Plombino

Factor 6 blijkt te weinig. Goh, dat papa dat nou niet (al minstens tien keer) eerder heeft gezegd. Drie paar verbrande meisjesbillen / bovenbenen.worden voor mijn ogen met - nog uit de VS overgehouden - lidocaine-houdende aftersun ingesmeerd. Ik mag hiervan geen foto maken. Kleurrijke beelden worden jullie op deze wijze onthouden. Ijdelheid oh ijdelheid; we gaan geen factor 20 gebruiken, we willen bruin worden.

Vanuit Florence naar Siena over de RS2 is een verpletterende rit. Alle beelden die je van Toscane uit reclames, films en stereotypering kent komen voorbij - en zijn in werkelijkheid misschien nog mooier. Wat een magnifieke rit was dat. De weg kronkelt tussen heuvels door, die in het land golven. Op de mooiste heuvels liggen kopergouden dorpen, soms een enkele grote herenboerderij. De landgoederen eromheen zijn in een miljoen kleuren groen, van licht grijsgroen zoals salie kan zijn tot het zwartgroen van de cypressen die overal uit het landschap als uitroeptekens omhoog steken. Uitstappen en inademen; het zal wel lyrisch klinken maar het is er niet minder waar om, het ruikt er naar hout, rozemarijn, kruiden die ik niet ken; het is een bijna onwerkelijke omgeving. 

In Siena - de dag na il Palio, de formidabele - en misschien niet levensgevaarlijke maar wel ernstig gezondheidsbedreigende - paardenrace tussen de verschillende wijken op het centrale plein van de stad - rook het naar paarden, ham en vers brood. De stad ruiste nog van opwinding, de groenen-van-de-witte-gans hadden gewonnen en ze trokken dan ook hard trommelend en uiterst masculien kijkend triomfantelijk door de stad.

Siena is bruiner, lijkt ouder en minder gerestaureerd dan Florence. Het is een stadje met steile straten en donkere doorkijkjes. De stad neemt zichzelf wat serieuzer als toeristenbestemming; de souvenirs - naast de gebruikelijke troep - bestaat uit fraai en kostbaar aardewerk, svp non fotografe, en keukengereedschap van olijfbomenhout (mooie deegroller gekocht). Er staan de gebruikelijke - enorme - katholieke dependances. Het centrale plein lijkt nog nauwelijks veranderd sinds 1350; zeker met de drafbaan nog op zijn plek ziet het er uit alsof er elk moment een heks gewogen kan gaan worden. 

Na Siena zijn we doorgereden naar de kust, zuidelijk van Livorno, nog steeds midden in Toscane. Vandaag de hele dag aan het strand van de Middelandse zee. Het weer is geweldig, warm maar niet bloedheet, af en toe wolkje. De krekels maken soms zoveel herrie dat je je antwoord op een vraag moet herhalen. Vlinders, salamanders, sprinkhanen - en beduidend minder muggen. De avondlucht kleurt rose, neigend naar oranje, door Onzelieveheer in perfecte kleur-synchroniciteit met de op een heuvel gelegen villa hier vlakbij gemaakt.

We zitten op een plek vlak voor een kleine camping. Voor 15 euro per nacht mogen we alle faciliteiten van de camping gebruiken, we hebben alleen geen stroomaansluiting. Het strand is 5 minuten lopen hiervandaan, door een fraai laantje langs een grote - ook weer mooie - boerderij. 

Die faciliteiten - daar wil ik het kort over hebben. In Frankrijk beschreef ik dat daar inmiddels de gaten in de grond in de toiletgebouwen, die archaische scheitputten van weleer, hurkkakplekken, plattelandspoeppaleizen, hoe je ze maar noemen wilt, inmiddels verdwenen zijn. Ik heb nieuws. Ze zijn niet verdwenen, ze zijn verhuisd. In 2013 bestaat het de Italianen om 55 euro per nacht te vragen voor een camping waar je - zonder veel moeite - je eigen hielen van stront voorziet wanneer je geen bedreven gathanger bent. Op 10 toiletten - zowel dames als heren -zijn er 2 met een gewone pot - waarvan 1 voor de gehandicapte medemens, die dan wél een WC-bril heeft. Heb ernstig moreel gefaald en ben onnodig wat hinkelend schijnbaar toch wat slecht ter been dat hokje voor de uitgedaagde medemens binnengeslopen. En of ik ze uitgedaagd heb.

Vandaag de camper aan het strand gezet. Wat ruzie gemaakt met bureaucratisch neuzelende ambtenaren die vonden dat ik kampeerde als ik buiten zat met het luifel open. Vanzelfsprekend verloren. Binnen gezeten  (ik dan toch) na braaf vaderlijke poging om het aan het strand vol te houden (niet gelukt) , tour gekeken, natuurlijk waardeloze etappe maar dat maakte niet echt uit. Twee uur liggen pitten, kinderen aan het strand met echtgenote,beetje eten gekookt (bonen en pasta, zie onder), topmiddag. 

Vanavond maaltijdsalade. Gegrilde zwaardvis, geblancheerde sperziebonen, borlotti-bonen, kappertjes, olijven, artisjokharten, lokale rode ui, pasta, knoflook, gedroogde tomaten in olie, ruimhartig met verse knoflook, peper en goede olijfolie besprenkeld. 

Morgen via Pisa naar Livorno. Boot op, Corsica, here we come!

O ja zoals jullie zien doet de "J" het weer. 

Jeeeeeeeejjjjj!!!

Fiorentina / Florence. Zonder j gelukkig.

Mocht er af en toe een woord merkwaardig overkomen, zet dan ergens een j en wellicht wordt het duideliker. Min J doet het alleen wanneer ik er op een bepaalde manier vanuit een specifieke hoek op mep. Dat is weer het gevolg van de onwaarschinlike aantallen foto's die ik delete; windows vraagt immers na elke mep op del of e het wel zeker weet. Reparatie thuis te verrichten. Anders mooi excuus voor nieuwe laptop.  Eens kiken of het leven ook j-loos te lezen valt.

Waar waren we gebleven. Lago sub-Como. Mooi weer gehad, kinderen fin gezwommen, barbecuetje, alles wel. Gisteren vertrokken, op camperplekje boven Parma gestopt. Zag er best prettig uit; aan recreatiehaven bi de Po, uitgestorven, bloedheet. Belangrikste issue: zelfgetimmerde koffer niet opgewassen tegen de combinatie van 20 kilo aggregaat en de met restjes geld na afroming door de lokale maffia nauweliks onderhouden en uitermate door de weergoden geteisterde stroken gaten die voor wegen door moeten gaan. 

De - vanzelfsprekend geen woord over de grens sprekende - vermoedelike - havenmeester (misschien was het de burgemeester wel, ik kon niet met hem praten) was er zonder veel moeite toe te bewegen eens een kikje te komen nemen. 

Hi kwam, zag en overwon. Twee fikse hoekijzers en wat spierballen-Italiaans (vermoed ik) verder en de kist was weer tot één geheel hersteld. Op mijn verzoek of ik hem tien euro mocht geven reageerde hij met een gebaar van eten en vervolgens een wegwerpgebaar. Kan er geen kaas van maken, misschien kan iemand dit duiden?  Uitgebreid wuivend, de kinderen over de bol aaiend en met een lieftallig schopje richting hond wandelde de lichtbeaarde (nee lichtbeJaarde) Hercules tevreden terug naar zijn schuurtje om het Italiaanse equivalent van een welverdiende Gauloise op te steken. Hij mompelde nog iets, maakte een vliegbeweging en piepte daar wat bij. Op mijn "Mosquitos?" reageerde hij verheugd edoch grimmig kikend. 

Later zou blijken waarom. In de avondschemering bleek er een vestiging van Al Qauida, subdevisie steekbeesten, te zijn gevestigd in de zo lieflik ogende haven. Buiten vertoeven was letterlik onmogelik; je werd gestoken waar je bij stond, zat of liep. 

Eenmaal binnen in de Rimor SuperBrig was het bloedheet. Daarom maar stroom gestolen - sprintend met de kabel over het haventerrein- en de airco voor het eerst een nacht aan gehad. Werkt als een speer. 

Vanochtend om 9 uur vrolik op weg naar Fiorentina, Florence, Firenze, hoe je het maar noemen wilt. Om 12 uur op de duurste camping ooit gearriveerd. Ik had me voorgenomen niet meer over geld te zeiken hier maar dit moet me even van het hart. Het "gratis wifi" doet niks, de wc's zijn een heel stuk bergop en de campsites zin zo vlak als een dronken draglinebestuurder met Parkinson én ADHD ze aan kon leggen. Pris per nacht: 73 euro. 

Firenze.... wat een stad. Afgelopen jaar London, Parijs, Amsterdam; hou ze maar. Wat een grandeur, wat een kleuren. Het was niet eens zo verschrikkelijk loeidruk - wat bi 30 graden best fijn is - en de stad was op loopafstand (dat dan weer wel) van de camping. Schitterende stadswandeling gemaakt, vanzelfsprekend is en pizza gegeten.

En dan de vrouwen - spreek me niet van de vrouwen. Je ziet onmiddellik wie er native Italiana is; in alle leeftijdscategorieen voortreffelik geklede, keurig gekapte en verzorgde dames, in mijn ogen soms ietwat overdressed. Zelfbewust door het stadsverkeer schrijdende dames met ijskoude, huiveringwekkende blikken voor de onverlaat die ze voor de voeten loopt, verder totale ontkenning van de aanwezigheid van anderen.

Morgen wacht Siena, zo'n 70 kilometer verderop. Vridag naar Frankrijk. Naar Frankrik, zegt u? Neeee, naar Frankrijk. Corsica, om precies te zin. 's Avonds om 18 uur in Livorno oppe boot, om 23 uur op Corsica. Dinsdagochtend alweer terug, last minute is voordelig maar heeft zo zin beperkingen. Daarbi gaan we niet terug naar Livorno maar varen we naar Genua. Ik hou u op de hoogte.

eroen Aarts, dat gezeik met die fietsjes: misschien moet e Casper en Hobbes eens erop nalezen, de relatie van een ongetje met zijn fiets kan knap complexer zijn dan jij als volwassene kunt bevroeden.

Lecco, Lagio Garlate

Ik heb een manco in onze taal ontdekt. het heeft met vervoegingen van werkwoorden te maken, altijd leuk. Komt'ie.

Als je teleurgesteld over iets bent, is dat (het onderwerp van teleurstelling) dus teleurstellend. Ben je gemotiveerd, dan is het onderwerp van motivatie motiverend. In het geval van enthousiasme is het enthousiasmerend. Verbijsterd? Verbijsterend! U begrijpt mij wel nu, neem ik aan. 

Erg consequent echter zijn we niet. Op zoek naar de juiste omschrijving van ons bliksembezoek aan Zwitserland, door bergen nauwelijks zichtbaar tussen de regenwolken, bekroop mij een gevoel van beteuterd te zijn. Kortom, Zwitserland is een beteuterend land.

(Overigens, ergens idolaat van zijn - idolaterend? En wat als je ergens kapot van bent?)

Na vorig voorjaar de mooiste alpenrit van de vakantie te moeten skippen - want Klausenpas nog ondergesneeuwd - en dit voorjaar in het gezelschap van collegae ook wat tegenvallende Alpen (geen berg gezien, wel gevoeld, kom ik nog even op terug) - hoopte ik deze keer op doorreis alsnog op een fraaie alpenrit over de Klausenpas en overnachting bovenop de Gotthard. 

Mooi niet. Gisterenavond hit-and-run nachtje op de parkeerplaats van de lokale Hyundai-leverancier vlakbij Schaffhausen, in Bargen. Stipt 13 uur vertrokken, om 21 uur handrem drop. Onderweg file, zo'n 10 kilometer. Aan de overzijde bleek een vrachtwagen voll Kartoffeln umgekippt zu sein. Daarachter 25 kilometer stilstaand verkeer; stonden we toch nog in de goeie file. Per ongeluk Zwitserse grens gepasseerd; het valt me op dat alle navigatie-systemen soms onnavolgbare beslissingen nemen als je de kaart legt naast de gekozen route.  Bargen dus. Opvallend detail: tiental splinternieuwe Hyundai in oplopende prijsklassen fraai op rij geparkeerd aan de openbare weg, geen hek, geen bewaking, niks. 

Vanochtend om half zeven erg wakker. Tenminste, ik dus.  Op weeronline (want modern, dus mobiel internet op vakantie) al voorspelde regen arriveerde enkele ogenblikken later. Kogel door de kerk. Opgestaan, kasten dicht en rijden maar. Satnav op Gotthard. Gezien het tijdstip van de dag met gezinsleden her en der ronkend te bed; mag niet maar gezien uitgestorven Zwitserse wegen niet echt gevaarlijk. Gevolg: om 8 uur Zurich voorbij, om 10 uur bovenop de Gotthardpas; uitkijkend op de Nederlandssprekende file die begon te ontstaan op de Zwitserse kant. Mooie pas trouwens, ondanks pokkeweer. Weer geen mooie Zwitserse bergen bedwongen. Trouwens ook niet de Gotthard per fiets afgesuisd; ben deels van suiker en deels niet helemaal gek, bloederig overlijden na uit haarspeldbochten te zijn gegleden leek me wat lullig op de eerste dag van de vakantie. 

O ja die bergen dus. Kwam nog langs Kussnacht, Mount Rigi lag er nog net zo bij als in april; grijze wolken verhullen dat het pad naar de hel op deze berg ligt. Fraaie dig. 3 opgestoken naar de helling die "alleen het eerste stukje wat steiler is". Trauma voor het leven.

Van de Gotthard naar de Italiaanse grens is, zeker als je Milaan aanhoudt terwijl Lago Maggiore de bedoeling is, best een eind. Tegen de tijd dat je vrouw eindelijk uit bed is gekropen en zover is dat ze de landkaart ter hand neemt ben je te ver naar het oosten om nog met goed fatsoen Maggiore te halen. 

Camping uitgezocht / min of meer over gestruikeld (vlakbij een camperplaats die meer weghad van een Roma verzamelpunt, charmant gesitueerd op de lokale vuilnisbelt naast het sfeervolle, zij het wat verlopen sportpark)

Camping tussen de bergen, aan het meer van Garlate (óóh, dát meer!)

Mooi plekje, zie foto's. Blijf twee nachtjes, even van de kilometers bekomen. Morgen wordt het 27 graden, het meer ligt op 7 meter vóór de camper.. We staan onder de bomen, mooi beschut plekje, Alleen de schotel ontvangt hierdoor niks dus ik kan geen Tour de France kijken - of Formule 1 op RTL+. Vakantie is afzien. Overmorgen richting Parma, ham kopen.

Het Nakende Afscheid

Terwijl er voor morgen, 19 juni, voorspeld wordt dat het wellicht 33 graden in de schaduw wordt, zit ik nu al hier onder mijn plafondventilator - het spijt me maar het plaatje moet compleet - ietwat adipeus uit te buiken. Mijn ruim aanwezige huid plakt vast aan de rode leren stoel als een wc-plopper op natte tegels. In de diepste krochten van mijn navel is het altijd wel aanwezige spoortje pluis onder invloed van de hitte veranderd in een klein poeltje op katoenresten gekweekte multiresistente bacteriën. 

Helemaal duidelijk waarom ik nu per se moet verkassen naar een plek waar deze omstandigheden niet uitzonderlijk maar dagelijks zijn, is het mij dan ook niet.

Desondanks ga ik gestaag door met de voorbereidingen van onze reis naar de subtropen. Erik, collega, eigen huis in Italië, wist me te vertellen dat de maand augustus de vakantiemaand is daar. Dat maakt dat de eerste weken van onze vakantie in ieder geval buiten het lokale hoogseizoen vallen. 

Aan de camper wordt gewerkt. De fietsendrager, voor 4 fietsen, gaat erop. En óf ik de Gotthart ga afdalen; tenslotte ga ik hem ook beklimmen. 165 pk Mercedes Turbodiesel zullen me de helling op helpen. Aan mijn goddelijke lijf geen Alpe de Huzes.  Lekker dalen zonder betalen.

Inmiddels heb ik bedacht wat ik met de loze ruimte onder de fietsen doe. Natuurlijk zit daar het kakluik, daar moet ik rekening mee houden. Desondanks kun je met een oude fietsdrager voor op de trekhaak en wat licht hout best iets bedenken. Op de tafel in de tuin staat een ietwat merkwaardige kist. Met 150 bij 45 bij 55 centimeter is het een lomp en weinig fraai hol blok hout. Het weegt alles bij elkaar, skelet.-wanden-verf-bekleding misschien 20 kilo. Inhoud is 0,371 kubieke meter - ofwel 371 liter. Dat is uitgesproken veel. Slaapzakken, tennisrackets, duikbrillen, vouwstoelen, badslippers, voetballen, hengels, vliegers; het kan er allemaal in. Foto's volgen binnenkort.

Nieuwe aanwinsten dan. Rekening houdend met ongenadig brandende zonnen, weliswaar gekeerd door het vaste uitvalscherm maar dan nog - je wil niet altijd per se tegen je camper aan leunend de zon proberen te vermijden- heb ik een tarp aangeschaft. Eén wát? Een tarp. Schaduwdoek, soms driehoekig, in dit geval langwerpig (3x4m) met héééél veel lussen, waardoor je het ding altijd overal en moeiteloos kan spannen en extra schaduwruimte kan maken.

Ook boeiend: de generator. Volgens de diverse expert-sites, de google-deskundigen en de bebaarde middle-aged camper professoren moet je dus (eigenlijk géén, maar als je er nou op stáát) een stille Honda-generator aanschaffen. Want sociaal stil, zuinig in verbruik en goed voor het milieu. En dan nog alleen gebruiken in  noodgevallen. 

Kort tussendoortje: wat moet je met een generator? Simpel. Stroom maken. Veel stroom. De generator is voor camper-eigenaren wat het stuwmeer is voor derde-wereldlanden. Als je er één hebt, profiteer je enorm; heb je er geen, dan lijd je onder de bezitters van zo'n duivels apparaat. Geheid recept voor een leuk klein oorlogje.

De generator maakt stroom van brommerbenzine. Twaalf volt is leuk om TV te kijken en zo'n accu is reuze handig daarvoor maar de echte luxe werkt niet op 12 volt. Ik bedoel dan de airco. Met een betrekkelijk kleine en goedkope generator maak je kou van benzine; hele nacht koelte voor 3 euro mengsmering, daar kun je geen koelie voor huren. Als je dus op een stroomloze camperplaats staat (dus zonder 220 volt) kan je generator je airco laten lopen. 

Alles echter in het leven heeft een prijs. Bij generatoren is die prijs ingewikkeld. Een goedkope generator is makkelijk aan te schaffen, snel afgeschreven maar gebruikt relatief veel brommerbenzine. Een dure generator - die Honda dus - heeft een hoge aanschafprijs, gaat heel lang mee en is zuinig. En met hoge aanschafprijs bedoel ik: 700 euro.

Toch gaat het daar allemaal niet om. De kern van het verhaal zit in dB. Ofwel herrie. De door mij bij Itek aangeschafte generator, 600 watt, 96 (!!) dB, kostte 89 euro. Voor dat geld (19 kilo, fuck it zelfs als'ie gestolen wordt is het de moeite van het meesjouwen waard) laat ik dat ding niet staan. De camper-airco gebruikt in de hoogste stand 540 watt. Dat betekent dat de - nee,mijn - generator - de airco kan voorzien van de nodige stroom al sta ik op 10 kilometer van de dichtstbijzijnde keuterboer met een stopcontact. Dat diezelfde keuterboer wat moeilijker in zal slapen van de herrie, nou ja, niks is gratis. Fuck de keuterboer. Ik heb het warm, jongúh! Heb mooi 70 meter stroomkabel bij me zodat ik zélf geen last heb van die 2000- 4000 rpm. Zet het ding wel wat meer richting keuterboer / vogelbroedplaats / stiltegebied / wat dies meer zij.

Kortom, je maakt geen vrienden met zo'n herriebak. Maar het is wel fijn er één bij je te hebben, Je kunt, ook voorbijgaand aan de "na-mij-de-zondvloed-ik-wil-airco" mentaliteit, ook als je accu écht leeg is en je wilt niet rijden, een uurtje laden met de generator. Altijd stroom. Nou nog een apparaat dat van grijs water weer wit water maakt en ik ga nooit meer naar huis. 

Binnenkort foto's. Van de camper, maar vooral ook van mijn koffer; ben erg trots op het resultaat.

Italia,qui veniamo.

Ach en wee, het is maar 24 graden en over een paar weken zijn we weg. De zon schijnt, ik geniet van mijn vrije dag en ik meen dus maar kond te moeten doen van de volgende reis die we gaan maken. Zwitserland, Italie, Frankrijk. Geschatte afstand plm 3000 kilometer, te bezoeken de Gotthard-Pass, Lago Maggiore, langs Milaan, Parma, Florence, Sienna de bloemenriviera, Genua en Mont Blanc. Alleen de eerste overnachtingsplaats is bekend; good old Schaffhausen. 

De camper staat bij de camperboer. Laatste aanpassingen, toch maar een fietsenrek erop monteren en de luchtvering doet niet wat'ie doen moet - leve de garantie. 

Ik heb wat gemengde gevoelens. Toscane lijkt me prachtig, de Italiaanse Rivièra ook, maar het is wel juli. Dus druk en heet, daar zie ik wel wat tegenop. Ik ben ook nieuwsgierig; 'ns kijken hoe het camperen in het hoogseizoen bevalt. Italië is goed van camperplaatsen voorzien, dus dat biedt perspectief, maar er zijn natuurlijk nog een paar mensen meer met zo'n ding onderweg in de grote vakantie. 

Ook boeiend: spreekt er inmiddels hier en daar een Italiaan iets anders dan Italiaans? Ik kom niet verder dan wat etenswaren en diverse door de uitwisselingsstudent op de middelbare school met liefde aan ons aangeleerde schunnigheden. Hoop die niet nodig te hebben.

De app van de NKV (Nederlandse Kampeerauto Vereniging, lid van, ouwe burgerlul immers) is nu ook voor de Android uit. Het is een offline (!) app die je op basis van de satelietnavigatie alle camperlocaties in je directe omgeving laat zien. Als je dus op een volle plek terecht komt worden alternatieven onmiddellijk voor je geplot. Lijkt me handig. Vroeg aankomen is denk ik ook een goed motto; ben ik niet erg ongerust over, 's ochtends wordt je denk ik al aardig vroeg de camper uitgebrand. De airco doet het immers alleen op 220 volt en ik ben niet van plan om vaak op campings te gaan staan (elke nacht kost ongeveer 50 euro op een camping daar). 

Starten, motorairco aan, stukkie rijden, plekje zoeken, siesta - en dan in de vooravond naar een marktje toe, verse groenten en vis kopen, vriend Cobb in de fik - zal foto'tje van dat wonderapparaat posten. Later, aan de kust, langs de havens slenteren, snorkelen - en stukje fietsen af en toe. Misschien dat ik de afdaling van de Gotthard wel per fiets doe en de vrouw laat rijden, lijkt me sensatie. Bootje huren, stukkie varen. Misschien weer eens duiken?

Siena, daar ben ik pas echt benieuwd naar. De Palio, paardenrace op het plein, halen we net niet denk ik. Iets te vroeg in de week.  

Proscuitto di Parma Olio di Olivia. Ossobucco. Pasta. Pesce. Frutti di Mare. Pesto. Gorgonzola. Chieza Parmeggiano. Penne Rigata, Farfalle, Maccheroni, Rigatoni. 

Italia,qui veniamo. 

Honfleur

Een of andere duistere feestdag in Frankrijk vandaag. Daarbij opgeteld dat morgen Hemelvaart is en dat Honfleur een populaire bestemming blijkt te zijn levert een bomvolle camperplaats op; volgens de gids 40 plaatsen, zojuist grofweg geteld 200 campers ter plaatse. Dit monster er ook tussen gefrot, no problem. Je wordt vanzelf nogal assertief hier in Frankrijk; 's lands wijs, 's lands eer. 

Van het vele verkassen raak je soms wel een beetje de draad kwijt. Eergisteren Mont-Saint-Michel; de camperplaats die daar aan de voet zou moeten liggen is ondergebulldozerd voor een enorm project waarbij een monorail fly-over vanaf het vasteland naar het kloostercomplex wordt aangelegd. Daarnaast worden de kanalen en  sluizen van het estuarium opgeknapt. Het toeristengedeelte met parkeerplaatsen op het vasteland is al klaar; in 2015 moet de rest klaar zijn en Mont-Saint-Michel bij vloed weer een echt schiereiland zijn. 

Het was niet eens bespottelijk druk daar, waardoor het best een aangenaam bezoek werd. Onze camperplaats lag een kilometer of vijf van het eiland; in eerste instantie enthousiast de fiets/wandelroute genomen en met frisse pas erin op naar de mont. Het gevaarte kwam echter niet echt dichterbij na 3 kwartier lopen dus de aanwijzingen naar de Gratiut Shuttle Bus kwamen van pas. Bleek toch verder dan gedacht; we waren ook pas laat ter plaatse dus een smoes was snel gevonden.

Op de terugweg (het bezoek zelf was precies hetzelfde als jullie allemaal meegemaakt hebben wanneer je er geweest bent - anders ga er heen, dan maak je dezelfde route mee) was Bram nogal van de enthousiaste en meende eens grondig in de hondepoep te moeten gaan rollen - doet'ie anders nooit. In het kanaal gepleurd, ondanks de oe's en aah's van de dames die onze gecastreerde muskusrat steeds meer als hun persoonlijke knuffelbaby zien - behalve dan als het mormel onder de stront zit. 

Na het beest onder het ijskoude spoelwater op de camperplaats te hebben gereinigd - ruikt nog steeds naar antiroosshampoo - in de zon zitten cobben met sliptong, sint-jacobsschelpen en verse zalm. Tja, het is zwaar maar iemand moet het doen.

Omdat het zo'n mooi weer was en dat nog zou blijven zijn we gisteren niet naar Bonfleur, Noordoost-Normandië, maar naar een luxe camping in Barneville-Cartaret gegaan. Want flink zwembad en een van de jerrycan's met water was lek en had op de was gesijpeld dus er moest gewassen worden. Oeeee, spánnend!

Vanochtend, na een nacht met veel regen, opgebroken en de oorlogsroute gedaan. Eerst naar Saint-Mere-Eglise, waar nog steeds een pop van een parachutist aan de kerktoren hangt (Zie "The Longest Day"). Daarna het airborne Museum. Gepicknicked vlak bij Utah Beach, later Omaha en het Amerikaanse oorlogskerkhof. Het viel me - buiten het kerkhof - allemaal een beetje tegen. Vrijwel alle verdedigingswerken zijn weg, er staan kapitale villa's op de duinruggen van Omaha Beach met hier en daar een standbeeld of kanon. Het War Cemetery is kolossaal en indrukwekkend. Het bewijst dat Amerikanen in ieder geval één cultureel aspect zelf ontwikkeld hebben, die van de militaire cultuur en traditie. Ik weet het, er zijn in Europa landen met een véééél oudere militaire traditie maar de manier waarop de Amerikanen eer bewijzen aan de werkelijk ongelooflijke aantallen soldaten die hier in Europa gesneuveld zijn is indrukwekkend zonder tacky  of overdreven sentimenteel te zijn, wat voor Amerikanene een uitermate bijzondere prestatie is.

Het was een bijzondere dag. Langs Carentan rijden als je Band Of Brothers hebt gezien, de namen van de stranden - Utah, Omaha, Sword, Juno, Gold- op de verkeersborden voorbij zien komen en niet te vergeten de muren met namen, de schier onafzienbare rijen kruizen en Davidssterren, het maakt geschiedenis levend.

En nu zijn we dus in Honfleur. Geen stroom van buiten maar de accu is vol; daarnaast staan we op een paar meter van de loosplaats voor de chemische toiletten dus papa kan naar hartelust de plee leeggooien - met zoveel dames op reis en geen publiek toilet in de buurt valt het me mee als de 20-litertank eens niet na twee uur vol is. Morgen gaan we het dorp maar eens verkennen; de haven is vaak door beroemde kunstenaars afgebeeld, ik zal wat foto's posten. Nu zit ik met een chickflick op de achtergrond (Pitch Perfect, nooit van gehoord - best aardig, niet zeggen dat ik het gezegd heb) te bloggen. Ben moe maar voldaan. Mooie baard dit jaar trouwens. 

Pointe de Saint Caste

Uitkijkend over de baai, strakblauwe lucht, het onvermijdelijke gerestaureerde kasteel aan de overkant op een heuvel. Hoe saai kan vakantie zijn? Kinderen én echtgenote in het zwembad, camper voor mezelf, ouwe-lullen-top-duizend op shuffle en dik fout boek bij de hand. Dagje overleven, zeg maar (Shanna, groetjes trouwens). 

In Nederland, weet ik van BVN, (Beste Van Nederland, kanaal 14, met dank aan Canal Digitaal - NOT!) is het weer ook fraai. Die dikke en dat mokkel stonden plechtig en ernstig te kijken op de Dam gisteren en vandaag is het vast bal op alle bevrijdingsfestivals. Vooruitlopend op onze tocht naar de invasiestranden van Normandië heb ik gisterenavond met Emma een stuk van "Saving Private Ryan" zitten kijken. Nee niet dat meesterwerk over genitale ontharing, Shaving Ryan's Privates" maar het andere meeslepende film-epos van Hanks en Spielberg over de eerste dagen van de landingen in Normandië. Omaha Beach staat op het 'te bezoeken' lijstje. 

Vooruit dan maar. Op het dak van deze camper staat een joekel van een satellietschotel, volautomatisch en zo. Zou ik zelf nooit kopen maar zat er bij dus ach da's dan toch weer mooi. Met een basic ontvanger krijg je een onwaarschijnlijke bult Duitstalige ellende en voornoemd BVN eigenlijk altijd. Mits in bezit van Canal Digital Card kun je daarnaast gratis Ned 1,2,en 3 ontvangen. Zonder kaartje zijn die gescrambled, waaróm? - géén idee.

Nou leek het me wel aardig om die Nederlandse netten dan ook te ontvangen dus na wat experimenteren met een oud kaartje  (doet het niet, meneer, kaartje te oud) een nieuw kaartje gekocht, geregistreerd en geactiveerd, Doet het niet. Nee meneer, ligt aan de oude ontvanger, niet geschikt voor Canal Digital - nieuwe ontvanger gekocht, (CANAL DIGITAL ready sticker drop, moet lukken).Laten installeren, in bedrijf gezien met het canal kaartje van inbouwer, afrekenen, bedankt en tot ziens. Fluitje van cent. Natuurlijk doet 'ie het thuis met eigen kaartje niet. Bellen; klantenservice via automatische protocollen, kaartje opnieuw geactiveerd, gereset, geactiveerd, alternatieve methode gereset, geactiveerd, enzovoorts enzovoorts, 

Als je in het menu van de automatische helpdesk kiest voor "Wilt u meteen een betaald abbonement afsluiten? Druk dan1!" krijg je zowaar (kan geld opbrengen immers) een persoon aan de telefoon. Die begint te vertellen dat je het menu verkeerd gebruikt en dat deze dienst daarom 1 euro 35 per gesprek kost maar soit, dan zal het vast wel goed komen. Na het vaste riedeltje (kaartje opnieuw geactiveerd, gereset, geactiveerd, alternatieve methode gereset, geactiveerd, enzovoorts enzovoorts) moet het na een uurtje wel werken, dag meneer, succes ermee.

Na 6 x 1 euro 35 en bij herhaling de verzekering "Nu doet hij het meneer, of hij zou het moeten doen, anders moet u even (!) met camper naar onze dealer in Roermond dan checken ze het daar even, nee we doen niet aan geld terug, nee u hebt het kaartje via een tussenpersoon gekocht dus dan verlenen wij geen service (het is een kaartje voor JULLIE dienst, f@ck&ng COW!), nee ik zie hier dat alle instellingen goed zijn dus hij moet het gewoon doen (3x door verschillende medewerkers) DOET DE FUCKER HET NOG STEEDS NIET! Maar dat kan natuurlijk niet aan het kaartje liggen ook al doet de installatie het met diverse andere kaartjes prima. 

Nu moet ik weer even gaan liggen, de amlodipine is uitgewerkt en mijn bloeddruk stijgt weer gevaarlijk. 

Dus deze vakantie kijk ik geduldig BVN, waarbij enkele vitale programma's gelukkig met enige vertraging te zien zijn. Nieuws, Paul de Leeuw, Studio Sport; ik kan het tot mij nemen. 

Natuurlijk, het zijn luxeproblemen. Heb er dan ook weinig last van, veel te veel te zien hier om Nederlandse TV te kijken, drukke dagen achter de rug. Gisteren was het een druilerige dag; na de Menhirs van Pen Hir dus maar een flinke tocht gemaakt, verder dan gepland want bewolkt en grauw weer. Nu op zo'n 100 kilometer westelijk van Mont St. Michel, reisdoel van morgen; conclusie dus dat we hier in Pointe de st. Caste twee nachten blijven. Viersterrencamping, zwembad en eigenlijk vanaf dat we hier gisterenavond binnenreden mooi weer, vandaag prachtig.

Lijkt een beetje op de Severn Estuary hier, de zeetong tussen Wales en Zuidwest Engeland, groot zeemeer voor de neus maar bij eb enorme zandplaat. Groot verschil tussen eb en vloed. Veel tropische planten. Luxe camping met mooie begroeiing en terrassen uitkijkend op zee. Fraaie mobilhomes te huur (Hadewych, echt eens kijken!) in fraai wild begroeide omgeving met mooie wandelingmogelijkheden alom. Tot zover de ANWB.

Morgen Mont St. Michel; één van de argumenten om hier in Pointe  2 nachten te blijven was dat we niet per se op zondag naar de grootste toeristenval van Frankrijk - vooruit, na Disney - wilden gaan. 

Mijn boek roept, het voelt zich eenzaam daar in de zon. Zal ik een koude cola erbij pakken of toch maar een biertje? O ja ik moet zo de lamsschouder ook nog opzetten. Zwaar leven.

Pen Hir

Na uit de modder te zijn getrokken op de camping bij Piriac-sur-Mer - waarin verzeild door combinatie van drassige omstandigheden en chauffeur die overtuigd is van voorwielaandrijving (nee heeft dus tóch achterwielaandrijving, note to self) doorgereden naar Concarneau. Druilerig weer bij vertrek; eindelijk grote supermarché. Bult boodskappen, verder. Het camperpunt van Concarneau verdient een prijs; uitkiijkend over de baai, zicht op de stad, strandje onderaan de heuvel en bankje. En mooi weer!!!! Vanaf aankomst stralende zon, blauwe lucht, heerlijk buiten gecobbed. 

Heb inmiddels dus wifi met mijn eigen telefoon als server en een t-mobile week internet. Skiekenhoetgeet.

We zitten nu in Camaret-sur-mer, het lokale uitzichtpunt heet Pointe Pen-Hir. Voor de Asterix-lezers onder ons: we kijken vanuit het raam uit op een groep van zo'n 40 menhirs, boven aan een klif die leidt naar de Atlantische Oceaan. Het weer is nog steeds magnifique, zon zand zee. Pootje gebaad in fraaie baai vandaag na vanochtend de oude binnenstad van Concarneau bezocht te hebben. Oude vesting, volledig ommuurd met grote vissershaven eromheen. Zoals veel in Frankrijk vergane glorie, weinig nieuws te vinden maar wel prachtig opgeknapte monumenten.  

Tja, buiten een tweeweekse vakantie met Dirk en Hadewijch een jaar of vijf geleden zijn we al twintig jaar niet meer serieus aan het kamperen geweest in het land van Liberté, Egalité en Fraternité. Wat is er veranderd? 

Nou, de gaten in de grond om boven te hurken zijn inmiddels voorzien van keramische potten, welkom in de twintigste eeuw. De noodzaak om de toiletpotten te voorzien van een WC-bril daarentegen wordt door de gemiddelde Franse beheerder als volstrekt decadente en overbodige moderndoenerij afgedaan. Zittend op het zojuist met een zelf meegebracht doekje - ook papier wordt als een bespottelijke onnodigheid beschouwd - gereinigd glazuur, steenkoud vanzelfsprekend, komt een mens tot geheel nieuwe inzichten met betrekking tot de kalme luxe van wc-brillen en modern sanitair.

Verder wil ik graag een fabriekje beginnen in overbodige verkeersborden. Met name het "rappel" ("herhaling") bord dat bij vrijwel ieder bord waarop de maximum snelheid wordt aangegeven .aan de paal bevestigd zit lijkt mij een bron van oneindige inkomsten. Dat bord zie je de hele tijd -mits je door de door diverse commerciele partijen willekeurig langs de zijkant van de snelweg geplaatste aanprijzingen van hun producten heen weet te kijken. Het verkeer laat de beschouwer veel gelegenheid om commentaar te leveren. Niets nieuws, Fransen rijden als sinds jaar en dag als gekken wanneer het om voorrang gaat. Opmerkelijk daarentegen is de kalme lassaiz-faire mentaliteit op de route national; niemand die inhaalt, rustig tuffen van dorp tot dorp.

Wat wel veranderd is, is het vermogen van Fransen om Engels te spreken. Hier en daar kom je tegenwoordig namelijk wél iemand tegen die een wanhopige poging doet om Engelse woorden zo Frans mogelijk uit te spreken, meestal evenwel zonder de betekenis van die woorden te begrijpen. Wanneer je ze antwoord geeft in accuraat Engels dan slaat de verbijstering pas echt toe; Engels wordt alleen begrepen wanneer het met een "Allo Allo" accentje wordt uitgesproken. Fransen horen alleen Engels bij het journaal en van hun Engels-leraar op school - die ook alleen maar Engels heeft geleerd van mensen die Will. I. Am uitspreken als VielAaaaiEm. House is dus Ouse, It's Hot wordt Iets-Ot, je begrijpt het plaatje. Justin Bieber wordt Justien Bibéééér. Samen met VielAaaaiEm. 'evenaisdee. 

Wat je makkelijk vergeet is hoe bloody groot dit land is. De reis die we in onze overmoed gepland hadden blijkt alleen haalbaar in een week of vier, vijf. Ik wens mijn collegae in het CZE dan ook succes met het vervangen van mijn diensten in de rest van mei.

O revwaar. Nog ff in de zon, straks menhirs fotograferen bij de ondergaande zon.

Sorry, geen foto's het wifinetwerkje heeft een MB-beperking.

La Douce France

Regen. Zachtjes tikt de. Op het camperdak. Mooi moment voor blogje. 

Sinds vrijdag op weg en op woensdag eerste blog, que pasa? Nou, camper pasa. Vier dagen camperplaatsen zonder wifi- maar ook vrijwel zonder kosten. 

Beginnen bij begin. Vrijdag probleemloos naar Parijs, camperplaats bij kasteel Vincennes, onwaarschijnlijke lokatie tussen kasteel en bijgebouwen, 400 meter van metro. Zaterdag daarmee naar hartje stad; vermoeiende dag met gesjok over Champs-Elysees, onder tour Eiffel en winkelgedeelte vlakbij het Louvre. Metro is magnifique, nooit wachten, duidelijke bewegwijzering, tout Parijs binnen handbereik. De Parijzenaar is gemiddeld onbeschoft, onvriendelijk, bot en negeert je bij voorkeur - wat soswieso hier in de volksaard zit. Vandaag stond ik te tanken en werd ik door een vriendelijke Fransoos op een spontaan praatje getrakteerd. Van schrik was ik daarna zo in de war dat ik mijn creditcard kwijt was en bij het verlaten van het tankstation nog een poging deed om de pomp mee te nemen. 

Terug naar dat negeren; als je in Parijs door iemand wordt aangesproken bedelt'ie of wil je iets verkopen. De rest is van plan je bestaan te ontkennen tot ze er bij neervallen. Het personeel in winkels en voorzieningen is over het algemeen wel vriendelijk, maar die moeten dat van de baas. 

Op zondag hebben we eerst uitgeslapen om vervolgens een beetje tourend richting Euro Disney te reizen. Enorm winkelcentrum onderweg gevonden, kwam goed uit want boodschappen nodig - en onnodig, ik ben dol op de grote HyperMarché's hier in Frankrijk. Ze weten hier nog wat lekker is en ze eten nog gewoon alles - tete de veau is kalfskop en dat kun je kopen, net als ossestaart, lamsvlees in alle soorten en maten. De invloed van de Noordafrikanen is groot; veel is halal, couscous in zakken van 25 kilo in kleine Carrefour op de hoek. Daar kwamen we namelijk uit na de meest troosteloze wandeling ever; het enorme winkelcentrum bleek dicht; we hebben er een rondje omheen gemaakt. Wat al die mensen die er parkeerden kwamen doen is me tot op heden een raadsel; het was er op sommige delen van de parkeerplaats druk alsof er uitverkoop was.  

Parkeerplaats Euro Disney; plaat beton voor 1000 (ja, duizend) campers stond niet erg vol zo vroeg in het jaar. Toch aardig klutje Nederlanders, We kregen van een abboneehouder (bleef een hele week op die betonplaat staan, elke dag naar het park, je moet er maar zin in hebben) een gratis parkeerkaart, toch goed voor 30 euro, vriendelijk bedankt. Het park zelf hebben we op maandag bezocht; prachtig weer -  en loeidruk, helaas. Ik werd er bij vlagen wat agressief van. Gelukkig vooral Nederlanders in het park, ook een zin waarvan ik niet had gedacht dat ik hem ooit zou schrijven - maar Nederlanders zijn beleefd en hebben enig gevoel voor persoonlijke ruimte, dit in tegenstelling tot Frans volk. 

Het park viel me een beetje tegen. Je hebt toch tevoren het idee dat je naar een soort überpark gaat, the mother of all amusementparks. Blijkt het toch wat gewoontjes, met zeer gedateerde (en daardoor weer wel wat campy) Michael-Jackson-als-Captain-Eo-attractie, achtbanen die overtroffen worden door Walibi, onbehoorlijk dure souvenirs en consumpties. De aankleding is fraai, verzorgd, schoon en met oog voor detail. Niveau Efteling, moet ik toegeven. Oogverblindend was de licht- en vuurwerkshow op het eind. 

Gisteren zijn we van Disney naar Angers gereisd. Over de Periferique. Wel vaker geweest, eitje. Nooit iets gemerkt van die zogenaamde drukte. Gewoon, rond de middag van het oosten van Parijs naar het westen, onderlangs; zo gepiept.

The Wrath Of The Periferique. Ongeveer 20 kilometer; bijna drie uur over gedaan. Stukken van 800 meter in 20 minuten; tunneltje. Suicidale automobilisten, onherkenbare politieauto's met haast en het zwaailicht aan de verkeerde kant van de auto - sorry agent maar als je op mijn bumper zit te douwen dan zie ik je niet - kuilen van meter doorsnee en 20 cm diep en wegwerkzaamheden waarbij alle wegwerzaamheders geduldig midden op de enige nog beschikbare - en overigens veel te smalle- rijbaan hun Gauloises staan weg te paffen. Het ergst van alles echter zijn de moteurs, de zotten die met soms 90 kilometer per uur slalommend tussen de auto's door crossen terwijl er geen plaats is. Als er wel wat plaats is rijden ze 130. Ik zou de statistieken van dodelijke ongevallen met motorrijders in de stad Parijs willen weten. Het is namelijk niet af en toe één halve gare, ze zijn collectief van de pot gerukt. Geschift. Völlig verrückt. Bonkers. Kierewiet. Ne Pas Bon a la Téte. 

Te laat aangekomen in Angers, dan maar geen hypermarché. Morgen dan. In Angers overnacht, aan de rivier, aan de voet van de heuvel waarop het historische centrum met kasteel en abdij gebouwd zijn. Nou heeft elk godvergeten gat hier een historisch centrum met kasteel en abdij en liggen ze ook nog bijna allemaal wel aan een rivier dus zo heel opwindend is het nou ook weer niet maar het was een mooi plekje. We hebben zowaar nog flink wat van de feestelijkheden (gvd mooier weer bij jullie dan bij ons) meegekregen rond de kroning van die dikke en dat mokkel; leve de satelliet-tv. Ovcer CanalDigital moet ik het ook nog eens met jullie hebben trouwens. Nu maar even niet, de wond is nog te vers.

Vanochtend was ik vroeg wakker en liep om 08 uur het centrum van Angers in; zelfs stil voor dát tijdstip. M#th%rf$ck@r, het is 1 mei, de dag van de Arbeid, waarop paradoxaal genoeg helemaal niemand arbeidt in Frankrijk. Weer geen hypermarché. 

Ritje naar Piriac, geen peage genomen, 3 uurtjes. Veel regen, nu weer; Charlotte en Matilde liggen in het semi-overdekte buitenbadje te zwemmen.

Zelf beetje aan het klooien met de camper, begrijp sommige dingen nog niet helemaal (de bediening van het hoofdpaneel brengt steeds nieuwe verassende ontwikkelingen). Best moe, veel gereden en veel last gehad van de drukte van Parijs en Disney. Nu eindelijk in Bretagne, tranquille, smooi.

Emma is van de puberige, heimwee en een Blackberry waarvan Whatsapp het niet doet in combinatie met Weltschmerz en Adolescent Angst, fijn cocktail. Staat te koop, t.e.a.b. af te halen in Bretagne.

Weet niet wanneer ik weer blog, morgen weer op camperplaats. Misschien dat ik wat ga experimenteren met T-Mobile en mijn telefoon als wifi hotspot ga gebruiken, dan ben ik niet meer van campingwifi afhankelijk. 

Nou moet ik de whatsapp van mijn schattige kleine dochtertje maar eens gaan bestuderen. Tot snel.

Thuis uit Cornwall. Gemengde gevoelens

Het is uiteindelijk een vakantie met gemengde gevoelens geworden. Toen we weggingen  was ma, Lilians moeder, fysiek ziek. Ze verblijft alweer een hele tijd in een verpleeghuis; ze is zichzelf verloren in de laatste jaren, tot verdriet van haar dochters, schoonzoons en kleinkinderen. Het gemis van de warme, altijd onophoudelijk bezorgde en eeuwig met koffie, snoep, spercieboontjes en zakdoekjes redderende oma voelt iedereen in onze familie al een hele poos. Niemand kent oma zoals wij en dat is de oma van de vakanties, de oma die voor opa zorgde en de oma die zó eigenwijs was dat ze een eigen vermelding in de Dikke van Dale heeft. Onder Eigenwijs staat een klein portretfotootje van Mini Tacke - trouwens een slechte foto want ze wou er nooit op. Ze staat nu vast ruzie te maken met prinses Juliana bij het aanrecht in de hemel dat de koffie voor Pa eerder gezet moet dan die voor Bernhard.

Zoals de verstandige lezer begrijpt, oma Mini heeft opa Jan (al precies) tien maanden na zijn overlijden opgezocht. We hebben dit eind van afgelopen week gehoord en in goed overleg met de rest van de familie besloten onze vakantie zoals gepland te laten verlopen. De geest van pa en ma waarde rond: vakantie is belangrijk, tijd met je gezin besteden geeft energie voor de rest van het jaar. Daarnaast hoorden we in de verte ma mopperen dat we  - als we dan toch al al zo verschrikkelijk ver weg moesten gaan - we die arme kinderen toch niet hals-over-kop de halve wereld over moesten slepen, daar komen alleen maar ongelukken van.

De kinderen begrepen dit allen, ook Charlotte -wiens herinneringen aan Ma in goede doen toch alweer zouden moeten vervagen (mooi niet)-, en onderschreven dit. Ze hebben dagelijks geinformeerd of we nog gebeld hadden en we hebben ze steeds bijgepraat over de gesprekken met de familie. Georges - een speciale vermelding is op zijn plaats, de rust en het kalme vertrouwen waarmee je overlegt is een compliment waard.

De laatste dagen van de reis dan nu. Chertsey, waterig stadje met gepaste waterige start; lange wandeling naar station, door de mist -  trein naar Weybridge, overstappen. Gebruikelijke slappe koffie mits uitgevoerd als cappucino best te drinken; dit keer in klein koffiestandje geproduceerd door zeer aardige maar ook buitengewoon trage mevrouw die er beslist voor zorgt dat mensen regelmatig de trein missen. Iets - Up - Thames, Addlestone,  LONDON.

Waterloo Station. Groot, druk, Utrecht Centraal maal 2 en dan op 1 verdieping - en godweet wat eronder ligt, heb me niet verdiept in de blijkbaar vrij uitgebreide infrastructuur van de ondergrondse vervoersmogelijkheden in London.. Te voet de stad in, weer klaarde al mooi op (natuurlijk).  Hele dag droog, wel regen op weg naar Waterloo 's avonds en van station Chertsey naar camping; genoeg Engels weer om aardig nat van te worden. Tot zover Erwin Krol.

Blijkbaar willen de tories snoepen van de ziekenfondspot. Er waren, ook al weet ik dat Britten dol zijn op demonstreren, wel erg veel mensen afgekomen op de landelijke protestmars tegen de beziuinigingen op de NHS  (National Health Service). Ons dagje London werd dan ook aardig omlijst door toeterende, op fluitjes blazende, vreemd uitgedoste, in-de-weg lopende, rotzooi achterlatende en door allerlei organisaties opgezweepte leuzen scanderende Labour aanhangers. De diverse organisaties waren de Stoke-On-Trent henfarmers, G&L (potjepootje) Association, ATO (vertederend, All Tory's Out) en de GaMuPeCo (Gay Musical Performer's Community) - kom ik nog op terug -  hoewel ik die laatste organisatie mogelijk zelf bedacht heb ter verfraaing van dit stukje.

Prachtige stad, ruim, erg druk. Voorjaar in Parijs met echtgenote gedaan; was niet half zo druk als London. Ik ben er nog niet precies uit wat ik van London vind. Mooi, beetje kitsch, errug druk, sfeervol, voor mijn gevoel ineens veel lompe Britten; waar ik alleen beleefdheid en omzichtigheid gewend was. in London doen ze niet moeilijk en lopen net zo makkelijk negenjarige prematuurtjes om - as ze an me dochter komme, komme ze an meij. En mooi niet omkijken als je HEY!!!! roept, lafaards.

Zotten zat, lawaai, onzin (M&M store, drie (!) verdiepingen, need I say more?), hier en daar een decoratief neergevlijde zwerver - in Parijs hebben ze er overigens vééééél meer. Beetje vermoeiende stad. De monumenten zijn er plenty, de inderdaad ook volgens de Bobbies wel erg grote demonstratie drukt echter zijn stempel op de sfeer.  En nou ik ze noem, die Juuten. Ik heb, eerlijk waar, nog nooit in mijn leven zo veel, zo nadrukkelijk aanwezige en zo luidruchtige politie-people meegemaakt als op 20 oktober 2012 in London. Volgens lij hebben ze er nogal wat over van de Olympische Spelen en weten ze niet goed wat ermee aan te vangen. We liepen zo om vijf uur, kort na het officiële einde van de demonstraties. langs een rij van wel tien bussen vol afgepeigerde politieagenten. Ondertussen kwamen de busjes ME met zwaailicht en sirene aan alle kanten op twee wielen door de bocht gieren. Nieuwe boeven gesignaleerd rond de (vele) McDonalds-verstigingen. We won't work if you won't pay roepen zwartgeklede gemaskerde hoodies.Beetje grimmig maar met zoveel agenten op zak weet London wel raad (zie foto's).

Nee, gezellig was het niet echt. Ietwat bizar is het fenomeen dat fanatieke protesteerders uit de parade stappen en even ophouden met boos zijn, bij het HardRock Cafe (waar men mij kent en blij is mij te zien) naast je een Pint nuttigt en even later weer terug transformeert naar boze Labour-aanhanger. 

Nog even naar Oxford Street - tja, daar ligt een grote Primark, er waren nog wat ponden over- en daarna eten in SoHo. At  The Giraffe, Thank you, pre-play (even if you doewie not have kaartjes for a vorstelling)  arrangements especially for cheap Dutch Bastards with ridicioulous amounts of Kids. En daar heb je'm: Ons Prominente Erelid van de GaMuPeCo! Onwaarschijnlijk trotse nicht maatje net-iets-groter-dan-van-Velzen loopt met een door trainersteam Schwarzenegger / Armstrong opgepompt ego door het restaurant te paraderen - en eerlijk is eerlijk, af en toe zette hij ook nog ergens iets op een tafel.

Terug door het Theatre district, be-lache-lijk druk. Naar Waterloo terug, hier en daar mooi avondfotootje. Trein terug vinden wat gedoe maar ook geen echte ramp; alleen de wandeling van Chertsey Central naar Chertsey Camping was wat lang. Om 22 uur terug, om 2210 licht uit iedereen kapotski en slaapski.

Dus gaan we vandaag terug naar Nederland. Tip 1: Advies voor de Englandvaarders onder U: soms is een dagretour met de trein aanzienlijk goedkoper dan een enkele reis (?) en niemand kan je verplichten om een dagretour ook allebei de kanten op te bereizen.

Het scheelde niet genoeg; uiteindelijk hebben we dus de boot van Dover naar Duinkerke genomen. Tip 2: de diesel is in Groot-Brittanie veel duurder, zeker ten opzichte van Franse pompstations. Zorg er echter dan wel voor dat u zeker weet dat er een pomp op  uw (snel)weg ligt; de Franse Pompen liggen er net buiten en in Belgie valt u dan ook op zo'n vijf kilometer (na 35 kilometer "we redden het wel / we redden het niet") voor de eerste pomp stil., Na drie kwartier tot een uur wordt u door een overigens buitengewoon vriendelijke lokale dépannage-desperado op weg geholpen.

Omdat het warm, licht en droog was betrof hetr een in deze vakantie welkome kleine tegenslag. Om 20 uur waren we te Sittard, om 21 uur 30 was de camper leeg, Roos opgezouten en Miré van de broodnodige I Lof London stof voorzien.

Tismaardatjetweet. Benthuis, alles heel, 2300 kilometer. Truste.