Malibu RV Park

Tja, gisteren hebben jullie ons berichtje moeten missen omdat de camping in Morro Dunes wel over WIFI beschikte maar convinient genoeg men mij geen password had gegeven - en de beheerder om half zes al pleite was, wat hier zo ongeveer neerkomt op werkweigering.

Van San Francisco de kust volgen naar het zuiden kan op twee manieren; de Pacific Coast Highway, CA01, die je kronkelend langs de meteen uit de kust opstijgende bergen langs het strand dan wel de rotsen leidt. Je kunt ook Highway 101 nemen, die iets meer landinwaarts te vinden is.

We hebben beide gedaan. De eerste 40 mijl zijn we de CA01 afgereden. Meteen na het verlaten van SF trok het open, het was een schitterende zonnige dag. Charlotte had nogal een portie zonnebrand opgelopen eergisteren in het zwembad, dus eerst even voor verkoelende lotion gestopt bij de lokale drogist. She been in the hottub? vroeg de apothekersassistente, die kennelijk meer met dat bijltje had gehakt. It'll wash the sunblock right off! Nou, en off de block er off was, 't was gewoon sneu. En inderdaad, SF sun 'll do that; niet warm, beetje bewolkt, hele middag in zwembad; zo eens per week werd het aardige pillenmixmeisje door een stelletje halve gare toeristen benaderd om ointment for against the sunburn.

Ze verkopen hier trouwens alles over the counter. Van corticosteroidenzalf tot lidocaine, alle mogelijke long-puffjes, ibuprofen tot 800 mg per capsule en trouwens elke andere NSAID. Voordeelverpakkingen van 100 stuks worden geleverd met een verwijskaart voor de lokale MDL-arts en/of nefroloog, discount 10 percent at our new clinic. Every second diagnosis half price! We do our oesofagoscopy while you hold a puppy!

Op de radio heb ik voor zo'n beetje elk denkbaar medicijn reclame gehoord, inclusief een nieuwe bloedverdunner die het helemaal moet gaan worden, iets in de geest van  plavix maar dan bij atriumfibrilleren. Naam vergeten, sorry. Wilde nog aandelen kopen. Verder grote billboards aan de weg met pijlen die, ondersteund door een vriendelijk glimlachende en betrouwbaar ogende dame, je de weg naar de beste ER van de stad wijzen. We REALLY Care!

De Pacific Coast Highway dus. Mooi. Bochtig ook. Na elke bocht nieuwe uitzichten, woeste golven die zich op hoge rotsen stortend. Druk ook. Laatste zondag van de vakantie; veel last minute surfdude's, happy little family's die bij elk rotsblok stoppen. Tweebaans ook. Inhalen levensgevaarlijk dan wel onmogelijk; kiezen tussen het doodrijden van een onoplettende, te dikke Amerikaanse prepuber dan wel jezelf gillend in de rotsen boren. Of in zee storten, net afhankelijk van op welk moment de betreffende dikkerd achter de geparkeerde, idioot hoge Pickup vandaan komt.

Na zo'n mijl of veertig in slechts drie-en-een-half uur tijd te hebben afgelegd dus de minder scenic route genomen om de overige 180 mijl nog voor de vlucht vanuit LA af te kunnen leggen. Goede keuze; om 16 uur 30 in Morro Bay, 17 uur de kinderen te water voor Morro Rock (alsof er een meteoor in de oceaan is geflikkerd, zo net voor het strand; surrealistisch). Overigens, Dirk en Hadewych, de burgemeester van onze Franse camping heeft zijn carriere voortgezet in Morro Bay. Zoals er in Frankrijk in het warme glooiende landschap een kerncentrale fraai het uitzicht stond te verlichten, zo heeft de betreffende burgervader hier in zijn onmetelijke wijsheid in Morro Bay recht tegenover het imposante rotsblok een betonfabriek met drie enorme schoorstenen neergevlijd. Maar als je er met je rug naar toe ging staan zag je er niks van.

Vanochtend Morro Bay - Malibu. Om negen uur weg; om een uur 's middags geinstalleerd op wat misschien wel het mooiste (of was dat Monument Valley?) plekje van allemaal is. Als ik uit het raam kijk zie ik Miami Vice palmbomen (ja ik weet ook wel dat Miami in Florida ligt) die zachtkens op en neer wuiven en daartussendoor de glorieuze aanblik van de Pacific. Ik lieg als ik zeg dat je de branding ziet of hoort (dat was wel zo in SF) maar voor de rest is het een prachtige plek.

Ik zie opnieuw commentaar op mijn gezichtshaar in de blogreacties. Het valt me op dat het alleen mannen zijn die klagen; vrouwen vinden me blijkbaar woest-aantrekkelijk met mijn rossig-grijze - en overigens keurig bijgeharkte - kintuin. Ik verdenk de betreffende heren dan ook van van afgunst, gebaseerd op hun ondermaatse eigen productie van testosteron. Om een volle baard te kunnen laten groeien moet je nou eenmaal een echte man zijn en dat is aan de meeste modern doende semi-metroseksuelen niet gegund. Om er onbevangen mee voor de dag te komen vraagt om een grote mate van zelfvertrouwen in de persoonlijke uitstraling van de bebaarde man. Geen stiekem "ik scheer me dit weekend niet" schaduwtje, dat voordat er hoongelach te horen valt al weer op zondagavond in de wastafel verdwijnt. Wat nog maar de vraag is trouwens want dit soort mannen scheert zich zelden écht, met een mes dus. Niks ervan. Laf Philips- of Braungetril uit het stopcontact. Niet eens een sneetje. Geen idee wat aluin is en alleen maar Nivea aftershave balm want dat prikt tenminste niet zo. Dat soort dus.

Genoeg hierover. Zojuist heb ik vanochtend vroeg gevangen vis gekocht; ze noemden het sole maar het was geen platvis, meer de vorm van poon. Witvis. Gratis citroen erbij. Daarnaast half emmertje baby-Sint-Jacobsschelp; stoofpotje met vis, schelpdier. Daarbij spinazie en rijst. Toe: Ben & Jerry's. Zo druk gehad dat dat al drie (!) dagen onaangeroerd in de vriezer staat. De kaartjes voor Universal liggen klaar; morgen met huurauto (Ford Galaxy 3,5 V6, niks kleiners op voorraad, mooi toch?) naar Hollywood.

Foto's zijn weer bijgewerkt, zie onderstaande link. Video's kan ik niet meer uploaden op dit blog; pokkeblog, niet gebruiken mocht je zelf eens zoiets van plan zijn. Beter een paar euro betalen voor een betrouwbaar adres dan gratis waarbij de helft van de beloofde functies niet of nauwelijks werkt.

Ik hoop dat het loeidruk is op de zaak, dat het weer pokke is en zoek het verder nog maar lekker effe uit. Malibu, here I come.

https://picasaweb.google.com/111980865217032310468/Amerika2011

San Francisco - Dag 2

Als Amerikanen in één eigenschap samengevat moeten worden dan is het wel  onverbeterlijk optimisme. Alles kan, als je maar wil; met een glimlach en een vriendelijk woord wordt de wereld onbevangen tegemoet getreden. Het is een nare en besmettelijke gewoonte, je kunt hier niet met goed fatsoen chagrijnig blijven of je frustratie over iets dat je overkomen is fijn ventileren op het volgende willekeurige slachtoffer. Je loopt de hele tijd tegen wildvreemden te grijnzen als een idioot omdat je weet dat wanneer je oogcontact maakt, ze onmiddellijk gaan vragen how your day is en je een good one wensen bij het afscheid. Niemand heeft hier het basale fatsoen om kortaf en geirriteerd te reageren op je vragen of onhandige onwetendheid, zodat je je niet eens lekker kunt uitleven op een onbekende onbeleefde.

Dit indachtig ben ik vandaag maar, doodvermoeiend maar er zit niets anders op, alwéér met het goede been uit bed gestapt en heb de moed bij elkaar geraapt om te gaan doen wat ik gisteren had willen doen. Ik laat me niet door zo'n vrolijke k hekje t stad op stang jagen; peace, man!

Emma en Charlotte hebben de hele dag in het zwembadje van de RV-site gesparteld. Ze zijn zo rood als een kreeft; een combinatie van opwinding en toch iets meer stiekeme zonneschijn tussen de mist door dan ze in de gaten hadden. Lilian is hier gebleven en heeft geheel rolbevestigend de was gedaan.

Matilde en ik zijn dus, van rugzakken optimisme en een inmiddels weer normaal functionerende camera voorzien, op pad gegaan. De kwartier lange sessie gisteren bij een wat verbouwereerde kapper, die regelmatig alto's van groen/oranje haar voorziet maar toch weinig mensen geduldig hun Nikon ziet föhnen, heeft goed resultaat gehad; het peperdure hypergevoelige ding (sprak de vader van drie dochters profetisch)  doet weer wat het moet doen - voor zolang als het duurt.

Na een abnormaal lange wachttijd bij het lokale streekvervoer (Matilde kan het verschil tussen 12 FIFTEEN en 12 FIFTY nog niet zo goed onderscheiden) zijn we naar de BART (Bay Area R iets Transportation) gebust. De BART verandert halverwege van trein in metro en verplaatst je vliegensvlug en nog net niet gratis naar de binnenstad. Station 16th Street / Mission was op loopafstand (voor zover hier iets te belopen valt) van Haight Ashbury. Meteen calorieen ingeslagen bij McDonalds zodat we niet tegen een hypoglycaeme crisis aan zouden lopen. Loopafstand bleek 5 kilometer.

Het was wel de moeite. De winkel van de rode emmers heb ik niet gevonden maar alle andere wel. Death Becomes; opgezette beesten, real human foot op sterk water, schedels van allerlei wezens - inclusief mensen; 3d kastjes met een tableau vivant van menselijke figuren met geprepareerde vogelkopjes in plaats van hoofden; squirrels in jurkjes.

Verhuur en verkoop van kostuums, maskers, attributen; winkels (2!) met robots; aan Star Wars gewijde winkels met bijpassende fashion; softdrugsshops véél leuker en knulliger dan in Amsterdam; Radical Anarchistic Alternative Unique Bookshop - niet binnen gegaan, de verbeelding wil ook wat (gratis Karl Marx? Slechts 1 boek? Losse blaadjes, boek zelf samen te stellen? Geletterde mensen worden geexecuteerd bij binnekomst?). Natuurlijk veel altenatief gezweef; Tibetaanse Klankschalen, wierook, en wat ik zelf erg gevat vond was Peace and Love at Haight Street.

Tweedehands-winkels voor kleding groter dan de C&A (niet de kleding, de winkel). Tweedehands-winkels voor electronica waar al gebruikte Galaxy II telefoons lagen (voor de leek: net op de markt verschenen slimhoor / smartfoon). Hoe Hip Hoeft Het?

Platenzaken. PLATEN: grammofoon-schijven, zwart, zo groot als een bord, wordt afgespeeld met primitief systeem waarbij groeven in trillingen worden omgezet (zie: PLATENSPELER), moet omgedraaid worden voor maximaal resultaat.PLATEN-ZAAK: verkooppunt voor LP's (LANGSPEELPLATEN) en SINGLES (waarop slechts 2 tracks). Veel van de aangeboden content is niet verkrijgbaar via i-Tunes.

Leuk maar heb je als rechtgeaarde CD-verzamelaar (CD: COMPACT-DISC, inmiddels ook uitgerangeerde mediadrager) geen flikker aan. Nee, dan Amoebe Music. Een veilinghal - ik zou niet durven te overdrijven over zulke belangrijke zaken - vol met vooral heel veel CD's maar ook DVD's en Blu-ray schijven. De bakken met afgeprijsde CD's onder de drie dollar (!!!) bevatten echt eerlijk waar meer CD's dan de twee grootste Free-Record Shops in Amsterdam en Utrecht. Klein voorbeeld: van de CD's van U2 van de afgelopen 15 jaar was de duurste 2 dollar 99 - maar de vierde is dan wel gratis. Als ik met de auto was geweest had ik een aanhanger gekocht.

Tegenover Amoebe ligt een iets grotere en naar het schijnt soms nog goedkopere cd-winkel. Ik ben niet binnen durven gaan. Zelfs bij Amoebe heb ik me ingehouden; ik heb maar 12 cd's gekocht - waarvan 3 dubbel-CD's - voor 19 dollar. Omgerekend 1 euro per titel. Het was ook gewoon te veel. Ik wist niet waar te beginnen, hoe te zoeken, op welke criteria te schiften. Als ik 100 of 150 dollar had uitgegeven was een extra charter nodig geweest om alle schijven naar Nederland te transporteren.

Matilde heeft een mooi strapless jurkje voor bruiloften en partijen gekocht, staan kwijlen bij te dure handtassen en lopen te mopperen over vriendelijke doch besliste piercingshop-medewerksters (PSM) die haar oor niet wilden doorboren als we niet wettig en overtuigend konden aantonen vader en dochter te zijn. Je weet immers maar nooit of die toch zeer (beaamde de glimlachende PSM op haar lijkende man niet haar 30 jaar oudere broer is. Raadt eens wie haar paspoort niet bij zich had? En raadt eens wie dat 's ochtends had aanbevolen? Kortom, mijn schuld dus. Geen doorboorde oorschelpen maar wat in het vat zit verzuurt niet.

Wat sfeerfoto's gemaakt, uploaden loopt. Ook van de foto's van gisteren met een dysfunctionele camera zijn er enkele bruikbaar maar die zijn in RAW en niet in JPEG. Zoek dat maar op bij GOOGLE.

https://picasaweb.google.com/111980865217032310468/Amerika2011

San Francisco - Dag 1

Het feit dat we gisteren allemaal om tien uur 's avonds al uitgeput in bed lagen had een voorteken moeten zijn.

Dat de dag begon in een wolk van mist en kou was een tweede aanwijzing.

Het  -speciaal voor het doel van veiligheidsdop voorziene - waterflesje dat ik meenam om de onderwegse dorst te lessen liet een deel van zijn inhoud in mijn nieuwe camera lopen, die daar begrijpelijkerwijs niet heel vrolijk van werd; laten we het niet hebben over het effect dat deze gebeurtenis op mijn welbevinden, bloeddruk en algehele opgeruimdheid had. Had aanwijzing nummer drie moeten zijn.

Vandaag was een k hekje t dag. Niets ging zoals het moest, alles viel tegen en Amerika nam wraak. Eerst door mijn uitspraak over Las Vegas - noooit meer en zo -  ooit op Fishermans Wharf geweest? Valkenburg meets Las Vegas minus het gokken, loeidruk, afschuwelijk. We hadden dus, volgens de Amerikanen die we op het eind (ja, dáár heb je wat aan) van de dag spraken naar Haight Ashbury moeten gaan, want daar was het wel leuk. De betweters.

En het begon zo goed. Om half acht opgeruimd wakker, eieren gebakken, buiten pokkeweer. Liel war depri, had zich op zonovergoten strand verheugd, maar ach, life's what you make it.

Dus maar met taxi (wel duur maar geen gedoe met camper in bomvolle stad) naar SF. Aangekomen aan de voet van The Golden Gate, een van de hoogtepunten van mijn reis, pak ik met trillende handen de camera want het ding ontstijgt op majestueuze wijze de optrekkende mist in de voorzichtig doorbrekende zon. Hoe mooi wil je het hebben? Nou, een droge camera helpt, kan ik je zeggen. Anderhalve kilo perperdure kletsnatte electronica dragen niet bij aan wat een feestelijk hoogtepunt van mijn vakantie had moeten worden.

Ook het humeur van echtgenote wilde, ondanks de inmiddels ruimschoots aanwezige zon, niet echt meewerken. We hebben betere dagen in de afgelopen 25 jaar gehad. Daartegenover staat dat we ergere dagen overleefd hebben dus het vlakt fijn uit zo.

De kinderen hielden zich tussen alle volwassen perikelen kranig, de moed erin en gaven het goede voorbeeld (mag ook wel eens, wij doen niet anders). De betweters.

Begonnen in Union Street, waar wel wat leuke winkeltjes waren maar de verwachte bonte kolonie van gevarieerde shops - van travestieschoenen maat 46 tot winkels waar alleen een grote varieteit aan rode emmers te koop zou zijn, niets te vinden. Lichtelijk teleurgesteld dus naar Fishermans Wharf, dan zal het daar wel zijn. In het begin viel het nog wel mee maar naarmate de bevolkingsdruk toenam en het volume van de passerende drugsdealer-pimpHummers toenam vond ik het toch wat minder worden. Pogingen tot vluchten mislukten door trams die stopten voordat je de wij goed en wel uit was en hongerige kinderen die collabeerden - dus naar hamburgertent waarbij fastfood een begrip was dat ze nog nooit eerder gehoord haden; 3 (!!!) kwartier wachten. Smerige burger. Thank You For Coming! De betweters.

Weg. Weg Hier. Weg Hier Nu. Taxi gebeld. Thirty-five minutes! No problem, another tourist store, we'll wait! Na een uur gebeld; Sorry driver stuck at Giants stadium, he'll be ther! Mooi gelul, Giants spelen uit vandaag (ja ook hier volg ik sport). Discount! Joe maik me weet for over haf an our!

Driver was dezelfde student aeronautica van vanochtend, lekker gekletst en fooi gegeven - maar we hebben vrolijk zijn  baas genaaid met het laagste tarief. De betweter.

We hadden dus vanochtend de rolluiken voorzichtig een paar centimeter moeten openen en ON-MID-DEL-LIJK weer dicht moeten doen. Snel vergeten, camera drogen (hij doet het wonder boven wonder (soms) nog), morgen nieuwe dag. En nee, dus geen foto's vandaag. Stelletje betweters.

PS waar betweters staat stond aanvankelijk een 18+ woord maar gezien de AL-rating van deze blog heb ik de boel gekuist.

We Are Going To San Francisco

Natuurlijk bloemen geplukt onderweg om in hullie's haar te steken maar de reacties waren lauw. Het grut kende het liedje niet en echtgenote vond volgens mij de bloemen niet mooi. Ver voor de stadgrenzen van San Francisco lagen de sneue blauwe kelkjes te verpieteren op het dashboard.

Gisteren zijn we vanuit Alamo naar Lee Vining gereden. Vrijwel meteen na vertrek reden we The Extra-Terrestrial Highway (H375 ), die langs Area 51 loopt. Lilian heeft voor het eerst gereden. Natuurlijk fluitje van cent. Onderweg wat hillbillie-gehuchten gepasseerd. De verlaten dorpen op de kaart waren helaas niet de schilderachtige vervallen houten dorpen zoals ik ze me had voorgesteld; het waren met hoge hekken omgeven lelijke stenen barakken zonder enige charme.

Couleur locale werd geleverd door het feit dat er geen enkel verkeersbord te vinden was waarop niet geschoten was. Soms een deukje van een klein kaliber wapen, soms verontrustende gatenkazen. Zie foto's op Picasa. Nog een (levend) hert kunnen fotografen midden in de woestijn. Dooie had ik een hele collectie van aan kunnen leggen. Langs Mono Lake, vlak voor aankomst in Lee Vining, nog een korte stop gemaakt en na het parkeren van de RV nog even het dorp ingelopen. Oorbelletjes voor Charlotte. Nog poging gedaan om aan de barbeque-mevrouw van de camping mijn keukenmachine te slijten maar nog geen succes. Luctor Et Vendor; ik worstel en zal verkopen.

Vandaag vanuit Lee Vining via Yosemite naar San Francisco. Yosemite is schitterend, doet aan het beeld van Canada denken. Er waren gecontroleerde branden aan de gang, waarmee ze brandgangen onderhouden voor het geval de boel serieus de hens in gaat. Allemaal leuk en aardig maar het leek er knap mistig door te zijn op de foto's  - en als je met mijn foto's messt dan mess je met de wrong guy.

Opnieuw hertje gezien, echte Bambi, suicidaal van aard; het remmen geschiedde dermate hard dat voornoemde keukenmachine een deuk in een van de camperwanden veroorzaakt heeft waardoor de wc-deur niet goed meer sluit. Dit opgeteld bij het door ondergetekende gesloopte keukenkast-deurtje en de barst in de achterbumper ("Ach, dat lukt best zonder de achteruitrij-camera") loopt de schade aardig in de papieren. 'Ns kijken hoe ik me hieruit lul volgende week.

Nieuw en definitief hoog(s)te punt: 3148 meter boven zeeniveau en 4 uur later 20 meter boven zeeniveau - en er ook zo'n 20 meter vandaan; de camper staat op 2 meter van een klif boven de Pacific; waarschijnlijk morgen foto's. Enorme albatrossen hangen vrijwel stil in de wind; toch fijn dat ik de tele bij me heb. Ga ik morgen of overmorgen wel nog even mee aan de slag.

Lilian en Emma hebben Chinees eten gehaald, was erg lekker. Iedereen is wel gaar van de lange reisdagen; we hebben nu sinds vorige maandag 1900 mijl afgelegd en zijn allemaal blij dat we nu een paar dagen op één plek blijven.

Het enige jammere is het weer. Tot aan de San Mateo brug, waarover we San Francisco naderden, was het prachtig weer maar je zag al vanaf ver de wolken over de baai hangen. De wolkenkrabbers van Downtown SF stegen als spoken uit de mist op, ik hoop dat de foto een beetje de sfeer weergeeft. Aangekomen is het hier bewolkt, winderig en niet warmer dan zo'n 19 graden, wat nogal een shock is na twee weken niet kouder dan 25 graden Celcius. Het zal pas veranderen als we zondag naar het zuiden vertrekken.

https://picasaweb.google.com/111980865217032310468/Amerika2011

Alamo, Nevada

Aan de I93 in Nevada ligt Alamo. Nee, niet dé Alamo, die ligt in Texas en da's een enorm end hiervandaan. Historisch ook net even iets anders dan deze Alamo. Dit is een onbelangrijk gat, derde linksaf en 100 mijl voorbij Middle Of Nowhere. Óns Alamootje is een veilige haven na een bijzondere (ja hoor, alwéér?) dag. Het is een stinkend klein koleregat maar het heeft een tankstation, supermarkt en jawel, zowaar een RV-site met WIFI.

Vanochtend na het uit bed rossen van het gebroed om 10 uur 30 gaan paardrijden. Na anderhalf uur rijden om 11 uur afgestapt (ja, het is wat met die tijdzones; vandaag krijgen we ons uur terug, we reizen van Utah naar Nevada). Zie trouwens filmpje alhier.

Het paardrijden was geweldig. Ik begin mijn derriere nu wat waar te nemen en ga er van uit dat die waarneming in de komende één tot twee etmalen zal toenemen in intensiviteit. Een mooie rit door een bosrijke omgeving in colonne op kermisknollen die het rondje nog enkele dagen na hun overlijden blijven lopen. Overigens rook het paard van Lilian alsof het inderdaad inmiddels al een tijdje het tijdelijke met het eeuwige had verwisseld. Na een uur rijden de rand van Bryce Canyon bereikt en er op een meter vanaf langsgereden. Spectaculair, zij het niet qua tempo. Op de weg terug naar de stallen had een enkele knol een amechtige hik draf in zich, feest voor de kinders.

Nog een fors ree gezien - deze leefde nog. Onderweg aardig wat roadkill tegengekomen. De kinderen hebben genoten van de rijtocht, Charlotte was helemaal door het dolle met haar eigen paard - Shoemaker. Emma reed op Andy, Matilde op Nacho, Lilian op Zero en ik mocht Alice bestijgen. Wel op zijn Engels uitgesproken.

De hele dag, zowel op het paard als in de RV, opvallend veel roofvogels gezien. Ik denk, gezien maat en locatie, bijna allemaal Desert Eagles. Wat zowel goed als slecht nieuws betekent voor de lokale knaagdierenstand, de Hansjes en Olles (Emma's ratjes) van de Verenigde Staten. Er zijn er blijkbaar genoeg om een groot arendenbestand in florerende toestand te houden. Overigens ook overal squirrels en chipmunks. Om de onboard discussie omtrent etiologie van een en ander te beëindigen: "A chipmunk can be identified by the five dark brown stripes that run from its head to its tail, which is often upright. A squirrel, meanwhile, has thirteen stripes in total that are also dark brown and run the length of its body". Dat je het weet.

Twee honderd één en dertig mijl. Hoogtepunt: 3033 meter boven zeeniveau; zonder overdrijven, ik was wat licht in het hoofd en Lilian had hoofdpijn. Het was een weg vol waarschuwingsborden met dreigende teksten wat er allemaal voor rampen met voertuigen op die weg konden plaatsvinden. Gelukkig was de meeste ellende voorbehouden aan winterse omstandigheden en stond overal minstens net zo groot "Excellent Scenic Route" bij om de eventuele twijfelaar alsnog het ravijn in te lokken. De tocht echt over de berg heen, met het eerder beschreven hoogste punt, en uitzicht over Zion Park.

De rit bracht de gewenste kleine details die een reis als deze áf maken. Het woei hard op de hoogvlakte tussen Bryce en Cedar Mountain - wat overigens met deze camper voor de bestuurder, moi dus, geen pretje is (het stuur staat steeds een kwart slag gedraaid om rechtdoor te blijven gaan). In die wind zagen we, trouwens eerder in Utah vanuit Arizona ook al gezien, tumbleweeds de weg oversteken. Met name Emma had het daarover gehad. Daarnaast was er het landbouwgebied dat je doorkruist voordat je Utah verlaat. Langs de weg grote velden geirrigeerd gras, rijdende irrigatiesystemen van wel vijfhonderd meter lang. En dan misschien een kilometer vanaf de weg begint de woestijn, waar je zand-twisters achter de boerderijen ziet opstuiven, wervelstormpjes van zand van zo'n honderd meter hoog. Als de boeren ploegen zie je eerst mijlen vooruit de stofwolk.

Het meest opmerkelijk vanuit mijn perspectief is de afstanden. Ik heb vandaag, ongelogen waar, een uur en tien minuten onafgebroken met de cruise control op 58 Mph rechtdoor gereden. Geen flauwe bocht, geen afslag, geen t-splitsing, geen dorp waarin je snelheid moet minderen, geen spoorwegovergang, niks, nada. Niente. Wel diverse varianten  van uiterst beroerd tot extreem beroerd wegdek, lappendekens, dreunbeton, soms een hoopgevende kilometer nieuw glad en troostrijk asfalt - maar dan net lang genoeg om je blij te laten worden zodat je weer baalt van de keboemplaten. De weghelften worden gescheiden en de wegranden gemarkeerd door asfalt met ribbels voor de slaperige bestuurder; ze zijn een zegen voor hem, want ze waarschuwen voor ongelukken. Voor de chauffeur van de windgevoelige RV met de wegligging van een anorectische vlo, die steeds van links naar rechts zwabbert bij het geringste zuchtje wind, zijn ze de pest; je schrikt je elke keer te barsten als je zo'n lijn raakt.

En dan de horizon. Aan de einder heuvels die almaar niet dichterbij komen. Ze lijken binnen handbereik, groot, aan het einde van de weg, nu zullen we er wel bijna zijn, dan gaan we klimmen. Blijk je je toch weer verkeken te hebben. Nog een half uurtje, dan zullen we er toch wel tegen op rijden, toch? Kolossaal is een understatement voor wie de landschappen van zuidwest USA beschrijft.

Einde rit weer Nevada binnengereden, waarbij we bijna een grote fout maakten. Door het ontbreken van WIFI gisteren heb ik de route niet met Google Maps kunnen voorbereiden en had ik -op de papieren kaart-  als reisdoel uiteindelijk Cristal Wells gekozen. Daar moest dan wel getankt worden. Cristal Wells is echter geen bewoond oord maar een locatiepunt op de kaart, een watergat voor ruiters en een kruising van wegen. Het dichtstbijzijnde dorp is Hiko (1886, inw. 183 zielen), met als hoopgevend bordje bij de dorpsingang "Next Gas 100 Miles". En Hiko ligt de verkeerde kant op. In onze richting was het eerste dorp Warm Springs (op de kaart van het label "abandoned" voorzien) en verderop Tanopah. Tanopah is 130 mijl, onze tank heeft hooguit nog 80 mijl te gaan.

In Hiko wist ik eerst niemand te vinden. Overal huizen, trailers, auto's, werkplaatsen, zelfs een benzinepomp achter een boerderij (die me op slechte gedachten bracht). Geen mens, geen hond, niks. Uiteindelijk achterom bij een woning de tuin ingelopen waar ik luidkeels mijn aanwezigheid kenbaar heb gemaakt, waarop er een schor klein hondje ergens in een kelder begon te keffen. Een vriendelijke mevrouw, die me echter onmiddellijk aan Dolores uit Misery (Stephen King, 1990) deed denken, stond me te woord en wist me te vertellen dat er in de richting van Las Vegas (! "ik ga hier nooooooit meer naartoe") een klein dorp genaamd Alamo ligt waar een benzinepomp en een winkeltje zijn. Vandaar mijn eerbetoon aan dit gehucht.

Morgen rijden we via Warm Springs (waar ik me fototechnisch erg op verheug) naar Tonopah en hopen we in Lee Vining (293 mijl verderop) te overnachten. Tank vol, buik vol (t-bone steak, gebakken aardappels, brood en sla - sla stukken duurder dan t-bone), blog geschreven, mail gecheckt, foto's van gisteren en vandaag geupload, koud biertje in de hand en morgen op weg naar San Francisco. Nou die keukenmachine nog verpatsen.

https://picasaweb.google.com/111980865217032310468/Amerika2011

Ruby's Campground, Bryce

Goede reis gehad vandaag. Weer een prachtige dag, maar liefst 280 mijl gereden. Opnieuw fabelachtige landschappen. We zijn aangekomen in Bryce Canyon en gaan morgenochtend te paard langs de rand rijden; zelfs Charlotte krijgt een eigen paard. Het weer is geweldig, we zitten op een hoogte van 2450 meter boven zeeniveau. Dagtemperatuur maximaal 35 graden Celcius, minimaal vannacht 4 (!) graden Celcius. Verwarming aan dus.

Het landschap werd aanvankelijk zachter, hoewel de hoogte alleen maar toenam. De gebieden waar we doorheen reden waren meer bewoond, er was landbouw - veel irrigatie met enorme slangen op wielen die langzaam door de weidegronden rollen terwijl ze water sproeien. Op de hoogvlakte die voor de huidige bergketen lag stroomde een rivier, aanvankelijk met aardig wat snelstromende white rapids met daarop natuurlijk rafts. Iets hoger gestegen neemt de breedte toe en meandert de rivier door de prairie, hier en daar wetlands veroorzakend. Later vrij plotseling een dramatische verandering van het landschap; bijna diagonaal staande spitse rode toppen, origineel genoeg de Red Rock Mountains genoemd.

Onderweg door Utah zie je dat je niet meer in het mondaine Californie bent. Met knauwerig (in mijn oren Texaans klinkend) accent pratende mensen, winkels vol met Beef Jerkey en jachtattributen en zowaar een Mormoons-achtige mevrouw (wel de klederdracht maar ook in een auto, dat lijkt niet te kloppen). Open auto's type pickup met honden en soms een verdwaalde indiaan in de laadbak.

Gelunched bij Denny's; fastfood maar dan met bediening, gratis refills en zowaar wat keuze op de kaart. Kinderen met moeite kunnen weerhouden van de dubbele cheeseburger; gelukkig maar, de normale ging al bijna niet op, niet om overheen te geeuwen zo groot.

Zelf stijlbreuk gepleegd door fish and chips te eten, helaas geen azijn.

Ik moet de Amerikanen waarmee ik spreek vertellen dat er een beurskrach gaande is, wat er in Washington en op Wall Street aan de gang is interesseert ze zo in het algemeen bitter weinig. Liever The Hunting Channel kijken; hoe leg ik een eland van 700 kilo met pijl en boog neer? Gisteravond geleerd; helaas vandaag, ondanks de waarschuwingsbordjes ervoor, geen eland tegengekomen. Had mijn zakmes al klaar; Indiana Jones met baard, nietwaar.

Reken vanaf nu op een dag of 3 radiostilte, we gaan zonder reserveringen verder en weten niet of de sites waar we naar toe gaan wifi hebben. Zo ja dan zal ik zeker bloggen, zo nee dan uiterlijk donderdag als we aankomen San Francisco, dan in ieder geval bericht van ons.

Pa, Stetson gekocht. Foto's volgen, maatje medium tussen Liel en mij in hopelijk past'ie. Zelfde winkel, hier bij Ruby's: veel indiaanse kitsch, mooie leren riemen, hoeden, dure boodschappen, snuisterijen, kralen en spiegeltjes: ze pakken ons terug, die Roodhuiden! En inderdaad, authentieke echte Indiaanse Kleedjes. In het Gangpad naast de Echte Opperhoofd Verentooi met Originele Kopieen van Adelaarsveren. Stereotieper kan eigenlijk niet.

O ja, alle reacties worden met plezier gelezen en de kinderen vinden het ook erg leuk om van jullie allemaal te horen. Ik ga zo proberen nog wat foto's te uploaden maar de WIFI is hier knudde, dit bericht is in vijf etappes geschreven (opslaan, wifi herstarten, aanpassen, opslaan enfin, je begrijpt het wel).

Moab - Raften op de Colorado

Vanochtend uitgeslapen, om 11.30 opgepikt door Tag-A-Long, een van de tientallen activiteitenbedrijfjes hier in de buurt.  De waver op het hoofdkantoor getekend; een Nederlandse (!) tekst waarin je afstand doet van alle mogelijkheden tot aansprakelijkheidsstelling wanneer je omkomt dan wel gewond raakt. Altijd weer een geruststellend idee.

Met een rammelende oude schoolbus over "votest the second most sceneric route in the entire USA'' en dat was het ook. De ingang van die weg ligt tegenover de uitrit van onze campsite maar de I128, zoals hij officieel heet, lag niet op onze route. Een kleine bonus dus; zie foto's.

Zo'n 15 mijl verderop in de rafts gestapt, totaal 12 inzittenden plus kapitein. Gezelschap bestond uit 5 Amerikaanse zakenlieden op weekendje uit vanuit Salt Lake City, ons vijven en een stel uirt Den Haag waarvan beide bijna volwassen dochters (waaronder een Emma) in een tweezits kano achter de boel aan peddelden. Den Haag sprak nauwelijks Engels, echte working class Hagenezen maar wel mooi 6 weken rondtrekken. Voor de tweede keer. Zeker een ambtenaar.

De captains van de verschillende boten waren van die hippietypes die je altijd tegenkomt bij dit soort avontuurlijke bedrijven. Te lang haar, vlassige baardjes, belachelijk bruin en gespierd. Net zoals ik, zeg maar. De vrouwelijke captain van onze boot was de absolute baas - daar waren duidelijk geen misverstanden over. Ze was eerder receptioniste geweest tijdens de spelen in Salt Lake; daar had ze geleerd dat een desk job toch niet haar idee van toekomst was. College degree en al, schandelijk bruin, loeisterk; volgens mij trimt ze elke vent met één hand in elkaar. We hebben nog blondjes-moppen uitgewisseld.

Het was snoeiheet maar op het water had je daar weinig last van. De rivier was koud en stroomt HARD. Al vrij snel stoppen en lunchen met tortilla's en ijskoude lemonade. Daarna in rustige bocht zwemmen - waar onze gespierde spijker Charlotte nog een uur lang onderkoelingsklachten van had - en daarna door de eerste whitewater, stroomversnelling. Best spectaculair maar geen metershoog boven het water uitstijgende kapseistoestanden, helaas - familie-uitstapje.

Een van de volgende versnellingen was veilig genoeg om doorheen te zwemmen, wat Lilian en Emma dan ook dapper gedaan hebben - zie foto's (en misscien filmpje, als het mag van het blog). Het zag er spectaculair uit en dat was het volgens beide dames dan ook.

Wat opvalt hier in de VS is dat je niet wordt uitgekleed. Ik bedoel, in Europa als er iets te doen is dan betaal je je scheef aan entree, kost het parkeren 15 euro, een filmrolletje een tientje en moet je voor elke kleine noodzakelijkheid veel extra betalen.

Ik heb dit tripje in Moab via mail geregeld met de beheerders van de campsite. Zij hebben contact gelegd en gereserveerd bij Tag-A-Long. Free of charge, niks bemiddelingskosten. Tag-a-long heeft ons, zonder daarvoor extra geld te vragen, opgehaald en teruggebracht van en naar de campsite. Bij het inschrijfbureau kon je spulletjes kopen die nodig dan wel fun waren. Zonder hoed op pad werd afgeraden; massa - prima -  hoeden, 15 dollar per stuk. Een grote canvas waterdichte tas werd me aangeraden voor mijn fototas. Echt een prima ding. 11 dollar. Er waren watergeweren voor de kinderen: 5 dollar. Als je nog iets anders nodig had kon je het lenen, de kluis kon gebruikt voor paspoorten enzovoorts, allemaal service van de zaak. Bij aankomst nog voor iedereen een gratis ijsje. In de bus vanaf de aanlegplek van de rafts naar Moab terug was er gratis water, flesjes werden bijgevuld, zoveel en zovaak je maar wilde. Geen moeite is teveel. Natuurlijk gaat het ook om de fooi maar je voelt je een heel stuk minder getild dan wanneer je in onze regionen achteraf de kosten van je dagje uit nog eens bekijkt .

Na terugkomst bij de RV zijn de dames gaan zwemmen en ik even gaan uitrusten. Ik wordt net wakker na 4 uur slapen, heb wat gegeten en ga zo weer plat. Vorig jaar in Engeland ook zo'n uitputtingsdag gehad waarop ik 17 uur achter elkaar sliep; blijkbaar slaat de vermoeidheid dan even totaal toe.

Morgen naar Bryce, flinke ruk. 275 mijl. Vroeg op. Tot dan.

https://picasaweb.google.com/jos.omvlee

Monument Valley - Moab

Makkie vandaag. Beetje touren door Monument Valley, daarna naar Moab, 150 mijl. Om 13.30 ter plaatse. Onderweg gezien: wilde paarden, dooie reëen (3 stuks op 5 mijl), roofvogels, koeien zoals ze er hier uit horen te zien (uitgemergeld en met lange hoorns, maar ééntje, geen foto genomen tot mijn spijt)  en woestijnratjes die de weg overschieten. Ik kan wel weer heel lyrisch worden over het landschap, dat weer adembenemend was, maar kom zelf maar eens kijken; ik kan het niet onder woorden brengen. Ook de foto's, die al op Picasa te vinden zijn, slagen er niet in te laten zien hoe mooi het hier is.

Onderweg stonden er een paar kraampjes langs de weg - zaterdag is hier de yard-sale-dag. In een flits keek ik uit de camper en zag mijn droom -was het echt waar? Bovenop de rem, blauwe bult voor Matilde die net stond, niks mee te maken: een echte Kitchenaid! Een witte! Vraagprijs 80 dollar! Met hulpstukken! Geen krasje! Voor 60 dollar gekocht!

K#t. Het ding is 110 volt en niet te gebruiken in Europa, zelfs met een converter wordt op internet gedreigd met afgebrande woningen en ontplofte keukens. Daarbij is zo'n converter 4 kilo zwaar en zo groot als een kinderschoenendoos, niet echt oogstrelend op het aanrecht. Nou zit ik dus met dat zware kreng (zo'n kilo of 8) van 60 dollar en moet ik het onderweg verpatsen. Zou moeten lukken, het was wel echt een koopje. Wordt vervolgd.

De kinderen, met uitzondering van Matilde, hebben beurtelings aanvallen van heimwee. Als de hitte te zwaar wordt, de dag te lang duurt of iets niet gaat zoals ze willen is het zinnetje "ik wil naar huis, ik vind het hier niet meer leuk" soms dichtbij. Gelukkig zijn ze snel te troosten en doet Amerika zijn uiteste best om voor afleiding te zorgen.

Het is hier in Moab weer heet als eerder, hoewel de onaangenaam drukkende stadshitte van Las Vegas erger was. De kinderen hebben de hele middag in het zwembadje van de campsite gelegen.

O ja, over insecten moet ik het nog hebben. Gisteren in Monument Valley was het uiterlijk het paradijs maar er zijn in de net-niet-woestijn gebieden veel vliegen. Dat valt des te meer op omdat in San Diego en de Mojave-woestijn er geen vlieg of mug te ontdekken viel. De enige insecten die we veel gezien hebben zijn grote, gevleugelde sprinkhanen en mieren.

Geleerd vandaag: Amerikaans vleesbeleg zoals ham (mag ook bacon/chicken/turkey zijn), gradaties.

1. Pure natural ham/bacon/chicken/turkey: we hebben er één schep suiker overheen gemieterd

2. Roasted barbeque flavour ham/bacon/chicken/turkey: twee, misschien drie scheppen suiker, kan ook iets meer zijn

3. Honey roasted ham/bacon/chicken/turkey: spontaan optredende caries niet uit te sluiten.

Er staan nieuwe filmpjes in de wachtrij van dit blog; er zitten steeds een paar uur tussen het uploaden en het vertonen van filmpjes. Ik kan nog steeds vrijwel geen foto's uploaden naar dit blog maar nu wel weer filmpjes dus ik probeer de achterstand op dit gebied bij te werken. Het is een verrassing - ook voor mij - welke filmpjes er uiteindelijk op de blog terechtkomen.

Heb trouwens het foto-album op Picasa openbaar gemaakt; probeer https://picasaweb.google.com/jos.omvlee eens.

Grand Canyon and Monument Valley

Om 10 uur weggereden uit Williams. Uurtje naar Grand Canyon rijden. De omgeving werd steeds groener, het landschap veranderde toch al de hele dag zo'n beetje ieder uur. Wát een diversiteit, ongelooflijk.

Voor Grand Canyon zijn geen woorden. Al veel over gehoord, foto's gezien en een beetje bang dat het daardoor tegen zou vallen. Nou, niet dus. Niets kan je voorbereiden op dat enorme gat met 1550 meter hoogteverschil. Sprakeloos; het was op de drukke plek, waar we samen met een aantal mensen uit de bus stapten, stil als in een kathedraal.

Het is daar allemaal goed geregeld, er zijn gratis toerbussen die je alle mogelijke kanten op brengen; zelf rijden mag hier en daar maar is kul, je kunt nergens stoppen. Sowieso is alles hier perfect georganiseerd op de trekpleisters. Het weer was fabelachtig, helder en prettige 23 graden.

Waar woorden tekort schieten zijn beelden soms een optie. Ik heb, al zeg ik het zelf, mooie foto's gemaakt maar ze doen de kloof geen recht. Overigens, de vogel op de foto is een van de veertien condors die er verleden jaar uitgezet zijn - mazzel dus. Ze worden op picas gezet as we speak; zal zo de link nog een keer hieronder zetten.

De rit naar Monument Valley was ontspannen en snel voorbij. We zitten echt midden in Monument Valley. De camper staat midden tussen de steile rotspartijen, het is hier ontzettend mooi. Wel neemt de temperatuur weer toe, het is nu 21 uur (o ja er zit een uur tijdsverschil tussen Arizona en Utah) en 29 graden.

Nog boodschappen gedaan in een lokale supermarkt. De bevolking is volledig Indiaans; armoede tiert hier welig. Iedereen is werkeloos en het alcoholprobleem is hier enorm. In de supermarkt was een lange rij bij een loket. Daar  werden de uitkeringen verstrekt; niet in cash maar in coupons, die voor meel, rijst, babymelk enzovoorts in te wisselen zijn in diezelfde supermarkt. Om gezeik te voorkomen wordt er in de hele regio vrijwel nergens alcohol verkocht. Geen biertje vanavond.

Vandaag 230 mijl afgelegd; morgen een stukkie van 150 mijl naar Moab. Het reizen heeft zijn ritme gevonden. Vroeg op, even blog en mail checken; ontbijt in de zon. Stront- water- electra afkoppelen, slide-out inschuiven,  rijden. Onderweg vaak korte stops, tanken, kinderen wisselen elkaar af in de verschillende zitplaatsen. Eind dag boodschapje, check-in RV site, S/W/E aansluiten, eten koken. 's Avonds bloggen, nieuwe campings en activiteiten zoeken en mails verzenden. Ik loop zo'n drie dagen voor, ik weet nu waar we de komende drie nachten doorbrengen. Vanaf San Francisco is alles geboekt, dus we gaan proberen daar donderdag te arriveren.

We hebben een TV en op sommige sites is er kabel-tv. Ik weet alleen van de eerste site dat de TV-installatie werkt; verder nog geen minuut tv gekeken. Zonder laptop echter zou ik verloren zijn. Er is hier werkelijk overal WIFI, gratis voor campers (maar ook bij McDonalds en alle andere grote ketens).

Well, talk to you tomorrow.

Onderstaande link leidt naar webalbum van Picas; even knipplakken en je bent er. Moeite waard!

https://picasaweb.google.com/jos.omvlee/Amerika2011?authuser=0&feat=directlink

Williams, Arizona

Vandaag eerst uitgeslapen; de camper stond in de schaduw van  een monsterlijk groot hotel in aanbouw in Vegas. Heb je toch nog profijt van zo'n ding.

Tanken maar weer, ook propaan (koelkast en koken lopen op gas). LPG is hier duurder dan benzine (!). De benzineprijzen schelen ook behoorlijk;. het duurste dat ik heb gezien is 4,99 per gallon en vanochtend in Vegas tankte ik voor 3,44 per gallon. In het Nederlands is dat 2 euro 30 per 3,75 liter. Kom daar maar eens om bij je lokale Tinq of Tango.

Tweehonderddertig mijl afgelegd vandaag, 375 km. Opnieuw sterk veranderende landschappen; meteen buiten Las Vegas bergen (Black Mountains), ruw en duidelijk woestijn. Natuurlijk even Hoover Dam bezocht, lag toch op de weg. Wel aardig; menselijke technische verworvenheden zijn aan de dames niet echt besteed maar ik ben wel onder de indruk van het idee om een stad midden in de woestijn te bouwen en dan voor de stroom- en watervoorziening een enorme dam te bouwen - ook midden in de woestijn.  En daar hou je dan ook nog een staalblauwe recreatieplas van formaat IJsselmeer aan over. Think Big in de praktijk.

Langzaam veranderde het landschap. Het stijgen kon beginnen; hoogste punt van de dag was zo'n twee kilometer boven zeeniveau. De bergen veranderden in meer glooiende  heuvels en de tussenliggende afstanden werden groter, zodat er echte prairies voorbij kwamen.  Bordjes die waarschuwden voor overstekende elanden werden door 'bad road' signs afgewisseld. En bad roads, die kunnen ze wel aanleggen hier. Ik snap nu ook hoe een vier jaar oude camper met pas 32000 mijl op de teller er zo afgeragd aan toe kan zijn en er elke dag iets nieuws stuk blijkt (met name de lampjes begeven het nu een voor een).

Tot mijn grote spijt doet dit blogprogramma het prima maar werkt de uploadfunctie van de foto's nauwelijks. Soms kan ik 3 foto's op een dag uploaden, soms niet eens één. Ik heb een stuk of wat aardige prentjes geschoten die ik graag met jullie zou delen; klachten naar www.reislogger.nl dan maar. Ik ben bezig met een foto-album op Picasa, mogelijk morgen meer daarover.

Nu zit ik buiten. Het is al vanaf 20.30 uur donker, inmiddels echt aardedonker. Het was een feest om eerder deze week met Emma sterren te kijken, bij ons is zoveel lichtvervuiling dat je nog maar zelden de gelegenheid hebt om te zien hoeveel sterren er eigenlijk zijn. Krekels tjirpen, auto's gonzen voorbij op de verderop gelegen Route 66. De temperatuur is hier trouwens een stuk beter te hebben, sterker nog, ik heb een vest aan. Morgen gaan we via Grand Canyon naar Monument Valley, daar is het alweer 100 graden Fahrenheit (= normale T lichaam, 37,5 Celcius) rond 11 uur in de ochtend. Vandaar uit verder om te raften op de Colorado en paard te rijden in Bryce Canyon. Yosemite Park en San Francisco wachten; doorreizen naar een overnachting op het strand en dan nog een paar dagen om Universal Studio's, Hollywood en wie weet Disney onveilig te maken.

Kon beroerder.