetten van de reis op de kaart - en ja, we zijn weer terug bij reislogger en nee, daarop geven wij geen commentaar - valt op hoe klein de afstanden zijn in Europa - snobbie, geef ik toe. Maar dat gezegd hebbende: eenmaal in de buurt van je bestemming is alles dichtbij. We hebben tenslotte ervaring met camperreizen (N=1) en daarmee vergelijken we alles. Eenmaal in de buurt van Zwitserland is afstand geen relevant punt meer, wat in de VS de allesbepalende maat was: bijna alles vlak, in iede geval alles heet, mijlen te over. Hier speelt mee: veel bochten en bergen: weinig afstand kost dus veel tijd. Toch, Zwitserland - Italie en Frankrijk zijn ook met een logge camper op 1 dag te doen - en dan kan je onderweg nog picknicken en Liechtenstein bezoeken ook. 

Barcelona speelt net thuis gelijk tegen Chelsea; Abramovitch weer in de Champions Legue finale, mag lijen dat oliepatser toch weer verliest.

Laatste dag gewerkt vandaag, morgen dagje eerder vrij dan gepland - blij. Drukke weken geweest.

Woonkamer verandert, zoals gebruikelijk vlak voor een vakantie, langzaam in slagveld waarin de kabeltjes en laders om territorium strijden met vuile dan wel schone was, speelgoed, tijdschriften en de gebruikelijke puinzooi van ongeïnteresseerde minderjarige woonkamerterroristen.

Op de snelweg van en naar Eindhoven kijk ik al weken of ik de Rimor Europeo 6 zie rijden. Zat campers gezien; geen enkele Europeo 6, zelfs geen enkele camper van het topmerk (ha ha) Rimor. Tientallen andere, soms bekende, veelal nooit-van-gehoord merken. Alles op Ford, Peugeot- of Fiat onderstellen. Sporadisch ouwe Mercedes of Volkswagen besteller.

De jongste twee hebben al vrij, de oudste moet nog naar school - en naar de tandarts. Kan alleen terecht vrijdagochtend. Ik hoop stiekem op de Inspectie voor het Onderwijs die mij vermanend komen toespreken; de vrijdag van de voorjaarsvakantie is notoir berucht (dubbelop?) voor frauderende ouders die kinderen ziekmelden vanwege stiekem eerder vertrek naar vakantiebestemming. Lijkt me heel bevredigend om zo'n controle frik mislukte politie-inspecteur ietwat beteuterd aan te kijken alsof je betrapt bent en dan gezellig samen even naar je tandartspraktijk te rijden om je vijftienjarige aan te wijzen terwijl ze geduldig met de playmobil spelend zit te wachten op haar beurt om het gaatje te vullen dat wellicht bij hoogteverschillen nare pijnklachtjes kan opleveren. Fijne zin, wat lang maar grammaticaal juist.

Morgen gaan we echt beginnen met inpakken. Natuurlijk is er weer een auto stuk, zowel de ABS-sensor als de (hopelijk alleen die) kogellager van de  Nissan Tino van Pa (blijft hier de auto van opa) moeten vervangen, ook APK nodig. Laten we doen als we weg zijn maar moet nog wel even omheen georganiseerd. Kippen naar collega Liel brengen. Auto's vol oud papier en kringlooptroep - pas kleren uitgezocht. Watermeter vervangen, kloppen de standen? Planning tuinverbouwing. Kost veel - geen geld. Keuzepakket Matilde, afspraak mentor. Fotoboek Amerika. Garantie SD-kaart videocamera. Horloge laten maken. Wijst wel de tijd aan maar streepje van 1 leidt eigen leven en zweeft los door kast heen. Kabinet gevallen, ook mooi.

Extra dag vrij kunnen nemen vandaag. Zojuist afgesproken dat camper morgen al opgehaald mag; sympathieke vent, die Peter van Pedime Campers te Venray, voor de geinteresseerden.

Bij Action (wat een superwinkel is dat, zie je nou wel dat alles altijd veel te duur was vroeger!) gasbrander/ kooktoestel gekocht voor maar liefst 12 euro en gas erbij per fles 1 euro 10. Je zou er bijna thuis op gaan koken. Waslijn, wasknijpers, afwasmiddel; alle hier in huis volledig geautomatiseerde functies gaan we a raison van 100 euro per dag vrijwillig met de hand uitvoeren. Goed dat Roos meegaat. In Zwitserland zijn zat rotsen om de spijkerbroeken op te schuren en daarna af te spoelen in het ijskoude beekwater.

Het weer slaat op vrijdag om. Minimumtemperatuur Zwitserland vandaag -10 (!) wordt +12, maximum van +5 loopt op naar 23 graden of zelfs nog beter begin volgende week. Woensdag noorden Schweiz koud en nat maar zuiden aan Italiaanse grens verwacht 25 graden. Laten we dan nou net daar ongeveer zijn dan.

Morgen fiets naar fietsenmaker voor grote beurt (omdat ik zoveel fiets moet er natuurlijk wel goed onderhoud gepleegd worden). Gevalletje Social Deal, google maar eens als je dat nog niet kent. Kippen zijn zojuist afgevoerd naar een kippenwalhalla in Nuth, collega van Lilian neemt ze definitief over. Helaas heden geen soep, wel drumsticks van de Nettorama gegeten om in de sfeer te blijven.

Morgen verder voorbereiden, overmorgen wegwezen. Komt goed.

Samenvatting rondreis ZW USA

Hier is het nu woensdag 17 augustus 2011. Het is nu voor het gemak – want ik schrijf dit, om de zaken duidelijk te houden, veel eerder, namelijk dinsdag 16 augustus 2011, ’s avonds om 23.45 uur; wat tegen de tijd dat ik klaar ben eigenlijk alweer woensdag de 17e is. Maar eigenlijk klopt het ook weer niet want het is, vanuit jullie perspectief, al ruimschoots een eind verder. Het tijdsverschil tussen waar ik nu zit – California, maar dan niet Baja California – en Nederland is 9 uur. Dus wanneer ik deze blog-aanvulling schrijf en afsluit om 0:14 uur, wat het nu dan ook echt is, dan is het bij mij na middernacht, dinsdag- op woensdag, na ons bezoek aan Universal Studio’s. Bij jullie is het nu dus 09.14 uur in de ochtend; als je vroeg op zou zijn had je deze post al kunnen lezen. Alleen, ik schrijf hem 24 uur voordat ik hem verzend dus je kunt hem nog niet lezen. Sterker nog, ik ga back to the future. Als ik mijn eigen bericht post wanneer jullie in bed kruipen dan kan ik hem even later lezen als jullie net opstaan – alleen ben ik dan 9 uur verder en jullie pas en uurtje of 2.

Net, voordat ik ging plassen, klonk dat nog allemaal volledig logisch. Ik snapte het en kon het zelfs aan een behoorlijk blondje uitleggen. Hoe een korte pitstop hier verandering in kan brengen begrijp ik zelf ook niet maar ondertussen begrijp ik er zelf ook geen fluit meer van.

Hoogste punt 3145 meter. Drie uur later zeeniveau. Verrassend genoeg niet laagste punt; dat was in Salton Sea , diep in de Mojave-woestijn, -60 meter in een zoutmeer.

2350 mijl, 374 gallon, gemiddelde prijs per gallon zo’n 3 dollar 70.

Vandaag op weg naar nota bene Universal Studio’s, het hoogtepunt van nep, een echte, life present, niet eens platgereden zeehond gezien. Klein hoogtepunt. Verder:

Desert Eagles, zó buitengewoon veel dat je er bijna blasé van werd; herten: 2 levend waarvan van 1 bewijs; zo’n 56 dooie waarvan geen bewijs. Hagedissen, salamanders, torren, vlinders, de een soms nog mooier dan de ander. Konijnen, ratjes, squirrels. Verwilderde koeien, paarden.

Kolibries. Volkomen onverwacht kwam er een kolibrie voorbij onderweg, ik weet niet eens wanneer precies. Het leek toen nog een exclusieve ontmoeting, een die ik alleen in mijn vertelling kon verwerken. Zie foto’s. Hier op de campground in Malibu zijn er meer en is er een plek waar ze gevoerd worden.

Ik wordt er moe van als ik er aan terugdenk. Het wordt een lange dag, met negen uur extra. Ik ga naar bed. Tot morgen allemaal.

Malibu - Universal Studio's, LA

Eeen Ford Explorer is een SUV, een MPV, een 4WD met een powerengine van GMC van 3,5 liter, 6 cylinders en zo'n 250 PK. Nieuw kost hij vanaf zo'n vijftigduizend dollar en de onze had pas 14.000 mijl op de klok. Parelmoerwit glanzend in de zon, spinnende airco met gescheiden units voor bestuurder, passagier en alle 5 (!) overige inzittenden.  De in onze contreien als compensatiebak omschreven auto  beschikt over een vier-traps automaat en is van veel moderne snufjes voorzien, zoals electrische stoelverstelling en een danig geavanceerd alarmsysteem. Zo geavanceerd, dat het hele RV-park wakker was tegen de tijd dat ondergetekende de fijne kneepjes van het 100 dB gegil onder de knie had. Verkeerd knopje + te weinig uitleg = geluidsoverlast.

Verder is het een k hekje t auto. De vering is werkelijk bedroevend, je voelt elk barstje in het hiervan ruim voorziene wegdek als een Canyon. Een pothole is dan ook een Grand Canyon. De wegligging komt overeen met die van de 29 voet lange RV; deinend als een vissersboot en schommelend als een 8 maanden zwangere vrouw. De verlichting blijft hardnekkig uit wanneer het donker wordt; zelfs wanneer je het goede knopje hebt gevonden en de instelling van je voorkeur hebt gekozen, blijft het licht uit. Ander knopje om te bevestigen dat je het blijkbaar ook echt wil. De versnellingsbak is een drama in vier bedrijven. Geef een dot gas en er gebeurt echt gewoon niets. En dan nog even niets. En dan, als je het niet verwacht, opnieuw niets. En nét als je de moed opgeeft schoppen de 250 pk erin, als het niet meer hoeft en je dus bijna op je voorganger knalt.

Op naar Hollywood dus. Prima rit, beetje omgereden ( tomtom niet echt nodig, simpele rit maar om nou de kaart ook in de RV te laten was misschien niet het beste idee) maar om elf uur waren we in het park. Conform advies van alle voorgangers en suggestie van park meteen het treintje in en de grote tour gemaakt. Ik moet zeggen: goed idee. King Kong 4D is excellent; de special effects zijn onwaarschijnlijk echt.  De ondergrondse ramp van de aardbeving (verrassend genoeg uit "Earthquake") is aardig maar het decor van de neergestorte 747 (uit "War Of The Worlds", gaat zien gaat zien, de enige film waarin Tom Cruise acteert) is indrukwekkend. Vooral als je over anderhalve dag zelf in een 747 gaat stappen.

Na de studio-tour hebben we Shrek 4D gezien. Errug leuk, grappig en opnieuw een technisch hoogstandje. Ook Emma, lichtjes visually challenged door haar ongemotiveerde oog ("We zeggen niet meer 'lui', we noemen het een uitdaging") zag voor het eerst echt goed 3d.

Na wat hotdogs en een beker cola in de vorm van Bart Simpson - die we de hele dag hebben rondgesjouwd, want refills á 1 dollar - zijn we de roltrappen afgegaan. Vier roltrappen, de een nog langer dan de ander brengen je naar het lower level, waar je Jurassic Park vindt; een geweldige tocht met een boot die eindigt in een vertical drop waarin je zelf de waterval bent. We hadden de twijfelachtige eer om vooraan in de boot te mogen zitten. Wanneer het fotografische bewijs wat aan de krappe kant is: ik heb mijn camera diep weggestopt en ben achterover gaan zitten.

Tegenover de uitgang van Jurassic Park is de ingang van The Mummy, de enige achtbaan van Universal. Nog opgetogen van het waterballet - en daarbij drijfnat, dankuwel, het is hier 30 graden - met MEC (MatEmChar) zo doorgelopen de achtbaan in. De ME vond het geweldig - hoewel de M haar knar stootte bij het wegschietgedeelte - maar C had meer met dé-C-leratie dan ac-C-leratie. Nog een keertje met Emma - The Big M had hoofdpijn en voor C zat het achtbaangedeelte erop; traumatiseren moet je niet overdrijven.

Na wat troostwerk alle roltrappen weer op en naar de Special Effects voorstelling. Door een onwaarschijnlijk omvangrijke presentator werden we door alle opties op het gebied van de beeldmanipulatie geleid; leuk maar niet meer dan dat. Wel airco en een goed rustpunt.

De dierenshow was ook leuk maar verder niks. Hoogtepunten zaten op het eind. Ik ben met Matilde en Emma in the House Of Horrors geweest, met live acteurs. Ze waren allebei doodsbang en ook weer niet, gillen en gieren, amused to death, en deze oude vader heeft zich bulderend van de pret door het house bewogen met twee semi-hysterische screamqueens aan de arm. Een groot feest voor mij en een hoogtepunt van mijn vakantie.

Aan het eind van het programma, vooruit dan maar nog even, naar The Simpsons Virtual Rollercoaster Ride. Waar de verwachtingen het laagst zijn, zijn de resultaten vaak het hoogst en dat geldt hier zeker ook voor. Gaat dat zien! Geen woorden voor.

Goede rit terug naar Malibu, biertje, buiten maken de krekels zo veel herrie dat we de zee niet horen kunnen. Morgen foto's maken van de kolibri's die hier bij de bosjes rondhangen en misschien ook een lizard. FF strand, beetje tannen, al wat inpakken... zit er bijna op.

Malibu RV Park

Tja, gisteren hebben jullie ons berichtje moeten missen omdat de camping in Morro Dunes wel over WIFI beschikte maar convinient genoeg men mij geen password had gegeven - en de beheerder om half zes al pleite was, wat hier zo ongeveer neerkomt op werkweigering.

Van San Francisco de kust volgen naar het zuiden kan op twee manieren; de Pacific Coast Highway, CA01, die je kronkelend langs de meteen uit de kust opstijgende bergen langs het strand dan wel de rotsen leidt. Je kunt ook Highway 101 nemen, die iets meer landinwaarts te vinden is.

We hebben beide gedaan. De eerste 40 mijl zijn we de CA01 afgereden. Meteen na het verlaten van SF trok het open, het was een schitterende zonnige dag. Charlotte had nogal een portie zonnebrand opgelopen eergisteren in het zwembad, dus eerst even voor verkoelende lotion gestopt bij de lokale drogist. She been in the hottub? vroeg de apothekersassistente, die kennelijk meer met dat bijltje had gehakt. It'll wash the sunblock right off! Nou, en off de block er off was, 't was gewoon sneu. En inderdaad, SF sun 'll do that; niet warm, beetje bewolkt, hele middag in zwembad; zo eens per week werd het aardige pillenmixmeisje door een stelletje halve gare toeristen benaderd om ointment for against the sunburn.

Ze verkopen hier trouwens alles over the counter. Van corticosteroidenzalf tot lidocaine, alle mogelijke long-puffjes, ibuprofen tot 800 mg per capsule en trouwens elke andere NSAID. Voordeelverpakkingen van 100 stuks worden geleverd met een verwijskaart voor de lokale MDL-arts en/of nefroloog, discount 10 percent at our new clinic. Every second diagnosis half price! We do our oesofagoscopy while you hold a puppy!

Op de radio heb ik voor zo'n beetje elk denkbaar medicijn reclame gehoord, inclusief een nieuwe bloedverdunner die het helemaal moet gaan worden, iets in de geest van  plavix maar dan bij atriumfibrilleren. Naam vergeten, sorry. Wilde nog aandelen kopen. Verder grote billboards aan de weg met pijlen die, ondersteund door een vriendelijk glimlachende en betrouwbaar ogende dame, je de weg naar de beste ER van de stad wijzen. We REALLY Care!

De Pacific Coast Highway dus. Mooi. Bochtig ook. Na elke bocht nieuwe uitzichten, woeste golven die zich op hoge rotsen stortend. Druk ook. Laatste zondag van de vakantie; veel last minute surfdude's, happy little family's die bij elk rotsblok stoppen. Tweebaans ook. Inhalen levensgevaarlijk dan wel onmogelijk; kiezen tussen het doodrijden van een onoplettende, te dikke Amerikaanse prepuber dan wel jezelf gillend in de rotsen boren. Of in zee storten, net afhankelijk van op welk moment de betreffende dikkerd achter de geparkeerde, idioot hoge Pickup vandaan komt.

Na zo'n mijl of veertig in slechts drie-en-een-half uur tijd te hebben afgelegd dus de minder scenic route genomen om de overige 180 mijl nog voor de vlucht vanuit LA af te kunnen leggen. Goede keuze; om 16 uur 30 in Morro Bay, 17 uur de kinderen te water voor Morro Rock (alsof er een meteoor in de oceaan is geflikkerd, zo net voor het strand; surrealistisch). Overigens, Dirk en Hadewych, de burgemeester van onze Franse camping heeft zijn carriere voortgezet in Morro Bay. Zoals er in Frankrijk in het warme glooiende landschap een kerncentrale fraai het uitzicht stond te verlichten, zo heeft de betreffende burgervader hier in zijn onmetelijke wijsheid in Morro Bay recht tegenover het imposante rotsblok een betonfabriek met drie enorme schoorstenen neergevlijd. Maar als je er met je rug naar toe ging staan zag je er niks van.

Vanochtend Morro Bay - Malibu. Om negen uur weg; om een uur 's middags geinstalleerd op wat misschien wel het mooiste (of was dat Monument Valley?) plekje van allemaal is. Als ik uit het raam kijk zie ik Miami Vice palmbomen (ja ik weet ook wel dat Miami in Florida ligt) die zachtkens op en neer wuiven en daartussendoor de glorieuze aanblik van de Pacific. Ik lieg als ik zeg dat je de branding ziet of hoort (dat was wel zo in SF) maar voor de rest is het een prachtige plek.

Ik zie opnieuw commentaar op mijn gezichtshaar in de blogreacties. Het valt me op dat het alleen mannen zijn die klagen; vrouwen vinden me blijkbaar woest-aantrekkelijk met mijn rossig-grijze - en overigens keurig bijgeharkte - kintuin. Ik verdenk de betreffende heren dan ook van van afgunst, gebaseerd op hun ondermaatse eigen productie van testosteron. Om een volle baard te kunnen laten groeien moet je nou eenmaal een echte man zijn en dat is aan de meeste modern doende semi-metroseksuelen niet gegund. Om er onbevangen mee voor de dag te komen vraagt om een grote mate van zelfvertrouwen in de persoonlijke uitstraling van de bebaarde man. Geen stiekem "ik scheer me dit weekend niet" schaduwtje, dat voordat er hoongelach te horen valt al weer op zondagavond in de wastafel verdwijnt. Wat nog maar de vraag is trouwens want dit soort mannen scheert zich zelden écht, met een mes dus. Niks ervan. Laf Philips- of Braungetril uit het stopcontact. Niet eens een sneetje. Geen idee wat aluin is en alleen maar Nivea aftershave balm want dat prikt tenminste niet zo. Dat soort dus.

Genoeg hierover. Zojuist heb ik vanochtend vroeg gevangen vis gekocht; ze noemden het sole maar het was geen platvis, meer de vorm van poon. Witvis. Gratis citroen erbij. Daarnaast half emmertje baby-Sint-Jacobsschelp; stoofpotje met vis, schelpdier. Daarbij spinazie en rijst. Toe: Ben & Jerry's. Zo druk gehad dat dat al drie (!) dagen onaangeroerd in de vriezer staat. De kaartjes voor Universal liggen klaar; morgen met huurauto (Ford Galaxy 3,5 V6, niks kleiners op voorraad, mooi toch?) naar Hollywood.

Foto's zijn weer bijgewerkt, zie onderstaande link. Video's kan ik niet meer uploaden op dit blog; pokkeblog, niet gebruiken mocht je zelf eens zoiets van plan zijn. Beter een paar euro betalen voor een betrouwbaar adres dan gratis waarbij de helft van de beloofde functies niet of nauwelijks werkt.

Ik hoop dat het loeidruk is op de zaak, dat het weer pokke is en zoek het verder nog maar lekker effe uit. Malibu, here I come.

https://picasaweb.google.com/111980865217032310468/Amerika2011

San Francisco - Dag 2

Als Amerikanen in één eigenschap samengevat moeten worden dan is het wel  onverbeterlijk optimisme. Alles kan, als je maar wil; met een glimlach en een vriendelijk woord wordt de wereld onbevangen tegemoet getreden. Het is een nare en besmettelijke gewoonte, je kunt hier niet met goed fatsoen chagrijnig blijven of je frustratie over iets dat je overkomen is fijn ventileren op het volgende willekeurige slachtoffer. Je loopt de hele tijd tegen wildvreemden te grijnzen als een idioot omdat je weet dat wanneer je oogcontact maakt, ze onmiddellijk gaan vragen how your day is en je een good one wensen bij het afscheid. Niemand heeft hier het basale fatsoen om kortaf en geirriteerd te reageren op je vragen of onhandige onwetendheid, zodat je je niet eens lekker kunt uitleven op een onbekende onbeleefde.

Dit indachtig ben ik vandaag maar, doodvermoeiend maar er zit niets anders op, alwéér met het goede been uit bed gestapt en heb de moed bij elkaar geraapt om te gaan doen wat ik gisteren had willen doen. Ik laat me niet door zo'n vrolijke k hekje t stad op stang jagen; peace, man!

Emma en Charlotte hebben de hele dag in het zwembadje van de RV-site gesparteld. Ze zijn zo rood als een kreeft; een combinatie van opwinding en toch iets meer stiekeme zonneschijn tussen de mist door dan ze in de gaten hadden. Lilian is hier gebleven en heeft geheel rolbevestigend de was gedaan.

Matilde en ik zijn dus, van rugzakken optimisme en een inmiddels weer normaal functionerende camera voorzien, op pad gegaan. De kwartier lange sessie gisteren bij een wat verbouwereerde kapper, die regelmatig alto's van groen/oranje haar voorziet maar toch weinig mensen geduldig hun Nikon ziet föhnen, heeft goed resultaat gehad; het peperdure hypergevoelige ding (sprak de vader van drie dochters profetisch)  doet weer wat het moet doen - voor zolang als het duurt.

Na een abnormaal lange wachttijd bij het lokale streekvervoer (Matilde kan het verschil tussen 12 FIFTEEN en 12 FIFTY nog niet zo goed onderscheiden) zijn we naar de BART (Bay Area R iets Transportation) gebust. De BART verandert halverwege van trein in metro en verplaatst je vliegensvlug en nog net niet gratis naar de binnenstad. Station 16th Street / Mission was op loopafstand (voor zover hier iets te belopen valt) van Haight Ashbury. Meteen calorieen ingeslagen bij McDonalds zodat we niet tegen een hypoglycaeme crisis aan zouden lopen. Loopafstand bleek 5 kilometer.

Het was wel de moeite. De winkel van de rode emmers heb ik niet gevonden maar alle andere wel. Death Becomes; opgezette beesten, real human foot op sterk water, schedels van allerlei wezens - inclusief mensen; 3d kastjes met een tableau vivant van menselijke figuren met geprepareerde vogelkopjes in plaats van hoofden; squirrels in jurkjes.

Verhuur en verkoop van kostuums, maskers, attributen; winkels (2!) met robots; aan Star Wars gewijde winkels met bijpassende fashion; softdrugsshops véél leuker en knulliger dan in Amsterdam; Radical Anarchistic Alternative Unique Bookshop - niet binnen gegaan, de verbeelding wil ook wat (gratis Karl Marx? Slechts 1 boek? Losse blaadjes, boek zelf samen te stellen? Geletterde mensen worden geexecuteerd bij binnekomst?). Natuurlijk veel altenatief gezweef; Tibetaanse Klankschalen, wierook, en wat ik zelf erg gevat vond was Peace and Love at Haight Street.

Tweedehands-winkels voor kleding groter dan de C&A (niet de kleding, de winkel). Tweedehands-winkels voor electronica waar al gebruikte Galaxy II telefoons lagen (voor de leek: net op de markt verschenen slimhoor / smartfoon). Hoe Hip Hoeft Het?

Platenzaken. PLATEN: grammofoon-schijven, zwart, zo groot als een bord, wordt afgespeeld met primitief systeem waarbij groeven in trillingen worden omgezet (zie: PLATENSPELER), moet omgedraaid worden voor maximaal resultaat.PLATEN-ZAAK: verkooppunt voor LP's (LANGSPEELPLATEN) en SINGLES (waarop slechts 2 tracks). Veel van de aangeboden content is niet verkrijgbaar via i-Tunes.

Leuk maar heb je als rechtgeaarde CD-verzamelaar (CD: COMPACT-DISC, inmiddels ook uitgerangeerde mediadrager) geen flikker aan. Nee, dan Amoebe Music. Een veilinghal - ik zou niet durven te overdrijven over zulke belangrijke zaken - vol met vooral heel veel CD's maar ook DVD's en Blu-ray schijven. De bakken met afgeprijsde CD's onder de drie dollar (!!!) bevatten echt eerlijk waar meer CD's dan de twee grootste Free-Record Shops in Amsterdam en Utrecht. Klein voorbeeld: van de CD's van U2 van de afgelopen 15 jaar was de duurste 2 dollar 99 - maar de vierde is dan wel gratis. Als ik met de auto was geweest had ik een aanhanger gekocht.

Tegenover Amoebe ligt een iets grotere en naar het schijnt soms nog goedkopere cd-winkel. Ik ben niet binnen durven gaan. Zelfs bij Amoebe heb ik me ingehouden; ik heb maar 12 cd's gekocht - waarvan 3 dubbel-CD's - voor 19 dollar. Omgerekend 1 euro per titel. Het was ook gewoon te veel. Ik wist niet waar te beginnen, hoe te zoeken, op welke criteria te schiften. Als ik 100 of 150 dollar had uitgegeven was een extra charter nodig geweest om alle schijven naar Nederland te transporteren.

Matilde heeft een mooi strapless jurkje voor bruiloften en partijen gekocht, staan kwijlen bij te dure handtassen en lopen te mopperen over vriendelijke doch besliste piercingshop-medewerksters (PSM) die haar oor niet wilden doorboren als we niet wettig en overtuigend konden aantonen vader en dochter te zijn. Je weet immers maar nooit of die toch zeer (beaamde de glimlachende PSM op haar lijkende man niet haar 30 jaar oudere broer is. Raadt eens wie haar paspoort niet bij zich had? En raadt eens wie dat 's ochtends had aanbevolen? Kortom, mijn schuld dus. Geen doorboorde oorschelpen maar wat in het vat zit verzuurt niet.

Wat sfeerfoto's gemaakt, uploaden loopt. Ook van de foto's van gisteren met een dysfunctionele camera zijn er enkele bruikbaar maar die zijn in RAW en niet in JPEG. Zoek dat maar op bij GOOGLE.

https://picasaweb.google.com/111980865217032310468/Amerika2011

San Francisco - Dag 1

Het feit dat we gisteren allemaal om tien uur 's avonds al uitgeput in bed lagen had een voorteken moeten zijn.

Dat de dag begon in een wolk van mist en kou was een tweede aanwijzing.

Het  -speciaal voor het doel van veiligheidsdop voorziene - waterflesje dat ik meenam om de onderwegse dorst te lessen liet een deel van zijn inhoud in mijn nieuwe camera lopen, die daar begrijpelijkerwijs niet heel vrolijk van werd; laten we het niet hebben over het effect dat deze gebeurtenis op mijn welbevinden, bloeddruk en algehele opgeruimdheid had. Had aanwijzing nummer drie moeten zijn.

Vandaag was een k hekje t dag. Niets ging zoals het moest, alles viel tegen en Amerika nam wraak. Eerst door mijn uitspraak over Las Vegas - noooit meer en zo -  ooit op Fishermans Wharf geweest? Valkenburg meets Las Vegas minus het gokken, loeidruk, afschuwelijk. We hadden dus, volgens de Amerikanen die we op het eind (ja, dáár heb je wat aan) van de dag spraken naar Haight Ashbury moeten gaan, want daar was het wel leuk. De betweters.

En het begon zo goed. Om half acht opgeruimd wakker, eieren gebakken, buiten pokkeweer. Liel war depri, had zich op zonovergoten strand verheugd, maar ach, life's what you make it.

Dus maar met taxi (wel duur maar geen gedoe met camper in bomvolle stad) naar SF. Aangekomen aan de voet van The Golden Gate, een van de hoogtepunten van mijn reis, pak ik met trillende handen de camera want het ding ontstijgt op majestueuze wijze de optrekkende mist in de voorzichtig doorbrekende zon. Hoe mooi wil je het hebben? Nou, een droge camera helpt, kan ik je zeggen. Anderhalve kilo perperdure kletsnatte electronica dragen niet bij aan wat een feestelijk hoogtepunt van mijn vakantie had moeten worden.

Ook het humeur van echtgenote wilde, ondanks de inmiddels ruimschoots aanwezige zon, niet echt meewerken. We hebben betere dagen in de afgelopen 25 jaar gehad. Daartegenover staat dat we ergere dagen overleefd hebben dus het vlakt fijn uit zo.

De kinderen hielden zich tussen alle volwassen perikelen kranig, de moed erin en gaven het goede voorbeeld (mag ook wel eens, wij doen niet anders). De betweters.

Begonnen in Union Street, waar wel wat leuke winkeltjes waren maar de verwachte bonte kolonie van gevarieerde shops - van travestieschoenen maat 46 tot winkels waar alleen een grote varieteit aan rode emmers te koop zou zijn, niets te vinden. Lichtelijk teleurgesteld dus naar Fishermans Wharf, dan zal het daar wel zijn. In het begin viel het nog wel mee maar naarmate de bevolkingsdruk toenam en het volume van de passerende drugsdealer-pimpHummers toenam vond ik het toch wat minder worden. Pogingen tot vluchten mislukten door trams die stopten voordat je de wij goed en wel uit was en hongerige kinderen die collabeerden - dus naar hamburgertent waarbij fastfood een begrip was dat ze nog nooit eerder gehoord haden; 3 (!!!) kwartier wachten. Smerige burger. Thank You For Coming! De betweters.

Weg. Weg Hier. Weg Hier Nu. Taxi gebeld. Thirty-five minutes! No problem, another tourist store, we'll wait! Na een uur gebeld; Sorry driver stuck at Giants stadium, he'll be ther! Mooi gelul, Giants spelen uit vandaag (ja ook hier volg ik sport). Discount! Joe maik me weet for over haf an our!

Driver was dezelfde student aeronautica van vanochtend, lekker gekletst en fooi gegeven - maar we hebben vrolijk zijn  baas genaaid met het laagste tarief. De betweter.

We hadden dus vanochtend de rolluiken voorzichtig een paar centimeter moeten openen en ON-MID-DEL-LIJK weer dicht moeten doen. Snel vergeten, camera drogen (hij doet het wonder boven wonder (soms) nog), morgen nieuwe dag. En nee, dus geen foto's vandaag. Stelletje betweters.

PS waar betweters staat stond aanvankelijk een 18+ woord maar gezien de AL-rating van deze blog heb ik de boel gekuist.

We Are Going To San Francisco

Natuurlijk bloemen geplukt onderweg om in hullie's haar te steken maar de reacties waren lauw. Het grut kende het liedje niet en echtgenote vond volgens mij de bloemen niet mooi. Ver voor de stadgrenzen van San Francisco lagen de sneue blauwe kelkjes te verpieteren op het dashboard.

Gisteren zijn we vanuit Alamo naar Lee Vining gereden. Vrijwel meteen na vertrek reden we The Extra-Terrestrial Highway (H375 ), die langs Area 51 loopt. Lilian heeft voor het eerst gereden. Natuurlijk fluitje van cent. Onderweg wat hillbillie-gehuchten gepasseerd. De verlaten dorpen op de kaart waren helaas niet de schilderachtige vervallen houten dorpen zoals ik ze me had voorgesteld; het waren met hoge hekken omgeven lelijke stenen barakken zonder enige charme.

Couleur locale werd geleverd door het feit dat er geen enkel verkeersbord te vinden was waarop niet geschoten was. Soms een deukje van een klein kaliber wapen, soms verontrustende gatenkazen. Zie foto's op Picasa. Nog een (levend) hert kunnen fotografen midden in de woestijn. Dooie had ik een hele collectie van aan kunnen leggen. Langs Mono Lake, vlak voor aankomst in Lee Vining, nog een korte stop gemaakt en na het parkeren van de RV nog even het dorp ingelopen. Oorbelletjes voor Charlotte. Nog poging gedaan om aan de barbeque-mevrouw van de camping mijn keukenmachine te slijten maar nog geen succes. Luctor Et Vendor; ik worstel en zal verkopen.

Vandaag vanuit Lee Vining via Yosemite naar San Francisco. Yosemite is schitterend, doet aan het beeld van Canada denken. Er waren gecontroleerde branden aan de gang, waarmee ze brandgangen onderhouden voor het geval de boel serieus de hens in gaat. Allemaal leuk en aardig maar het leek er knap mistig door te zijn op de foto's  - en als je met mijn foto's messt dan mess je met de wrong guy.

Opnieuw hertje gezien, echte Bambi, suicidaal van aard; het remmen geschiedde dermate hard dat voornoemde keukenmachine een deuk in een van de camperwanden veroorzaakt heeft waardoor de wc-deur niet goed meer sluit. Dit opgeteld bij het door ondergetekende gesloopte keukenkast-deurtje en de barst in de achterbumper ("Ach, dat lukt best zonder de achteruitrij-camera") loopt de schade aardig in de papieren. 'Ns kijken hoe ik me hieruit lul volgende week.

Nieuw en definitief hoog(s)te punt: 3148 meter boven zeeniveau en 4 uur later 20 meter boven zeeniveau - en er ook zo'n 20 meter vandaan; de camper staat op 2 meter van een klif boven de Pacific; waarschijnlijk morgen foto's. Enorme albatrossen hangen vrijwel stil in de wind; toch fijn dat ik de tele bij me heb. Ga ik morgen of overmorgen wel nog even mee aan de slag.

Lilian en Emma hebben Chinees eten gehaald, was erg lekker. Iedereen is wel gaar van de lange reisdagen; we hebben nu sinds vorige maandag 1900 mijl afgelegd en zijn allemaal blij dat we nu een paar dagen op één plek blijven.

Het enige jammere is het weer. Tot aan de San Mateo brug, waarover we San Francisco naderden, was het prachtig weer maar je zag al vanaf ver de wolken over de baai hangen. De wolkenkrabbers van Downtown SF stegen als spoken uit de mist op, ik hoop dat de foto een beetje de sfeer weergeeft. Aangekomen is het hier bewolkt, winderig en niet warmer dan zo'n 19 graden, wat nogal een shock is na twee weken niet kouder dan 25 graden Celcius. Het zal pas veranderen als we zondag naar het zuiden vertrekken.

https://picasaweb.google.com/111980865217032310468/Amerika2011

Alamo, Nevada

Aan de I93 in Nevada ligt Alamo. Nee, niet dé Alamo, die ligt in Texas en da's een enorm end hiervandaan. Historisch ook net even iets anders dan deze Alamo. Dit is een onbelangrijk gat, derde linksaf en 100 mijl voorbij Middle Of Nowhere. Óns Alamootje is een veilige haven na een bijzondere (ja hoor, alwéér?) dag. Het is een stinkend klein koleregat maar het heeft een tankstation, supermarkt en jawel, zowaar een RV-site met WIFI.

Vanochtend na het uit bed rossen van het gebroed om 10 uur 30 gaan paardrijden. Na anderhalf uur rijden om 11 uur afgestapt (ja, het is wat met die tijdzones; vandaag krijgen we ons uur terug, we reizen van Utah naar Nevada). Zie trouwens filmpje alhier.

Het paardrijden was geweldig. Ik begin mijn derriere nu wat waar te nemen en ga er van uit dat die waarneming in de komende één tot twee etmalen zal toenemen in intensiviteit. Een mooie rit door een bosrijke omgeving in colonne op kermisknollen die het rondje nog enkele dagen na hun overlijden blijven lopen. Overigens rook het paard van Lilian alsof het inderdaad inmiddels al een tijdje het tijdelijke met het eeuwige had verwisseld. Na een uur rijden de rand van Bryce Canyon bereikt en er op een meter vanaf langsgereden. Spectaculair, zij het niet qua tempo. Op de weg terug naar de stallen had een enkele knol een amechtige hik draf in zich, feest voor de kinders.

Nog een fors ree gezien - deze leefde nog. Onderweg aardig wat roadkill tegengekomen. De kinderen hebben genoten van de rijtocht, Charlotte was helemaal door het dolle met haar eigen paard - Shoemaker. Emma reed op Andy, Matilde op Nacho, Lilian op Zero en ik mocht Alice bestijgen. Wel op zijn Engels uitgesproken.

De hele dag, zowel op het paard als in de RV, opvallend veel roofvogels gezien. Ik denk, gezien maat en locatie, bijna allemaal Desert Eagles. Wat zowel goed als slecht nieuws betekent voor de lokale knaagdierenstand, de Hansjes en Olles (Emma's ratjes) van de Verenigde Staten. Er zijn er blijkbaar genoeg om een groot arendenbestand in florerende toestand te houden. Overigens ook overal squirrels en chipmunks. Om de onboard discussie omtrent etiologie van een en ander te beëindigen: "A chipmunk can be identified by the five dark brown stripes that run from its head to its tail, which is often upright. A squirrel, meanwhile, has thirteen stripes in total that are also dark brown and run the length of its body". Dat je het weet.

Twee honderd één en dertig mijl. Hoogtepunt: 3033 meter boven zeeniveau; zonder overdrijven, ik was wat licht in het hoofd en Lilian had hoofdpijn. Het was een weg vol waarschuwingsborden met dreigende teksten wat er allemaal voor rampen met voertuigen op die weg konden plaatsvinden. Gelukkig was de meeste ellende voorbehouden aan winterse omstandigheden en stond overal minstens net zo groot "Excellent Scenic Route" bij om de eventuele twijfelaar alsnog het ravijn in te lokken. De tocht echt over de berg heen, met het eerder beschreven hoogste punt, en uitzicht over Zion Park.

De rit bracht de gewenste kleine details die een reis als deze áf maken. Het woei hard op de hoogvlakte tussen Bryce en Cedar Mountain - wat overigens met deze camper voor de bestuurder, moi dus, geen pretje is (het stuur staat steeds een kwart slag gedraaid om rechtdoor te blijven gaan). In die wind zagen we, trouwens eerder in Utah vanuit Arizona ook al gezien, tumbleweeds de weg oversteken. Met name Emma had het daarover gehad. Daarnaast was er het landbouwgebied dat je doorkruist voordat je Utah verlaat. Langs de weg grote velden geirrigeerd gras, rijdende irrigatiesystemen van wel vijfhonderd meter lang. En dan misschien een kilometer vanaf de weg begint de woestijn, waar je zand-twisters achter de boerderijen ziet opstuiven, wervelstormpjes van zand van zo'n honderd meter hoog. Als de boeren ploegen zie je eerst mijlen vooruit de stofwolk.

Het meest opmerkelijk vanuit mijn perspectief is de afstanden. Ik heb vandaag, ongelogen waar, een uur en tien minuten onafgebroken met de cruise control op 58 Mph rechtdoor gereden. Geen flauwe bocht, geen afslag, geen t-splitsing, geen dorp waarin je snelheid moet minderen, geen spoorwegovergang, niks, nada. Niente. Wel diverse varianten  van uiterst beroerd tot extreem beroerd wegdek, lappendekens, dreunbeton, soms een hoopgevende kilometer nieuw glad en troostrijk asfalt - maar dan net lang genoeg om je blij te laten worden zodat je weer baalt van de keboemplaten. De weghelften worden gescheiden en de wegranden gemarkeerd door asfalt met ribbels voor de slaperige bestuurder; ze zijn een zegen voor hem, want ze waarschuwen voor ongelukken. Voor de chauffeur van de windgevoelige RV met de wegligging van een anorectische vlo, die steeds van links naar rechts zwabbert bij het geringste zuchtje wind, zijn ze de pest; je schrikt je elke keer te barsten als je zo'n lijn raakt.

En dan de horizon. Aan de einder heuvels die almaar niet dichterbij komen. Ze lijken binnen handbereik, groot, aan het einde van de weg, nu zullen we er wel bijna zijn, dan gaan we klimmen. Blijk je je toch weer verkeken te hebben. Nog een half uurtje, dan zullen we er toch wel tegen op rijden, toch? Kolossaal is een understatement voor wie de landschappen van zuidwest USA beschrijft.

Einde rit weer Nevada binnengereden, waarbij we bijna een grote fout maakten. Door het ontbreken van WIFI gisteren heb ik de route niet met Google Maps kunnen voorbereiden en had ik -op de papieren kaart-  als reisdoel uiteindelijk Cristal Wells gekozen. Daar moest dan wel getankt worden. Cristal Wells is echter geen bewoond oord maar een locatiepunt op de kaart, een watergat voor ruiters en een kruising van wegen. Het dichtstbijzijnde dorp is Hiko (1886, inw. 183 zielen), met als hoopgevend bordje bij de dorpsingang "Next Gas 100 Miles". En Hiko ligt de verkeerde kant op. In onze richting was het eerste dorp Warm Springs (op de kaart van het label "abandoned" voorzien) en verderop Tanopah. Tanopah is 130 mijl, onze tank heeft hooguit nog 80 mijl te gaan.

In Hiko wist ik eerst niemand te vinden. Overal huizen, trailers, auto's, werkplaatsen, zelfs een benzinepomp achter een boerderij (die me op slechte gedachten bracht). Geen mens, geen hond, niks. Uiteindelijk achterom bij een woning de tuin ingelopen waar ik luidkeels mijn aanwezigheid kenbaar heb gemaakt, waarop er een schor klein hondje ergens in een kelder begon te keffen. Een vriendelijke mevrouw, die me echter onmiddellijk aan Dolores uit Misery (Stephen King, 1990) deed denken, stond me te woord en wist me te vertellen dat er in de richting van Las Vegas (! "ik ga hier nooooooit meer naartoe") een klein dorp genaamd Alamo ligt waar een benzinepomp en een winkeltje zijn. Vandaar mijn eerbetoon aan dit gehucht.

Morgen rijden we via Warm Springs (waar ik me fototechnisch erg op verheug) naar Tonopah en hopen we in Lee Vining (293 mijl verderop) te overnachten. Tank vol, buik vol (t-bone steak, gebakken aardappels, brood en sla - sla stukken duurder dan t-bone), blog geschreven, mail gecheckt, foto's van gisteren en vandaag geupload, koud biertje in de hand en morgen op weg naar San Francisco. Nou die keukenmachine nog verpatsen.

https://picasaweb.google.com/111980865217032310468/Amerika2011