Italia,qui veniamo.

Ach en wee, het is maar 24 graden en over een paar weken zijn we weg. De zon schijnt, ik geniet van mijn vrije dag en ik meen dus maar kond te moeten doen van de volgende reis die we gaan maken. Zwitserland, Italie, Frankrijk. Geschatte afstand plm 3000 kilometer, te bezoeken de Gotthard-Pass, Lago Maggiore, langs Milaan, Parma, Florence, Sienna de bloemenriviera, Genua en Mont Blanc. Alleen de eerste overnachtingsplaats is bekend; good old Schaffhausen. 

De camper staat bij de camperboer. Laatste aanpassingen, toch maar een fietsenrek erop monteren en de luchtvering doet niet wat'ie doen moet - leve de garantie. 

Ik heb wat gemengde gevoelens. Toscane lijkt me prachtig, de Italiaanse Rivièra ook, maar het is wel juli. Dus druk en heet, daar zie ik wel wat tegenop. Ik ben ook nieuwsgierig; 'ns kijken hoe het camperen in het hoogseizoen bevalt. Italië is goed van camperplaatsen voorzien, dus dat biedt perspectief, maar er zijn natuurlijk nog een paar mensen meer met zo'n ding onderweg in de grote vakantie. 

Ook boeiend: spreekt er inmiddels hier en daar een Italiaan iets anders dan Italiaans? Ik kom niet verder dan wat etenswaren en diverse door de uitwisselingsstudent op de middelbare school met liefde aan ons aangeleerde schunnigheden. Hoop die niet nodig te hebben.

De app van de NKV (Nederlandse Kampeerauto Vereniging, lid van, ouwe burgerlul immers) is nu ook voor de Android uit. Het is een offline (!) app die je op basis van de satelietnavigatie alle camperlocaties in je directe omgeving laat zien. Als je dus op een volle plek terecht komt worden alternatieven onmiddellijk voor je geplot. Lijkt me handig. Vroeg aankomen is denk ik ook een goed motto; ben ik niet erg ongerust over, 's ochtends wordt je denk ik al aardig vroeg de camper uitgebrand. De airco doet het immers alleen op 220 volt en ik ben niet van plan om vaak op campings te gaan staan (elke nacht kost ongeveer 50 euro op een camping daar). 

Starten, motorairco aan, stukkie rijden, plekje zoeken, siesta - en dan in de vooravond naar een marktje toe, verse groenten en vis kopen, vriend Cobb in de fik - zal foto'tje van dat wonderapparaat posten. Later, aan de kust, langs de havens slenteren, snorkelen - en stukje fietsen af en toe. Misschien dat ik de afdaling van de Gotthard wel per fiets doe en de vrouw laat rijden, lijkt me sensatie. Bootje huren, stukkie varen. Misschien weer eens duiken?

Siena, daar ben ik pas echt benieuwd naar. De Palio, paardenrace op het plein, halen we net niet denk ik. Iets te vroeg in de week.  

Proscuitto di Parma Olio di Olivia. Ossobucco. Pasta. Pesce. Frutti di Mare. Pesto. Gorgonzola. Chieza Parmeggiano. Penne Rigata, Farfalle, Maccheroni, Rigatoni. 

Italia,qui veniamo. 

Honfleur

Een of andere duistere feestdag in Frankrijk vandaag. Daarbij opgeteld dat morgen Hemelvaart is en dat Honfleur een populaire bestemming blijkt te zijn levert een bomvolle camperplaats op; volgens de gids 40 plaatsen, zojuist grofweg geteld 200 campers ter plaatse. Dit monster er ook tussen gefrot, no problem. Je wordt vanzelf nogal assertief hier in Frankrijk; 's lands wijs, 's lands eer. 

Van het vele verkassen raak je soms wel een beetje de draad kwijt. Eergisteren Mont-Saint-Michel; de camperplaats die daar aan de voet zou moeten liggen is ondergebulldozerd voor een enorm project waarbij een monorail fly-over vanaf het vasteland naar het kloostercomplex wordt aangelegd. Daarnaast worden de kanalen en  sluizen van het estuarium opgeknapt. Het toeristengedeelte met parkeerplaatsen op het vasteland is al klaar; in 2015 moet de rest klaar zijn en Mont-Saint-Michel bij vloed weer een echt schiereiland zijn. 

Het was niet eens bespottelijk druk daar, waardoor het best een aangenaam bezoek werd. Onze camperplaats lag een kilometer of vijf van het eiland; in eerste instantie enthousiast de fiets/wandelroute genomen en met frisse pas erin op naar de mont. Het gevaarte kwam echter niet echt dichterbij na 3 kwartier lopen dus de aanwijzingen naar de Gratiut Shuttle Bus kwamen van pas. Bleek toch verder dan gedacht; we waren ook pas laat ter plaatse dus een smoes was snel gevonden.

Op de terugweg (het bezoek zelf was precies hetzelfde als jullie allemaal meegemaakt hebben wanneer je er geweest bent - anders ga er heen, dan maak je dezelfde route mee) was Bram nogal van de enthousiaste en meende eens grondig in de hondepoep te moeten gaan rollen - doet'ie anders nooit. In het kanaal gepleurd, ondanks de oe's en aah's van de dames die onze gecastreerde muskusrat steeds meer als hun persoonlijke knuffelbaby zien - behalve dan als het mormel onder de stront zit. 

Na het beest onder het ijskoude spoelwater op de camperplaats te hebben gereinigd - ruikt nog steeds naar antiroosshampoo - in de zon zitten cobben met sliptong, sint-jacobsschelpen en verse zalm. Tja, het is zwaar maar iemand moet het doen.

Omdat het zo'n mooi weer was en dat nog zou blijven zijn we gisteren niet naar Bonfleur, Noordoost-Normandië, maar naar een luxe camping in Barneville-Cartaret gegaan. Want flink zwembad en een van de jerrycan's met water was lek en had op de was gesijpeld dus er moest gewassen worden. Oeeee, spánnend!

Vanochtend, na een nacht met veel regen, opgebroken en de oorlogsroute gedaan. Eerst naar Saint-Mere-Eglise, waar nog steeds een pop van een parachutist aan de kerktoren hangt (Zie "The Longest Day"). Daarna het airborne Museum. Gepicknicked vlak bij Utah Beach, later Omaha en het Amerikaanse oorlogskerkhof. Het viel me - buiten het kerkhof - allemaal een beetje tegen. Vrijwel alle verdedigingswerken zijn weg, er staan kapitale villa's op de duinruggen van Omaha Beach met hier en daar een standbeeld of kanon. Het War Cemetery is kolossaal en indrukwekkend. Het bewijst dat Amerikanen in ieder geval één cultureel aspect zelf ontwikkeld hebben, die van de militaire cultuur en traditie. Ik weet het, er zijn in Europa landen met een véééél oudere militaire traditie maar de manier waarop de Amerikanen eer bewijzen aan de werkelijk ongelooflijke aantallen soldaten die hier in Europa gesneuveld zijn is indrukwekkend zonder tacky  of overdreven sentimenteel te zijn, wat voor Amerikanene een uitermate bijzondere prestatie is.

Het was een bijzondere dag. Langs Carentan rijden als je Band Of Brothers hebt gezien, de namen van de stranden - Utah, Omaha, Sword, Juno, Gold- op de verkeersborden voorbij zien komen en niet te vergeten de muren met namen, de schier onafzienbare rijen kruizen en Davidssterren, het maakt geschiedenis levend.

En nu zijn we dus in Honfleur. Geen stroom van buiten maar de accu is vol; daarnaast staan we op een paar meter van de loosplaats voor de chemische toiletten dus papa kan naar hartelust de plee leeggooien - met zoveel dames op reis en geen publiek toilet in de buurt valt het me mee als de 20-litertank eens niet na twee uur vol is. Morgen gaan we het dorp maar eens verkennen; de haven is vaak door beroemde kunstenaars afgebeeld, ik zal wat foto's posten. Nu zit ik met een chickflick op de achtergrond (Pitch Perfect, nooit van gehoord - best aardig, niet zeggen dat ik het gezegd heb) te bloggen. Ben moe maar voldaan. Mooie baard dit jaar trouwens. 

Pointe de Saint Caste

Uitkijkend over de baai, strakblauwe lucht, het onvermijdelijke gerestaureerde kasteel aan de overkant op een heuvel. Hoe saai kan vakantie zijn? Kinderen én echtgenote in het zwembad, camper voor mezelf, ouwe-lullen-top-duizend op shuffle en dik fout boek bij de hand. Dagje overleven, zeg maar (Shanna, groetjes trouwens). 

In Nederland, weet ik van BVN, (Beste Van Nederland, kanaal 14, met dank aan Canal Digitaal - NOT!) is het weer ook fraai. Die dikke en dat mokkel stonden plechtig en ernstig te kijken op de Dam gisteren en vandaag is het vast bal op alle bevrijdingsfestivals. Vooruitlopend op onze tocht naar de invasiestranden van Normandië heb ik gisterenavond met Emma een stuk van "Saving Private Ryan" zitten kijken. Nee niet dat meesterwerk over genitale ontharing, Shaving Ryan's Privates" maar het andere meeslepende film-epos van Hanks en Spielberg over de eerste dagen van de landingen in Normandië. Omaha Beach staat op het 'te bezoeken' lijstje. 

Vooruit dan maar. Op het dak van deze camper staat een joekel van een satellietschotel, volautomatisch en zo. Zou ik zelf nooit kopen maar zat er bij dus ach da's dan toch weer mooi. Met een basic ontvanger krijg je een onwaarschijnlijke bult Duitstalige ellende en voornoemd BVN eigenlijk altijd. Mits in bezit van Canal Digital Card kun je daarnaast gratis Ned 1,2,en 3 ontvangen. Zonder kaartje zijn die gescrambled, waaróm? - géén idee.

Nou leek het me wel aardig om die Nederlandse netten dan ook te ontvangen dus na wat experimenteren met een oud kaartje  (doet het niet, meneer, kaartje te oud) een nieuw kaartje gekocht, geregistreerd en geactiveerd, Doet het niet. Nee meneer, ligt aan de oude ontvanger, niet geschikt voor Canal Digital - nieuwe ontvanger gekocht, (CANAL DIGITAL ready sticker drop, moet lukken).Laten installeren, in bedrijf gezien met het canal kaartje van inbouwer, afrekenen, bedankt en tot ziens. Fluitje van cent. Natuurlijk doet 'ie het thuis met eigen kaartje niet. Bellen; klantenservice via automatische protocollen, kaartje opnieuw geactiveerd, gereset, geactiveerd, alternatieve methode gereset, geactiveerd, enzovoorts enzovoorts, 

Als je in het menu van de automatische helpdesk kiest voor "Wilt u meteen een betaald abbonement afsluiten? Druk dan1!" krijg je zowaar (kan geld opbrengen immers) een persoon aan de telefoon. Die begint te vertellen dat je het menu verkeerd gebruikt en dat deze dienst daarom 1 euro 35 per gesprek kost maar soit, dan zal het vast wel goed komen. Na het vaste riedeltje (kaartje opnieuw geactiveerd, gereset, geactiveerd, alternatieve methode gereset, geactiveerd, enzovoorts enzovoorts) moet het na een uurtje wel werken, dag meneer, succes ermee.

Na 6 x 1 euro 35 en bij herhaling de verzekering "Nu doet hij het meneer, of hij zou het moeten doen, anders moet u even (!) met camper naar onze dealer in Roermond dan checken ze het daar even, nee we doen niet aan geld terug, nee u hebt het kaartje via een tussenpersoon gekocht dus dan verlenen wij geen service (het is een kaartje voor JULLIE dienst, f@ck&ng COW!), nee ik zie hier dat alle instellingen goed zijn dus hij moet het gewoon doen (3x door verschillende medewerkers) DOET DE FUCKER HET NOG STEEDS NIET! Maar dat kan natuurlijk niet aan het kaartje liggen ook al doet de installatie het met diverse andere kaartjes prima. 

Nu moet ik weer even gaan liggen, de amlodipine is uitgewerkt en mijn bloeddruk stijgt weer gevaarlijk. 

Dus deze vakantie kijk ik geduldig BVN, waarbij enkele vitale programma's gelukkig met enige vertraging te zien zijn. Nieuws, Paul de Leeuw, Studio Sport; ik kan het tot mij nemen. 

Natuurlijk, het zijn luxeproblemen. Heb er dan ook weinig last van, veel te veel te zien hier om Nederlandse TV te kijken, drukke dagen achter de rug. Gisteren was het een druilerige dag; na de Menhirs van Pen Hir dus maar een flinke tocht gemaakt, verder dan gepland want bewolkt en grauw weer. Nu op zo'n 100 kilometer westelijk van Mont St. Michel, reisdoel van morgen; conclusie dus dat we hier in Pointe de st. Caste twee nachten blijven. Viersterrencamping, zwembad en eigenlijk vanaf dat we hier gisterenavond binnenreden mooi weer, vandaag prachtig.

Lijkt een beetje op de Severn Estuary hier, de zeetong tussen Wales en Zuidwest Engeland, groot zeemeer voor de neus maar bij eb enorme zandplaat. Groot verschil tussen eb en vloed. Veel tropische planten. Luxe camping met mooie begroeiing en terrassen uitkijkend op zee. Fraaie mobilhomes te huur (Hadewych, echt eens kijken!) in fraai wild begroeide omgeving met mooie wandelingmogelijkheden alom. Tot zover de ANWB.

Morgen Mont St. Michel; één van de argumenten om hier in Pointe  2 nachten te blijven was dat we niet per se op zondag naar de grootste toeristenval van Frankrijk - vooruit, na Disney - wilden gaan. 

Mijn boek roept, het voelt zich eenzaam daar in de zon. Zal ik een koude cola erbij pakken of toch maar een biertje? O ja ik moet zo de lamsschouder ook nog opzetten. Zwaar leven.

Pen Hir

Na uit de modder te zijn getrokken op de camping bij Piriac-sur-Mer - waarin verzeild door combinatie van drassige omstandigheden en chauffeur die overtuigd is van voorwielaandrijving (nee heeft dus tóch achterwielaandrijving, note to self) doorgereden naar Concarneau. Druilerig weer bij vertrek; eindelijk grote supermarché. Bult boodskappen, verder. Het camperpunt van Concarneau verdient een prijs; uitkiijkend over de baai, zicht op de stad, strandje onderaan de heuvel en bankje. En mooi weer!!!! Vanaf aankomst stralende zon, blauwe lucht, heerlijk buiten gecobbed. 

Heb inmiddels dus wifi met mijn eigen telefoon als server en een t-mobile week internet. Skiekenhoetgeet.

We zitten nu in Camaret-sur-mer, het lokale uitzichtpunt heet Pointe Pen-Hir. Voor de Asterix-lezers onder ons: we kijken vanuit het raam uit op een groep van zo'n 40 menhirs, boven aan een klif die leidt naar de Atlantische Oceaan. Het weer is nog steeds magnifique, zon zand zee. Pootje gebaad in fraaie baai vandaag na vanochtend de oude binnenstad van Concarneau bezocht te hebben. Oude vesting, volledig ommuurd met grote vissershaven eromheen. Zoals veel in Frankrijk vergane glorie, weinig nieuws te vinden maar wel prachtig opgeknapte monumenten.  

Tja, buiten een tweeweekse vakantie met Dirk en Hadewijch een jaar of vijf geleden zijn we al twintig jaar niet meer serieus aan het kamperen geweest in het land van Liberté, Egalité en Fraternité. Wat is er veranderd? 

Nou, de gaten in de grond om boven te hurken zijn inmiddels voorzien van keramische potten, welkom in de twintigste eeuw. De noodzaak om de toiletpotten te voorzien van een WC-bril daarentegen wordt door de gemiddelde Franse beheerder als volstrekt decadente en overbodige moderndoenerij afgedaan. Zittend op het zojuist met een zelf meegebracht doekje - ook papier wordt als een bespottelijke onnodigheid beschouwd - gereinigd glazuur, steenkoud vanzelfsprekend, komt een mens tot geheel nieuwe inzichten met betrekking tot de kalme luxe van wc-brillen en modern sanitair.

Verder wil ik graag een fabriekje beginnen in overbodige verkeersborden. Met name het "rappel" ("herhaling") bord dat bij vrijwel ieder bord waarop de maximum snelheid wordt aangegeven .aan de paal bevestigd zit lijkt mij een bron van oneindige inkomsten. Dat bord zie je de hele tijd -mits je door de door diverse commerciele partijen willekeurig langs de zijkant van de snelweg geplaatste aanprijzingen van hun producten heen weet te kijken. Het verkeer laat de beschouwer veel gelegenheid om commentaar te leveren. Niets nieuws, Fransen rijden als sinds jaar en dag als gekken wanneer het om voorrang gaat. Opmerkelijk daarentegen is de kalme lassaiz-faire mentaliteit op de route national; niemand die inhaalt, rustig tuffen van dorp tot dorp.

Wat wel veranderd is, is het vermogen van Fransen om Engels te spreken. Hier en daar kom je tegenwoordig namelijk wél iemand tegen die een wanhopige poging doet om Engelse woorden zo Frans mogelijk uit te spreken, meestal evenwel zonder de betekenis van die woorden te begrijpen. Wanneer je ze antwoord geeft in accuraat Engels dan slaat de verbijstering pas echt toe; Engels wordt alleen begrepen wanneer het met een "Allo Allo" accentje wordt uitgesproken. Fransen horen alleen Engels bij het journaal en van hun Engels-leraar op school - die ook alleen maar Engels heeft geleerd van mensen die Will. I. Am uitspreken als VielAaaaiEm. House is dus Ouse, It's Hot wordt Iets-Ot, je begrijpt het plaatje. Justin Bieber wordt Justien Bibéééér. Samen met VielAaaaiEm. 'evenaisdee. 

Wat je makkelijk vergeet is hoe bloody groot dit land is. De reis die we in onze overmoed gepland hadden blijkt alleen haalbaar in een week of vier, vijf. Ik wens mijn collegae in het CZE dan ook succes met het vervangen van mijn diensten in de rest van mei.

O revwaar. Nog ff in de zon, straks menhirs fotograferen bij de ondergaande zon.

Sorry, geen foto's het wifinetwerkje heeft een MB-beperking.

La Douce France

Regen. Zachtjes tikt de. Op het camperdak. Mooi moment voor blogje. 

Sinds vrijdag op weg en op woensdag eerste blog, que pasa? Nou, camper pasa. Vier dagen camperplaatsen zonder wifi- maar ook vrijwel zonder kosten. 

Beginnen bij begin. Vrijdag probleemloos naar Parijs, camperplaats bij kasteel Vincennes, onwaarschijnlijke lokatie tussen kasteel en bijgebouwen, 400 meter van metro. Zaterdag daarmee naar hartje stad; vermoeiende dag met gesjok over Champs-Elysees, onder tour Eiffel en winkelgedeelte vlakbij het Louvre. Metro is magnifique, nooit wachten, duidelijke bewegwijzering, tout Parijs binnen handbereik. De Parijzenaar is gemiddeld onbeschoft, onvriendelijk, bot en negeert je bij voorkeur - wat soswieso hier in de volksaard zit. Vandaag stond ik te tanken en werd ik door een vriendelijke Fransoos op een spontaan praatje getrakteerd. Van schrik was ik daarna zo in de war dat ik mijn creditcard kwijt was en bij het verlaten van het tankstation nog een poging deed om de pomp mee te nemen. 

Terug naar dat negeren; als je in Parijs door iemand wordt aangesproken bedelt'ie of wil je iets verkopen. De rest is van plan je bestaan te ontkennen tot ze er bij neervallen. Het personeel in winkels en voorzieningen is over het algemeen wel vriendelijk, maar die moeten dat van de baas. 

Op zondag hebben we eerst uitgeslapen om vervolgens een beetje tourend richting Euro Disney te reizen. Enorm winkelcentrum onderweg gevonden, kwam goed uit want boodschappen nodig - en onnodig, ik ben dol op de grote HyperMarché's hier in Frankrijk. Ze weten hier nog wat lekker is en ze eten nog gewoon alles - tete de veau is kalfskop en dat kun je kopen, net als ossestaart, lamsvlees in alle soorten en maten. De invloed van de Noordafrikanen is groot; veel is halal, couscous in zakken van 25 kilo in kleine Carrefour op de hoek. Daar kwamen we namelijk uit na de meest troosteloze wandeling ever; het enorme winkelcentrum bleek dicht; we hebben er een rondje omheen gemaakt. Wat al die mensen die er parkeerden kwamen doen is me tot op heden een raadsel; het was er op sommige delen van de parkeerplaats druk alsof er uitverkoop was.  

Parkeerplaats Euro Disney; plaat beton voor 1000 (ja, duizend) campers stond niet erg vol zo vroeg in het jaar. Toch aardig klutje Nederlanders, We kregen van een abboneehouder (bleef een hele week op die betonplaat staan, elke dag naar het park, je moet er maar zin in hebben) een gratis parkeerkaart, toch goed voor 30 euro, vriendelijk bedankt. Het park zelf hebben we op maandag bezocht; prachtig weer -  en loeidruk, helaas. Ik werd er bij vlagen wat agressief van. Gelukkig vooral Nederlanders in het park, ook een zin waarvan ik niet had gedacht dat ik hem ooit zou schrijven - maar Nederlanders zijn beleefd en hebben enig gevoel voor persoonlijke ruimte, dit in tegenstelling tot Frans volk. 

Het park viel me een beetje tegen. Je hebt toch tevoren het idee dat je naar een soort überpark gaat, the mother of all amusementparks. Blijkt het toch wat gewoontjes, met zeer gedateerde (en daardoor weer wel wat campy) Michael-Jackson-als-Captain-Eo-attractie, achtbanen die overtroffen worden door Walibi, onbehoorlijk dure souvenirs en consumpties. De aankleding is fraai, verzorgd, schoon en met oog voor detail. Niveau Efteling, moet ik toegeven. Oogverblindend was de licht- en vuurwerkshow op het eind. 

Gisteren zijn we van Disney naar Angers gereisd. Over de Periferique. Wel vaker geweest, eitje. Nooit iets gemerkt van die zogenaamde drukte. Gewoon, rond de middag van het oosten van Parijs naar het westen, onderlangs; zo gepiept.

The Wrath Of The Periferique. Ongeveer 20 kilometer; bijna drie uur over gedaan. Stukken van 800 meter in 20 minuten; tunneltje. Suicidale automobilisten, onherkenbare politieauto's met haast en het zwaailicht aan de verkeerde kant van de auto - sorry agent maar als je op mijn bumper zit te douwen dan zie ik je niet - kuilen van meter doorsnee en 20 cm diep en wegwerkzaamheden waarbij alle wegwerzaamheders geduldig midden op de enige nog beschikbare - en overigens veel te smalle- rijbaan hun Gauloises staan weg te paffen. Het ergst van alles echter zijn de moteurs, de zotten die met soms 90 kilometer per uur slalommend tussen de auto's door crossen terwijl er geen plaats is. Als er wel wat plaats is rijden ze 130. Ik zou de statistieken van dodelijke ongevallen met motorrijders in de stad Parijs willen weten. Het is namelijk niet af en toe één halve gare, ze zijn collectief van de pot gerukt. Geschift. Völlig verrückt. Bonkers. Kierewiet. Ne Pas Bon a la Téte. 

Te laat aangekomen in Angers, dan maar geen hypermarché. Morgen dan. In Angers overnacht, aan de rivier, aan de voet van de heuvel waarop het historische centrum met kasteel en abdij gebouwd zijn. Nou heeft elk godvergeten gat hier een historisch centrum met kasteel en abdij en liggen ze ook nog bijna allemaal wel aan een rivier dus zo heel opwindend is het nou ook weer niet maar het was een mooi plekje. We hebben zowaar nog flink wat van de feestelijkheden (gvd mooier weer bij jullie dan bij ons) meegekregen rond de kroning van die dikke en dat mokkel; leve de satelliet-tv. Ovcer CanalDigital moet ik het ook nog eens met jullie hebben trouwens. Nu maar even niet, de wond is nog te vers.

Vanochtend was ik vroeg wakker en liep om 08 uur het centrum van Angers in; zelfs stil voor dát tijdstip. M#th%rf$ck@r, het is 1 mei, de dag van de Arbeid, waarop paradoxaal genoeg helemaal niemand arbeidt in Frankrijk. Weer geen hypermarché. 

Ritje naar Piriac, geen peage genomen, 3 uurtjes. Veel regen, nu weer; Charlotte en Matilde liggen in het semi-overdekte buitenbadje te zwemmen.

Zelf beetje aan het klooien met de camper, begrijp sommige dingen nog niet helemaal (de bediening van het hoofdpaneel brengt steeds nieuwe verassende ontwikkelingen). Best moe, veel gereden en veel last gehad van de drukte van Parijs en Disney. Nu eindelijk in Bretagne, tranquille, smooi.

Emma is van de puberige, heimwee en een Blackberry waarvan Whatsapp het niet doet in combinatie met Weltschmerz en Adolescent Angst, fijn cocktail. Staat te koop, t.e.a.b. af te halen in Bretagne.

Weet niet wanneer ik weer blog, morgen weer op camperplaats. Misschien dat ik wat ga experimenteren met T-Mobile en mijn telefoon als wifi hotspot ga gebruiken, dan ben ik niet meer van campingwifi afhankelijk. 

Nou moet ik de whatsapp van mijn schattige kleine dochtertje maar eens gaan bestuderen. Tot snel.

Thuis uit Cornwall. Gemengde gevoelens

Het is uiteindelijk een vakantie met gemengde gevoelens geworden. Toen we weggingen  was ma, Lilians moeder, fysiek ziek. Ze verblijft alweer een hele tijd in een verpleeghuis; ze is zichzelf verloren in de laatste jaren, tot verdriet van haar dochters, schoonzoons en kleinkinderen. Het gemis van de warme, altijd onophoudelijk bezorgde en eeuwig met koffie, snoep, spercieboontjes en zakdoekjes redderende oma voelt iedereen in onze familie al een hele poos. Niemand kent oma zoals wij en dat is de oma van de vakanties, de oma die voor opa zorgde en de oma die zó eigenwijs was dat ze een eigen vermelding in de Dikke van Dale heeft. Onder Eigenwijs staat een klein portretfotootje van Mini Tacke - trouwens een slechte foto want ze wou er nooit op. Ze staat nu vast ruzie te maken met prinses Juliana bij het aanrecht in de hemel dat de koffie voor Pa eerder gezet moet dan die voor Bernhard.

Zoals de verstandige lezer begrijpt, oma Mini heeft opa Jan (al precies) tien maanden na zijn overlijden opgezocht. We hebben dit eind van afgelopen week gehoord en in goed overleg met de rest van de familie besloten onze vakantie zoals gepland te laten verlopen. De geest van pa en ma waarde rond: vakantie is belangrijk, tijd met je gezin besteden geeft energie voor de rest van het jaar. Daarnaast hoorden we in de verte ma mopperen dat we  - als we dan toch al al zo verschrikkelijk ver weg moesten gaan - we die arme kinderen toch niet hals-over-kop de halve wereld over moesten slepen, daar komen alleen maar ongelukken van.

De kinderen begrepen dit allen, ook Charlotte -wiens herinneringen aan Ma in goede doen toch alweer zouden moeten vervagen (mooi niet)-, en onderschreven dit. Ze hebben dagelijks geinformeerd of we nog gebeld hadden en we hebben ze steeds bijgepraat over de gesprekken met de familie. Georges - een speciale vermelding is op zijn plaats, de rust en het kalme vertrouwen waarmee je overlegt is een compliment waard.

De laatste dagen van de reis dan nu. Chertsey, waterig stadje met gepaste waterige start; lange wandeling naar station, door de mist -  trein naar Weybridge, overstappen. Gebruikelijke slappe koffie mits uitgevoerd als cappucino best te drinken; dit keer in klein koffiestandje geproduceerd door zeer aardige maar ook buitengewoon trage mevrouw die er beslist voor zorgt dat mensen regelmatig de trein missen. Iets - Up - Thames, Addlestone,  LONDON.

Waterloo Station. Groot, druk, Utrecht Centraal maal 2 en dan op 1 verdieping - en godweet wat eronder ligt, heb me niet verdiept in de blijkbaar vrij uitgebreide infrastructuur van de ondergrondse vervoersmogelijkheden in London.. Te voet de stad in, weer klaarde al mooi op (natuurlijk).  Hele dag droog, wel regen op weg naar Waterloo 's avonds en van station Chertsey naar camping; genoeg Engels weer om aardig nat van te worden. Tot zover Erwin Krol.

Blijkbaar willen de tories snoepen van de ziekenfondspot. Er waren, ook al weet ik dat Britten dol zijn op demonstreren, wel erg veel mensen afgekomen op de landelijke protestmars tegen de beziuinigingen op de NHS  (National Health Service). Ons dagje London werd dan ook aardig omlijst door toeterende, op fluitjes blazende, vreemd uitgedoste, in-de-weg lopende, rotzooi achterlatende en door allerlei organisaties opgezweepte leuzen scanderende Labour aanhangers. De diverse organisaties waren de Stoke-On-Trent henfarmers, G&L (potjepootje) Association, ATO (vertederend, All Tory's Out) en de GaMuPeCo (Gay Musical Performer's Community) - kom ik nog op terug -  hoewel ik die laatste organisatie mogelijk zelf bedacht heb ter verfraaing van dit stukje.

Prachtige stad, ruim, erg druk. Voorjaar in Parijs met echtgenote gedaan; was niet half zo druk als London. Ik ben er nog niet precies uit wat ik van London vind. Mooi, beetje kitsch, errug druk, sfeervol, voor mijn gevoel ineens veel lompe Britten; waar ik alleen beleefdheid en omzichtigheid gewend was. in London doen ze niet moeilijk en lopen net zo makkelijk negenjarige prematuurtjes om - as ze an me dochter komme, komme ze an meij. En mooi niet omkijken als je HEY!!!! roept, lafaards.

Zotten zat, lawaai, onzin (M&M store, drie (!) verdiepingen, need I say more?), hier en daar een decoratief neergevlijde zwerver - in Parijs hebben ze er overigens vééééél meer. Beetje vermoeiende stad. De monumenten zijn er plenty, de inderdaad ook volgens de Bobbies wel erg grote demonstratie drukt echter zijn stempel op de sfeer.  En nou ik ze noem, die Juuten. Ik heb, eerlijk waar, nog nooit in mijn leven zo veel, zo nadrukkelijk aanwezige en zo luidruchtige politie-people meegemaakt als op 20 oktober 2012 in London. Volgens lij hebben ze er nogal wat over van de Olympische Spelen en weten ze niet goed wat ermee aan te vangen. We liepen zo om vijf uur, kort na het officiële einde van de demonstraties. langs een rij van wel tien bussen vol afgepeigerde politieagenten. Ondertussen kwamen de busjes ME met zwaailicht en sirene aan alle kanten op twee wielen door de bocht gieren. Nieuwe boeven gesignaleerd rond de (vele) McDonalds-verstigingen. We won't work if you won't pay roepen zwartgeklede gemaskerde hoodies.Beetje grimmig maar met zoveel agenten op zak weet London wel raad (zie foto's).

Nee, gezellig was het niet echt. Ietwat bizar is het fenomeen dat fanatieke protesteerders uit de parade stappen en even ophouden met boos zijn, bij het HardRock Cafe (waar men mij kent en blij is mij te zien) naast je een Pint nuttigt en even later weer terug transformeert naar boze Labour-aanhanger. 

Nog even naar Oxford Street - tja, daar ligt een grote Primark, er waren nog wat ponden over- en daarna eten in SoHo. At  The Giraffe, Thank you, pre-play (even if you doewie not have kaartjes for a vorstelling)  arrangements especially for cheap Dutch Bastards with ridicioulous amounts of Kids. En daar heb je'm: Ons Prominente Erelid van de GaMuPeCo! Onwaarschijnlijk trotse nicht maatje net-iets-groter-dan-van-Velzen loopt met een door trainersteam Schwarzenegger / Armstrong opgepompt ego door het restaurant te paraderen - en eerlijk is eerlijk, af en toe zette hij ook nog ergens iets op een tafel.

Terug door het Theatre district, be-lache-lijk druk. Naar Waterloo terug, hier en daar mooi avondfotootje. Trein terug vinden wat gedoe maar ook geen echte ramp; alleen de wandeling van Chertsey Central naar Chertsey Camping was wat lang. Om 22 uur terug, om 2210 licht uit iedereen kapotski en slaapski.

Dus gaan we vandaag terug naar Nederland. Tip 1: Advies voor de Englandvaarders onder U: soms is een dagretour met de trein aanzienlijk goedkoper dan een enkele reis (?) en niemand kan je verplichten om een dagretour ook allebei de kanten op te bereizen.

Het scheelde niet genoeg; uiteindelijk hebben we dus de boot van Dover naar Duinkerke genomen. Tip 2: de diesel is in Groot-Brittanie veel duurder, zeker ten opzichte van Franse pompstations. Zorg er echter dan wel voor dat u zeker weet dat er een pomp op  uw (snel)weg ligt; de Franse Pompen liggen er net buiten en in Belgie valt u dan ook op zo'n vijf kilometer (na 35 kilometer "we redden het wel / we redden het niet") voor de eerste pomp stil., Na drie kwartier tot een uur wordt u door een overigens buitengewoon vriendelijke lokale dépannage-desperado op weg geholpen.

Omdat het warm, licht en droog was betrof hetr een in deze vakantie welkome kleine tegenslag. Om 20 uur waren we te Sittard, om 21 uur 30 was de camper leeg, Roos opgezouten en Miré van de broodnodige I Lof London stof voorzien.

Tismaardatjetweet. Benthuis, alles heel, 2300 kilometer. Truste.

Chertsey

Vakantie is een ontspannende en bevrijdende gebeurtenis in je leven, een moment van onthaasting en vertraging. Genieten van het leven in een lager tempo dan gebruikelijk, zonder de eeuwige onrust traag meanderen van het ene naar het andere geluksmoment.

Moet je eens proberen op de randweg M4 rond London op vrijdagmiddag. Tjezus. Dacht dak wel wat file gezien had in mijn  twaalf jaar op-en-neer naar Eindhoven City, inclusief aanleg nieuwe randweg en spitsstroken. Twee keer acht banen vol verkeer, kruisend met meerdere andere, even brede en even volle M-snelwegen waarop we over de laatste 8 van de 290 kilometer ruim een uur deden. Stoppen. Stilstaan. Koppeling. Tien meter. Stoppen. Enfin, u begrijpt mijn punt.

En dat na de voorbije twee dagen vol met mooie uitzichten, fraai weer (kan er niks aan doen, alleen 's nachts wat regen) en vriendelijke rustige plattelandsbevolking. Wát een rielekst volkje, die Cornish / Devons / Somersetters. Alleen al van het woord Somerset, waar we vanochtend doorheen reden vanuit Devon naar London, krijg ik onweerstaanbaar vakantiezin.

Tintagel. Daar hadden we voor het laatst WIFI. 's Ochtends. voor vertrek, nog even door het dorp gewandeld. Winkelen in zweefteef-wierookwinkels met beeldjes van paarse draken, ware grootte replica's van Excalibur (het zwaard van Arthur, dat'ie uit de steen trok, voor de geschiedkundig uitgedaagden onder u), ridderoutfits in diverse maten en kwaliteiten, sierkeien, schelpen die alleen maar geimporteerd uit Hawaii konden zijn, herderswandelstokken, mokken / vlaggetjes / ansichtkaarten / stickers / awel, u begrijpt waar ik naar toe wil. Toeristentroep dus.

In mijn uppie nog wandeling gemaakt naar het kerkje, dat boven op een heuvel buiten het dorp rustig aan 1400 jaar oud ligt te wezen. Foto's gemaakt op kerkhof en van interieur, mooie wolken zorgen voor unheimisch sweertje. Vervolg langs eiland-ruine (waarin Arthur's ronde tafel zou hebben gestaan, vandaar de riddertroep in de lokale bazaars) met rotsformaties, erg mooi. Door groene tunnels terug, moe, modderig en blij. Licht hijgend en veel lui zweet.

Op naar Lynton, Valley of the Rocks. Onmogelijk mooie gratis lokatie, zie foto's. Nog even praatje gemaakt met buurman, op dit afgelegen punt eigenaar van tearoompje voor de toeristen. No problem, everybody stays the night, the b#st@rds from the council controleren toch not after 4pm want lazy corrupte ambtenaren zonder arbeidsethos. Als ik het goed begrepen heb tenminste. About 150 wild goats hier, stuk of 10 wild horses, niet schrikken als ze vannacht langs de camper schurken. Castrate them myself.

Om 22 uur de kinderen nog even de camper uitgejaagd om sterren te kijken, aardedonker en heldere hemel. Het was afgekoeld tot een bittere 10 graden boven nul, windstil dus de heldinnen liepen na zo'n 40 seconden te klappertanden alsof Groenland om de hoek lag. Veel hebben ze er, tot mijn teleurstelling, dan ook niet van gezien. Alleen Roos heeft even met de verrekijker in de hemel staan staren om zich te verbazen over het onafzienbare aantals stipjes aan het firmanent.

Vanochtend nog even rond de bult gewandeld met Lilian en zonder kinderen, gezwaaid naar Wales - ligt aan de overkant van het estuarium. Bram nader kennis gemaakt met enkele bokken - die, ook al zijn ze getagd, wel degelijk wild zijn. Paard vannacht tijdens plasuitstapje alleen maar gehoord, geen gezien.

En route. Binnendoor naar Bristol, lijkt om maar is kortste weg. Herfst nam toe, in Somerset echt geweldige kleuren gezien, wat je beeld is bij New England in de herfst (voor hen die ooit een boek van John Irving gelezen hebben) komt overeen met de dichtbeboste noordkant van Devon en Somerset. Het weer was tot een uur of drie fraai.

Op gezellig autobaanrustpunt KFC-debuut (KFC = Kentucky Fried Chicken, voor degenen onder ons die de afgelopen jaren pas onder hun steen uit zijn gekropen) gemaakt met een Discount Bucket van 14 pond. De vier minuscule zakjes met iets dat voor patat moest doorgaan maar waarvoor werkelijk de meest luizige eigenheimer zich rot zou schamen waren de treurigste excuses voor frites die ik ooit gezien heb.

De southern fried chicken was, Amerikaans als je mag verwachten, vooral veel. maar ook best eetbaar. Ik zal er niet voor omrijden maar KFC kip is te verteren.

Soit. Naar Chertsey, met bovenbeschreven fileleed als voorafje. Mooie camping, strontmazzel dat ik voor de zekerheid maar had geboekt hier (had ik nergens anders gedaan, soms zit het mee) want camping afgeladen vol.

De hevige regen die London voor ons in petto had als welkomstgeschenk is inmiddels gestopt; vannacht zou het droog moeten blijven en morgen wordt het (natuurlijk) een mooie dag. Om 10.09 trein naar London; 11.05 aankomst Waterloo Station, let the Games begin.

Tintagel, King Arthur's Castle

Zojuist stukjes zitten kijken van Obama -Romney vannacht. Obama beetje teruggekomen, mooi.

We hebben dus WIFI. De wereld gaat niet volledig aan ons voorbij. Het weer is een interessant item en Google Maps - hoe hebben we ooit zonder gekund. Facebook is ook leuk om te lezen, bedankt voor alle reacties.

Ik begrijp niet waar jullie allemaal blijven, trouwens. Engeland is een paradijs. Wales was leuk, woest en onherbergzaam, van Schotland begrijp ik van Roos dat het Wales met meer kastelen en meren (sorry, Loch's) is.

Maar Engeland is lieflijk, ademt eeuwen geschiedenis - en niet alleen maar saaie geschiedenis, ook gewoon ouderdom. De wegen zijn zo oud dat ze twee meter onder het maaiveld liggen. De huizen zijn cottages, allemaal met een eigen identiteit; sommige straten hebben geen adressen maar elk huis in Cornwall en volgens mij heel zuidwest Engeland heeft zijn eigen naam, zodat je brief gestuurd wordt naar South Meadow Cottage, Looe, Cornwall, UK.

De rustige beschaving van het grootste deel van de bevolking is prettig en bij momenten indrukwekkend. Met veel geduld, beleefde handgebaren in het verkeer, oprechte verrukking over het feit dat je helemaal hier naar toe bent gekomen en onwaarschijnlijke spontane behulpzaamheid weet de lokale bevolkjing je volledig in te palmen. De hier en daar de kop opstekende London (of andere Engelse Randstad) white trash die luidkeels bellend, schunnigheden debiterend en ongepast ontkleed door het waardige Cornwall heenrauzen zijn te gering in aantal (in dit seizoen in ieder geval, lees vooral verder) om aanstoot aan te nemen of last van te hebben.

Om jullie een beetje te pesten, klein overzicht van het weer in de voorbije dagen. Opvallend is overigens het gebrek aan herfst hier; de bladeren zijn hier echt nog allemaal groen, in tegenstelling tot bij ons thuis en Miden-Engeland, eerder deze week. Dover: fraaie ochtend, mooie rit met hier en daar wat korte buitjes en uiteindelijk in Exmouth nog uurtje buiten in de zon gezeten. Exmouth naar Marazion (zeg maraZIon) en verblijf daar: droog, 's nachts sfeervol buitje, overdag blauw met mooie foto-wolken, 15 graden. Sennen Cove: 15 graden, strakblauwe wandeling naar Lands End, op de terugweg opnieuw wat decoratieve wolken voor het dramatische effect. Vandaag Sennen naar st. Ives, Newquai en nu dus Tintagel: blauw, blauw, mooie wolken, bewolkt, wind neemt nu (19 uur hier, 20 uur NL tijd) wel flink toe. Camper staat te schudden. Oudste twee meiden net de deur uit, op jacht naar hier alomtegenwoordige surfdudes. Hoop dat ze niet van een klif afwaaien of erger, dat zo'n oudere jongere hippie serieuze belangstelling toont.

Dat surfen, daar moeten we het even over hebben. Ik dacht van te voren dat het vast een beetje opgeklopt gedoe was maar er is hier, eerlijk waar, sprake van een heuse surfcultuur. Als je de golven bij St. Ives ziet, waar de Atlantische oceaan na 8000 km niks op de snel stijgende kust van Cornwall daveren, begin je het te begrijpen. In Newquai, waar we vanmiddag waren, zijn de golven in de ruime baai majestueus. Vrij rustig, eb aan het worden; golven maar zo'n meter of drie hoog. Aflandige wind dus de schuimkoppen worden van de golf geblazen waardoor je een soort van vage mistspray krijgt die je altijd in de waterval-schilderijen van Bob Ross, God hebbe zijn ziel, zag.

Bruingebrande blonde dan wel "ginger" patsers maar ook iets te langharige semibejaarde aternatievelingen, overmatig getatoueerde bitchy chicks met hairextensions, allen ouder dan 30 want geen vakantie dus de echte boyz zijn, tot grote spijt van Matilde en Roos, afwezig vanwege studie. Wel gezien, echt waar, ik verzin dit niet zou Sylvia Witteman zeggen, twee Duitse surfpubers (Must Ihr nicht zur Schule, verdammt noch ein mal?) die overgooiertje speelden met een neopreen bom die floot als je hem hard genoeg gooide. Waarschijnlijk aan ze verkocht door een oude Brit met groot gevoel voor ironie - des te sterker omdat ze zelf de beeldspraak en humor (Duitsers, immers - ik mag het zeggen) niet in zullen hebben gezien.

Sennen Cove was het advies van een collega (Jan Kuijpers, bedankt). Op internet waren er vergelijkbare suggesties; je kan er, mits low profile, zeker buiten het seizoen, grijs kamperen. Kaartje kopen op de parkeerplaats van de haven en vergeten weg te gaan aan het einde van de dag. Drie pond vijftig, klaar. Overigens, dan blijkt echt het verschil tussen camper en caravan; het parkeerplaatsje lag onderaan een helling van 17% (het enige getal dat klopt in deze zin) en met een doorgang van hooguit 70 centimeter - op twee wielen met 53 km/u precies aan te rijden in een hoek van 42 graden.

Land's End, gisteren bedwongen, is prachtig. We zien wel de lelijke commerciele kant van dit gebied, in het hoogseizoen moet het hier een soort van hels paradijs zijn. De omgeving is schitterend maar de dorpen zijn nauwelijks toegankelijk, steile hellingen en geweldig mooie smalle straatjes, nu prachtig maar bij drukte flessehalzen zonder oplossing. Vanochtend kwartier achter kudde koeien gezeten tussen Sennen en St. Ives, geen probleem; 500 meter afgelegd in die tijd. In de zomer echter zie ik de drama's op de lokale wegen voor me. De park+ride voor St. Ives is 8 mijl verderop; in het hoogseizoen is het dorp volstrekt onbereikbaar.

Newquai: Valkenburg maal 10 aan de zee. Maar dan maal 10 in de foutheidsvorm. Nu leuk en rustig surfdude sfeertje, in de zomer dé plek om nieuwe afleveringen van Strand, Zand en Kotsen zoveelt je Kant  (rijmt) op te nemen. Zon, Zee, Zuipen en ZOA. Bier, Borsten, Barfen. Shooters 3 pounds, 10 for 25 pounds (niet verzonnen). Sex, Sunburn, Shooters and Struggling to stay upright. You are entering a non-alcoholic area staat bij de uitgang van elk (!) terras.

Moest er maar weer eens mee ophouden, moet nog foto's checken en uploaden.

Waarschijnlijk vrijdag weer rapport vanuit Chertsey (zoek maar op); morgen zeer zwart kamperen in Lynton (zoek maar op), in de heuvels, ver van alles, hoop op heldere avond om sterren te kijken. Kusje vanuit Tintagel (zoek maar op).

Cornwall en alle omzwervingen ernaartoe

Maandag 15 oktober 2012. Emma is vandaag 13 jaar oud geworden. Gisteren heeft ze met haar zusjes, moeder en Roos de Primark in Exeter geplunderd, vandaag nog snoep, bodyshopgedoe en nagelstudio kado gekregen.

Bij het begin beginnen. Vrijdagochtend, 10 uur. waterpomp van gehuurde camper defect - nee niet die van de motor, gezegende heiligen, maar de pomp die het water in de leefcabinbe (reispod) rondplempt. Nieuwe pomp, want oude camper, 120 euro, hatseflats. Ingebouwd door your's truly, schaam ik me niks voor.

Met slechts een half uurtje vertraging op de vertrektijd die ik als meest optimistische in mijn achterhoofd had (ik reis met 5 vrouwen, nooit zeggen hoe laat je weg wilt) op naar Duinkerke. Luidruchtige zuiperd, die camper - zou de verhuurder mij kennen? Wel goed sturend, soepel en degelijker gebouwd dan alle andere hiervoor; Knaus is de naam van de opbouw, mocht je ambities hebben zelf zo'n ding te willen gaan kopen of huren.

Vermogen? mwaa, bergop met 60 kan gerust. Soms even wat langzamer; tegenwind. Want oude camper. Prettig dat we geen bergbestemming hebben. Zou niet te doen zijn; dan zou hij trouwens nog wel meer dan 1 op 7,5 gaan gebruiken. Gelukkig is de diesel in Engeland van alle Europese landen op één na het duurst.

Desondanks, zeventien uur dertig, op het gemak, downtown Dunkerque. Tanken - wat Franse commissies gedaan bij de Leclerc en op naar de terminal van DFDS voor de overtocht. Afvaart 20 uur, aankomst Dover 21 uur 15 na twee uur varen inclusief voornoemde tegenwind.

Meteen na de docks verlaten te hebben - na overigens twee interessante douane-events; Roos moest eigenlijk een briefje van papa en mama hebben waarop stond dat wiuj haar niet gaan verkopen voor 12 geiten en Bram, peperduur gevaccineerd en ontwormd om maar mee te mogen werd volsterkt genegeerd bij de grenscontroles. O ja zin afmaken; meteen na enz enz tweede links in Dover, mooie boulevard aan het kiezelstrand waar campers gedoogd worden - gratis. Met gratis fraai uitzicht, park met banken, overkappingen enzovoorts.

Eerste nacht in camper is altijd knudde; slaan met armen en benen tegen het plafond van de huif, smalle bedjes op onmogelijke plaatsen die door Olympische atleten maar moeizaam te bevechten zijn. Ritme vinden; manden met kleding her en der die eindeloos heen en weer worden geschoven - immers overdag is er ander ruimte in gebruik dan 's avonds - en een smal gangpad waarin je elkaar niet kunt passeren - behalve als iemand half over de tafel kruipend met één been in de gootsteen via het dakluik (dat overigens dichtgekit is, want oude camper) het mobiele pand verlaat.

De sleutels zijn een verhaal op zich. Rondom zijn er benzinetank, bestuurdersdeur, watervulpunt, kast, kast, luik gas, deur lifepod, inbraakbeveiliging lifepoddeur, passagiersdeur. Binnen zitten kluisje, afsluitbare kast, contactsleutelgat. En ze hebben echt ALLEMAAL een andere sleutel, want oude camper. Gelukkig zijn ze genummerd, wat vooral in het donker handig is.

Op dag 1 (uitgaande van vertrek=dag0) zijn we naar Stonehenge gereden voor picknick en door naar Exmouth voor overnachting. Stonehenge: overschatte toeristenuitmelkerij waarvoor ik gelukkig door mijn Duitse vriend UDO23 was gewaarschuwd (Bitte durchfahren, genau hinter parkplatz frei campen, ohne eintritt zu zahlen auch gut alles zu zehen) wofur vielen Dank, UDO. Op de freiplatz was de sfeer iets te opperbest, met groepje Engelse campers die wij gewoon kampers zouden noemen, loeiharde muziek, behendig tussen het willekeurig in het landschap ge-etaleerde vuilnis slalommende viezige kleuters en nog-meer-dan-gebruikelijk getatoueerde mannen en licht obese vrouwen, overigens ook ruimhartig van decoratie en lichaamsgeur voorzien. Dat sfeertje dus. Na de camper met alle zestien verschillende sloten vergrendeld te hebben - wat is een mens zonder vooroordelen - naar de bekende rotsblokken gewandeld, Die overigens in de jaren 50 met grote hijskranen op elkaar gelegd zijn zoalas men dacht dat de bedoeling moet zijn geweest. Ook Britten zijn niet vies van het commercieel maximaal uitbuiten van een formidabel stuk geschiedvervalsing. Zie ook onder "Valkenburg".

Tja het wordt een lang verhaal maar dat moet dan maar, geen wifi want immers oude camper. O nee dat heeft er er niets mee te maken. Exmouth is een klein wat suffig vissersplaatsje aan de monding van de Exe, die natuurlijk ook door Exeter stroomt - maar daarover later meer. Het is geweldig dat dingen soms echt zo simpel zijn als wordt gesuggereerd op internet; geruchten gelezen over een parkeerplaats aan de haven, waar je bij de visboer een paar pond neertelt en je vervolgens min of meer legaal mag vertoeven. Nou zo is het dus precies.

Koude nacht, vroeg wakker, opgestaan met hond langs baai gelopen. Foto's. Mag niet mopperen.

Naar Exeter, 's zondags winkels open; Primark.  Need I say more? Met 5 vrouwen het goedkoopste, meest trendy en grootste modewarenhuis van het Verenigd Koninkrijk. Laten we het erop houden dat de arme camper op de terugweg nog wel iets langzamer zal gaan dan op de heenweg, gezien de toegenomen belading. Er is nu overigens ook geen plaats meer om het mobiele pand op welke wijze dan ook te verlaten.

Terug bij camper: bon. In de negen minuten tussen het moment van aflopen eerste bonnetje (niet genoeg kleingeld) en het plaatsen van het tweede bonnetje (dat te laat was omdat de kooplustige dames wel inmiddels door pa gewisseld geld maar geen van de zestien sleutels naar de camper had meegenomen) had een blauwe frik, een parkplatzgestapo, basil fawlty bonnenschrijver, smerige niet goedgekeurde neppolitie-agent, dienstkloppende dictator van een impotente parkeerplaatsportentaat, een bon van 60 pond - na 14 dagen niet betaald? dan 100 pond- in een misselijk rood zelfklevend zakje op onze campert achtergelaten. Zijn avonddienstcollega, die later langskwam, was een aardige vent die van een andere regio kwam (I'm from Plymouth mate, we're not that childish) kon niets voor me doen maar moedigde me aan om door te vragen. Toen ik eindelijk de hint begreep (blond, limburger, man) vroeg ik hoe het met zo'n bon afliep wanneer ik naar Nederland terugging.. Hij vertelde dat bonnen binnen drie, maximaal 6 maanden aan de voertuigverantwoordelijke moeten worden aangeboden. Met een bon voor een in Nederland verhuurde camper, zou de verwerking, gezien hun administratieve achterstand, mogelijk meer dan 2 jaar (!) kosten. Maar dat heb ik niet van hem.

Exeter-Cornwall, nog best een eind. Lilian voor het eerst links rijden, toch hebben we niets van belang geraakt. Wel wandelnieren omdat de katteogen op het midden van de weg blijkbaar echt allemaal overreden moesten worden.

Staan nu dus op echte camping met echte douches en echte geul in grasveld - geen traction control want oude camper. WIFI! En natuurlijk, vandaag wandeling naar Mount Saint Michael gemaakt. Natuurlijk ernstig touristisch vervuilde bestemming maar in het Britse eilandenrijk is de laatste week van oktober pas herfstvakantie, dus alles is nog open nu en overal is geen kip te bekennen. En het weer werkt ook nog mee, wat wil je nog meer. Iedereen is aan het zwemmen in het subtropisch zwemparadijs van deze camping (zeg tien bij vijf meter, 1 meter 25 diep en de golven moet je zelf maken).

Nou de foto's nog even uploaden.

weet niet wanneer we weer wifi hebben; morgen Sennen's Cove en wildkamperen op Land's End. Er is nog storm voorspeld ook, wat wil je nog meer...

Nog een dikke week voor Cornwall

Snot neemt af, stemming neemt toe. Matilde proefwerkweek, vertrekt bijna naar Praag en komt een paar uur voordat we vertrekken terug.

Bert, de vriend van mijn zus Femke, vertelde dat london hem zo goed bevallen was. Dat gaf de doorslag; camping geboekt in Chertsey, zuidwestelijk van London, uurtje met de trein tot Waterloo Station. Op de laatste zaterdag wandelen we over Picadilly Circus; nog nooit in London stad geweest. Kinderen zijn erg blij hiermee, vragen al vanaf begin of we naar de grootste stad van Europa gaan.

De langetermijn weersverwachting voor Cornwall is gunstig, weinig regen en temperaturen van 12 tot 16 graden verwacht. Voor het weekend bij London nog beter; strakke lucht verwacht - met echter bijpassende temperaturen voor oktober, 's nachts rond het vriespunt. Toch de Zibro maar even meenemen in de camper.

De laatste jaren worden de vakanties steeds belangrijker voor me. Ik zie er steeds meer naar uit, vooral nu we onze ideale vakantievorm lijken te hebben gevonden; met de camper heb je een groot gevoel van vrijheid, je kunt veel van de omgeving zien. Ik vind het een avontuurlijke vorm van vakantie; een deel kun je voorbereiden zodat je reis structuur heeft en een deel kun je je overgeven aan de omgeving en wel zien waar je terecht komt.

Daarnaast is het een intieme bezigheid voor het gezin. Je moet er in een kleine ruimte wat van maken. Het vinden van compromissen, zodat ieder het naar zijn zin heeft maakt het een verbindende activiteit. Waar thuis op de bank de een zit te whatsappen en de ander te tweeten, terwijl ik - eerlijk is eerlijk- met de laptop op schoot TV zit te kijken, zit je in de camper met beperkingen. TV zit er soms in, ontvangst knudde. Wild kamperen betekent: geen WIFI, o ramp der rampen. Accu's raken leeg; een camper heeft vaak niet meer dan 1 of 2 stopcontacten - PAPA MIJNIPHONE (16) / PAD (12) / NINTENDO-DS (9) IS LEEEEEEG!!!!.  (volgorde van leeftijd). Roos, onze gastdochter die opnieuw zal bijdragen aan de onwaarschijnlijke stijging van de lokale oestrogeenspiegel waar we ook verschijnen, heeft vooral last van het feit dat ze geen plek heeft om haar föhn /stijltang/ epilady gelijktijdig te kunnen gebruiken.

Liefst niet te veel gebruik maken van het kleine pleetje, zit snel vol - dus plassen voordat we wegrijden. Poepen op de camperdoos betekent dat je 'm ook moet leegmaken, een geliefde bezigheid. Is trouwens holle afspraak, ik moet het toch altijd doen.

Anderzijds heeft camper-en niet de echte nadelen van het kamperen met tent. Het is een betrekkelijk luxe omgeving, goede zit- en slaapplaatsen. Je kunt douchen in de camper, je hoeft niet midden in de nacht op je blote poten door het gras om te piesen, er is voldoende ruimte voor kleding en recreatiemateriaal. Fietsen achterop om de lokale actieradius te vergroten, opstaan - aankleden - wegrijden; terwijl je boterhammen aan de tafel gesmeerd worden bij 100 km/u. Overdag flikker je onwaarschijnlijke hoeveelheden boodschappen van de lokale Tesco meteen in de camper op de parkeerplaats waar je ook (gezellig!) kan picknicken.  's Avonds na het eten - koken gaat best goed, voldoende werkruimte en altijd stromend warm en koud water - is het bier en de rosé koud, allemaal moe en best vroeg te bed. Actieve dagen met geruststellende regelmaat.